Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2022

Η Φθινοπωρινή Ισημερία, ο σύγχρονος άνθρωπος και η ανάγκη του άξονα αναφοράς του.






Έφτασε εκ νέου η εποχή της Συγκομιδής και της φαινομενικής
 και τόσο αναγκαίας απόσυρσης.
 Ο αισθητός Ήλιος στον Ουρανό, έφτασε σχεδόν ήδη, το Σημείο του για αυτό.
Ελάχιστες ώρες μόνον μακριά του.
 Οι περισσότεροι από εμάς, όσοι βαδίζουμε στην προσπάθεια για την
 προστασία και την αποκατάσταση των Εθνικών Παραδόσεών μας, δεν είμαστε
 άνθρωποι του Αγρού, και η επαφή μας με τη Μητέρα Γη, συναντά πολλά εμπόδια ή ενδιάμεσα τροποποιημένα μέσα, τα οποία δυσκολεύουν κατά κάποιον τρόπο, την αμεσότητα της βίωσης της Συγκομιδής. Συχνά, παραμονεύει μόνον μία επιθετικότητα κατά τη στιγμή της απόσυρσης,
αφήνοντας μας μία ακατανόητη αίσθηση ενός κενού.
 Είναι αναγκαίο λοιπόν, να σταθούμε σε αυτό, και να παρατηρήσουμε, και να χαρτογραφήσουμε
αυτό το υπολογίσιμο πεδίο, που μόνον κενότητα δεν αποτελεί.
 Σε πολλές περιπτώσεις, ακόμη και οι άνθρωποι της υπαίθρου, καθώς ο πολιτισμός των πόλεων έχει εισβάλλει κατά πολύ στα εδάφη τους, ακόμη και αυτοί, δυσκολεύονται να κατανοήσουν και να ισορροπήσουν τις καθημερινές δραστηριότητές τους με το "είναι" του τί διαπράττουν καθημερινώς
ως Ιερό.
 Έχουμε την γνώμη, και αρκετά ισχυρή ως θέση, ότι το διαφορετικό αξιακό που οδηγεί τον άνθρωπο είναι από μόνο του ικανό, αν τεθεί σωστά και ενεργοποιηθεί, να αποκαταστήσει αυτό το πνευματικό κενό, πολύ άμεσα και πλέον αποτελεσματικά, αποκλείοντας ταυτόχρονα κάθε κίνδυνο για τη δημιουργία συναισθηματικών φαντασιώσεων και απλής απόπειρας αντιγραφής του πώς
 "μάλλον θα δείχνει μία όψη ζωής- βιώματος του Ιερού".
Αυτής της κακότεχνης και αλλοπρόσαλλης απόπειρας που συχνά έχουμε παρατηρήσει να συμβαίνει, η οποία στερείται ακόμη και μία βάση ενός ίσως πιθανού ρομαντισμού.

Δεν χρειαζόμαστε ουσιαστικά καμία "απόδειξη" φωτογραφικών στιγμιότυπων με μισό-αρχαιότροπα μισό-σύγχρονα κατασκευασμένα ενδύματα ή αντικείμενα, δεν χρειαζόμαστε δυσνόητες επεξηγήσεις των όσων έχουν ήδη βιώσει εκατομμύρια άνθρωποι πριν από εμάς πριν μερικές χιλιάδες χρόνια. 
Όσοι στέκονται μόνον σε αισθητά ενδιάμεσα, γρήγορα θα μείνουν από δυνάμεις.
Δεν χρειάζεται, σε καμία περίπτωση, η άρνηση του τόπου και του χρόνου που ζούμε ώστε να είμαστε συνδεδεμένοι με τη διαδικασία αποκατάστασης.
Δεν χρειάζεται να κάνουμε την λανθασμένη και πολύ επικίνδυνη απόπειρα να διαχωρίσουμε διανοητικά το τώρα που ζούμε, με τα τεχνολογικά επιτεύγματα των επιστημών, νομίζοντας ότι έτσι θα είναι μία σύντομη οδός για την επαναφορά προς μία Υγιή καθημερινότητα.
Κάτι τέτοιο, αν το πάρει κανείς πολύ σοβαρά ως απόπειρα, θα τον οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια, έγκλειστο σε κάποιο ψυχιατρείο.
Οι απόπειρες αισθητικού πρωτογονισμού, ή έστω τα μισό-ασυνείδητα ψυχολογικά πισωπατήματα στο χρόνο, μέσα από την ασφάλεια κάθε είδους σύγχρονων ανέσεων, και χωρίς καμία διάθεση αποστέρησής τους, αν δεν είναι αστεία, είναι σίγουρα άδεια από κάθε νοηματοδότηση.
Καμία ανάγκη δεν σπρώχνει κανέναν να προσποιείται ότι τηλεμεταφέρεται ανά τις εποχές, παρά 
μόνον η τωρινή του βαρεμάρα, ή, η πλήρης αίσθηση προοπτικής στο "εδώ" και στο μέλλον.

Τί δημιουργούμε λοιπόν, και τί αναζητούμε;
Η θέσπιση και το βίωμα του α ξ ι α κ ο ύ των Παραδόσεων, είναι ο Σπόρος που θα φέρει την Σοδειά και θα συλλεχθεί η Συγκομιδή, αποκαθιστώντας την Ισορροπία.
Είναι ο αναγκαίος κόπος, όπως αυτός που κάνει ο άνθρωπος στο ύπαιθρο, πασχίζοντας όλο το έτος για αυτή η στιγμή, ώστε να είναι προετοιμασμένος κάθε χειμώνα, που αναγκαία και αυτός έρχεται στην περίοδο κυριαρχίας που πρέπει.
Το ίδιο λοιπόν το άροτρο, που πλέον έχει μηχανικά αναβαθμιστεί και κάνει ευκολότερη τη διαδικασία και πλουσιότερη τη σοδειά, έχει ανάγκη από έναν άνθρωπο-αγρότη που θα γνωρίζει όχι μόνον να το χειριστεί, αλλά, και να σεβαστεί τη διαδικασία, την Γη που του προσφέρει, το νερό που θα ποτίσει το χωράφι του, τους ανθρώπους που θα διατεθούν τα τρόφιμα που θα παραχθούν. Το ίδιο και οι άνθρωποι που θα απολαύσουν τους καρπούς αυτούς.
Το ίδιο αξιακό, θα τους δίνει κατανόηση της διαδικασίας και θα αποδίδουν
τα εύσημα και τη σεβαστικότητα που οφείλουν προς αυτούς που τους παρέχουν.
Κάθε Φθινόπωρο, ανοίγει η οδός του φαινομενικού δρόμου της φθοράς και του θανάτου.
Μία διαδικασία αναγκαίας εναλλαγής της μορφής, αλλά όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση, ανανέωσης της διαδικασίας και σε πνευματικό επίπεδο.
Είναι οι δυσκολίες του σκοταδιού και του κρύου που μας βοηθούν να εφευρίσκουμε
όχι μόνον τους τρόπους διευκόλυνσης τεχνικά της διαδικασίας, αλλά, και κατανόησης
 του πώς, του γιατί.
Κατανόησης ότι η ισορροπία θα έλθει από τις δικές μας αποφάσεις, από τη συνειδητή αλλαγή της στάσης μας. Όχι μπροστά στο τίμημα μιας "τιμωρίας", αλλά μπροστά στο βίωμα του Ιερού και της Ισορροπίας.
Οι Ταξιθέτες Θεοί συνεχίζουν να διατηρούν την ευτακτικότητα των αλλεπάλληλων στιγμών,
και το αμετακίνητο των Νόμων τους.
Στο επίπεδο της ύπαρξης των μορφών, στο δικό μας επίπεδο, οι αποφάσεις μας, παραμένουν η δική μας επιλογή, είτε προς την Ισορροπία, είτε προς τους κλυδωνισμούς μας.
Η Θεά Δήμητρα δεν θα στερήσει τα αγαθά της από εμάς.
Την γεύση τους όμως, μπορούμε να την αποστερηθούμε
αν δηλητηριάζουμε το χώμα κατά τη διαδικασία του έργου μας, απόρροια της δηλητηρίασης του πνεύματός μας από κάθε λανθασμένη μας απόφαση.

Ευχόμαστε Υγιή Νου, Σώμα και Πνεύμα για την Ισημερία του Φθινοπώρου
στους Οίκους των Εθνικών.
Από τον Οίκο του Θύρσου.




 

Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου 2022

Τρόπαιο Νίκης

 




Την Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου, ο Οίκος μας, συμμετείχε με την Σημαία του
και Τιμητικό Στέφανο, στην Ιεροπραξία Τίμησης των Μαραθωνομάχων που πραγματοποιήθηκε
 στο Τρόπαιο Νίκης Μαραθώνος από την Ελληνική Εθνική Θρησκεία και τον Φορέα της,
το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών.


Όσο διαβαίνουμε στο κατώφλι του επόμενου κεφαλαίου αλλαγών στην ιστορία της Ευρώπης,
φυσικά και της πολύπαθης Πατρίδας μας, τόσο είναι σημαντικότερη η συμμετοχή και η πύκνωση
στις γραμμές του σχηματισμού, όπου θα οδηγήσει και θα κρατήσει Όρθια την Πολιτισμική αξία,
 και συμπαγή τον άξονα των Ιδεών για την μελλοντική πλήρη και ουσιαστική παλινόρθωση, όσων σήμερα μοιάζουν μόνον, να έχουν ξεχαστεί από τις μεγάλες μάζες των σύγχρονων πολιτών.


Τα ιστορικά γεγονότα-ορόσημα, αποτελούν ευθείες αναφορές για τις δυνατότητες όσων μοιάζουν ακατόρθωτα, αλλά, και για το υλικό που απαιτείται να δημιουργηθεί και να υποστηριχθεί ώστε να πραγματωθεί η Ελευθερία των Εθνών.


Τιμή, Μνήμη, Κλέος

Οίκος Ελλήνων Εθνικών - Θύρσος


Πέμπτη 28 Ιουλίου 2022

Η καταστροφή ενός Εθνικού Ιερού της Πολωνίας στην Ευρώπη που πασχίζει να Θυμηθεί τον εαυτό της

 


Μ
πορεί στην Ελλάδα, να είμαστε τρόπω τινά "συνηθισμένοι" στην "ιδέα"

ότι είναι "γεγονός" ένα παμφάγο και πλήρως δικτυωμένο ιερατείο να διοικεί με πολλούς τρόπους
και μέσα το Ελλαδικό κράτος, είτε μέσα από την διαχείριση της Παιδείας, είτε από απευθείας πλούσια χρηματοδότηση με χρήματα όλων των φορολογουμένων,(ακόμη και όσων δεν είναι εγγεγραμμένοι ακόλουθοι), είτε με τη διαχείριση real estate ακινήτων, είτε με την επιρροή επί ενός μεγάλου τμήματος των ψηφοφόρων από το "ποίμνιο" με τα ανάλογα ανταλλάγματα, και πολλά άλλα γνωστά, για να μην μακρηγορούμε.

Και φυσικά, είμαστε εξίσου "συνηθισμένοι", στο διαρκές θρησκευτικό παραλήρημα τους, όπου τα Εθνικά Λατρευτικά Σεβάσματα της αυτόχθονας Ελληνικής Παράδοσης, καθυβρίζονται σε κάθε ευκαιρία και αποκρούονται με ποικιλία τρόπων.

Ακόμη και με την απόπειρα καταστροφής και εξαφάνισης Ιερών και σεβασμάτων που απέμειναν ακόμη ως λείψανα από τη φθορά και τη λήθη.



Πολλοί ίσως, έχουν την εντύπωση, ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη, όπου κυριαρχούν άλλες όψεις της ίδιας μονοθεϊστικής αντίληψης, έχει επέλθει μία εκκοσμίκευση ή μία τροποποιημένη ανεκτικότητα έστω, αφού βομβαρδιζόμαστε συχνά-πυκνά με εικόνες και ειδήσεις παραδειγματικές.

Όπως πρόσφατα, με την επίσκεψη του πάπα στον Καναδά, με τη δημόσια "Συγγνώμη" του, προς τους Ιθαγενείς Ινδιάνους, για τα μαρτύρια και τους μαζικούς θανάτους, με τους ανάλογους τάφους, από το αναγκαστικό παιδομάζωμα, όπου πιστοί καθολικοί κληρικοί διέπρατταν σε πλήρη συνείδηση, αφού το έγκλημα των παιδιών, ήταν ότι παρέμεναν ανεπίδεκτα μαθήσεως, παραμένοντας προσκολλημένα στα Προγονικά τους Έθη. 

Το κόλπο μίας δημόσιας συγγνώμης, δεν αναιρεί σε απολύτως τίποτε το πρωταρχικό και ουσιώδες δόγμα περί κυριαρχίας του "ενός και μοναδικού Θεού".

Κατά τον ίδιον τρόπο, κάθε παρακλάδι της ερημικής αντίληψης του Θείου, όπως και το Ισλάμ, δεν πρόκειται να ανακαλέσει και να τροποποιήσει αυτό το "ιερό χρέος", όπως πηγάζει από την πυρηνική δογματική αρχή, αλλά απλώς αναμένουν τις σωστές ιστορικές συγκυρίες ώστε να εκφραστούν και να επιδράσουν. Το ομολογούν άλλωστε σε κάθε ευκαιρία, όπως στο Βέλγιο, στην Αγγλία και αλλού, με δημόσιες δηλώσεις από ηγετικά στελέχη τους.

Το Ξόανο του Θεού Περούν, όπως ήταν πριν την καταστροφή του


Στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο, και συγκεκριμένα στην Πολωνία, είχαμε πρόσφατα ένα ακόμη παράδειγμα της αυτής περί Θείου αντίληψης, από πρόσωπα όπου φρόντισαν να επιτεθούν, εις διπλούν, και να συλήσουν ένα Ιερό της Εθνικής Σλαβικής Θρησκείας των Πολωνών, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα για τις διαρκείς προθέσεις τους.

Το Ιερό, στο οποίο είχε ανεγερθεί Ξόανο του Θεού Περούν, από το "2016", και αποτελούσε τόπο επισκέψεων προς απόδοση λατρείας από ολόκληρη την Πολωνία, καθώς και σημείο επισκέψεως για τους ορειβάτες, βρίσκεται στην κορυφή σχεδόν του εξίσου Ιερού Όρους της Προγονικής Παράδοσης των Εθνικών της Πολωνίας, το Σλέζα, δέχτηκε την αναμενόμενη επίσκεψη των όντων της Ερήμου.
Συγκεκριμένα:

Την πρώτη φορά, αποκαθήλωσαν βιαίως και έριξαν από τη θέση του το Ξόανο, το οποίο κύλησαν προς τις παρακείμενες πηγές, αφήνοντάς το χτυπημένο και έκθετο στο νερό.

Οι Εθνικοί λατρευτές, της κοινότητας Ślężańscy το αποκατέστησαν στην αρχική του θέση και το συντήρησαν φροντίζοντας ώστε να αποκαταστήσουν την όψη του από φθορές, χωρίς να εγείρουν κάποιο θέμα δημοσίως, αφού είχαν υποψίες αλλά όχι αποδείξεις.

Όμως, εκ νέου πλέον, πριν από λίγες μόνον ημέρες, κατά την εκ νέου επίσκεψη Εθνικών στο Ιερό, διαπιστώθηκε ότι το Ξόανο του Θεού Περούν, λείπει εντελώς. Ένα μονοκόμματο ξύλινο γλυπτό περίπου 70 έως 100 κιλών, τοποθετημένο σε πολύ δύσβατη περιοχή, απλώς..."χάθηκε". 

Όπως οι ίδια η Κοινότητα των Εθνικών αναφέρει εύστοχα: "φαίνεται ότι το μήνυμα είναι, ότι δεν υπάρχει χώρος για τους Εθνικούς στο βουνό".

Είναι προφανές, ότι χρειάστηκε οργανωμένη δραστηριότητα πολλών ατόμων, ώστε να απομακρυνθεί το Ξόανο και, προφανώς, να καταστραφεί, ή ότι άλλο είχαν κατά νου να το κάνουν όσοι το πήραν. Ακόμη και αν έπεσε θύμα κάποιου...συλλέκτη για το σπίτι του, απίθανο μεν αλλά το αναφέρουμε, και πάλι, η ευκολία επιλογής  της σύλησης ενός γνωστού χώρου λατρείας, αν έτσι έχει γίνει, είναι απόρροια της αντίληψης που γεννά ο ατομισμός και η έλλειψη ενσυναίσθησης , πράξεις ως προϊόντα της ίδιας ερημοποιητικής μηχανής.

Η Κοινότητα των Πολωνών Εθνικών, κάλεσε τα μέλη και τους λατρευτές που συνασπίζονται μαζί της,να απέχουν από οποιαδήποτε τυχόν απόπειρα ανταπάντησης, αφού ο θυμός είναι μεγάλος, με ένα εύστοχο, όχι εύπεπτο, αλλά ουσιώδες και, όχι άδικα, οργισμένο επίλογο:

"Η απόδοση δικαιοσύνης, είναι η ευχαρίστηση των Θεών".


Πάνω στα δάκρυα του πάπα, ως καύσιμο, στις δικαιολογίες για "ψυχολογικά προβλήματα" των "αναγορευμένων μαρτύρων του Αλλάχ" που συχνά-πυκνά σπέρνουν θάνατο στην Ευρώπη-και όχι μόνον, με την ιαχή Αλλαχού Άκμπαρ, ως προσάναμμα, και στην απόλυτη χειριστικότητα των ορθόδοξων ιερατείων προς τους πολιτικούς άρχοντες, ως πολιτισμικούς μάγειρες, συνεχίζεται απρόσκοπτα και στο σήμερα, από αιώνες, το ανίερο μαγείρεμα της Ευρωπαϊκής Ηπείρου, που ευτυχώς διατηρεί ακόμη ως ανάμνηση, όσο ονειρεύεται τους εφιάλτες της, κάθε Παραδοσιακή όψη της πολυεθνίας της.





Όπου εγείρονται Ξόανα του Περούν, Βωμοί και Ιερά του Διός, χέουν σπονδές προς τον Πανεπόπτη Όντιν, ηχεί το Κέρας στα Άλση για τον Κερνούνο, και η Ιερά Άρκτος λατρεύεται στις λίμνες του Βορρά,εκεί, θα συνεχίζουμε να τροφοδοτούμε με ζωή τους τόπους μας.

Φυσικά, εκφράζουμε και δημοσίως την αλληλεγγύη μας προς τους Αδελφούς Εθνικούς της Πολωνίας,
ελπίζοντας στην γρήγορη αποκατάσταση του Ιερού τους.


Οίκος Έλληνων Εθνικών - Θύρσος





Τρίτη 26 Ιουλίου 2022

Τα Αδέλφια των Εθνών θα ορίσουν τους δρόμους του μέλλοντος



Δ
ιανύουμε χρόνια, όπου η ενεργή παρουσία των Εθνικών, και η επίκληση από πλευράς μας,
του αξιακού των ιδιαίτερων Εθών, κάθε Έθνους, φτάνει στα αυτιά των πολλών,
προς ώρας, ως ένα παρωχημένο μήνυμα, και στα αυτιά των ιδιαιτέρως αντιλαμβανόμενων της επικλήσεως, ως επικίνδυνο, αφού ακυρώνει τη συστημική τους αποτυχία όπου ορίζουν, και μαζί, ορίζουν, πάλι προς ώρας, τις συνθήκες και το επίπεδο της πολιτισμικής πραγματικότητας.

Η πραγματικότητά μας, βομβαρδίζεται, εσκεμμένα κατά τη γνώμη μας, με μηνύματα τρόμου,
με φοβικές ιαχές, με εντολές κοινωνικού προγραμματισμού, με προσταγές κοινωνικής αμηχανίας,
και με πολιτισμικό μηδενισμό.

Οι συστημικοί, μετακινούν τις τροχαλίες τους, καθώς αναπροσαρμόζουν, προς το χειρότερο,
τον πολιτισμικό ορίζοντα.

Ανάμεσα στις εσωτερικές αντιπαλότητες τους, και στη διευθέτηση των ορίων ισχύος της κάθε ξεχωριστής φατρίας, τα θύματα παραμένουν, εδώ και αιώνες, οι άνθρωποι, οι υγιείς πυρήνες τους,
τα Έθνη.

Ομοιάζει αυτή τη στιγμή, ένας εμφύλιος ανάμεσα στα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας, για το ποιος θα άρχει σε έναν βαλτωμένο κόσμο.

Το μήνυμα των Εθνικών, η επίκλησή μας, είναι όμοια με το Ηράκλειο Πυρ, αυτό όπου καμία
από τις κεφαλές της Ύδρας δεν δύναται να αντέξει και να αντιμετωπίσει.

Το Πυρ αυτό, πηγάζει από το αξιακό μας, από τις Προγονικές Αρετές, και διασχίζει κάθετα και οριζοντίως, προς όλες τις κατευθύνσεις και τις διευθύνσεις, τον χώρο και τον χρόνο.



Υπό αυτή την επίκληση, Τιμώντας την Αδελφοποίηση μας με την Παραδοσιακή Ένωση των Ρωμαίων Εθνικών-Πιέτας αποστείλαμε α
πό τον Οίκο μας έναν μικρό ανδριάντα του Ήρωα  Αυτοκράτορα Ιουλιανού, στην έδρα των Πιετάς, στην Αιώνια Πόλη της Ρώμης, ενώνοντας τις λεπτές και πολύτιμες γραμμές που συνενώνουν τις κοινές μας επικλήσεις .

Με πολύ συγκίνηση και ιδιαίτερη χαρά, είδαμε να τοποθετείται στον Ναό του Ιούπιτερ/Διός τελετουργικά, και να κοσμεί τον Ναό, ως ένα ιδιαίτερο Σύμβολο της Φιλίας και της Αδελφότητας ανάμεσα στις κοινότητές μας, και τους εκφράζουμε δημοσίως την χαρά μας αυτήν.





Το μήνυμά μας, προς ένα πλήθος όπου ακόμη στέκει, βουβό, τυφλωμένο, κωφό, και ακινητοποιημένο κατά νου, βρίσκει την διαδρομή του αργά, αλλά, σταθερά. Όπως είναι φυσιολογικό άλλωστε.

Δεν θα βιαστούμε. Κάθε Χειμώνας πρέπει να ολοκληρωθεί στην ώρα του κατά τον φυσικό τρόπο. Γνωρίζουμε ότι θα έλθει η στιγμή όπου θα καμφθεί με τη θέληση μας και το τελευταίο κεφάλι της Ύδρας.
Δεν ευχόμαστε, εργαζόμαστε. Από κοινού, με τους Αδελφούς στα Έθνη.





Έως τότε, θα υπενθυμίζουμε αλλήλους, προς κάθε Οικογένεια, προς κάθε έναν Έλληνα και κάθε Ελληνίδα, προς κάθε Αδελφό και κάθε Αδελφή των Εθνών, τα λόγια του Σιμωνίδη:


Οὕτιο ἄνευ ϑεῶν
ἀρετὰν λάβεν. οὐ πόλις, οὐ βροτόο.
ϑεὸς ὃ πάμμητις᾽ ἀπήμαντον δὲ
οὐδὲν ἐστιν ἐν θνητοίς   

Δηλαδή:

"Απόμακρα των Θεών,
κανείς δεν απέκτησε αρετή. Ούτε Πόλη
ούτε άνθρωπος.
Πάνσοφος ο Θεός, τίποτε δεν είναι άνευ προβλημάτων
για τους θνητούς".


Οι στροφές της Ιστορίας είναι πολλές και ατελείωτες.
Στο διάβα τους, ορίζουμε τις διαδρομές μας.

Η ευθύνη της συμμετοχής και της προσεχτικά υπεύθυνης προσωπικής εργασίας, αποτελεί το χάρακα όπου θα κάνει απλώς τη διαδρομή μας αυτή, ευκολότερη ή δυσκολότερη.

Το Πυρ του Θεού Ηρακλή ήταν, παραμένει και θα παραμένει Άσβεστο, φωτίζοντας τη νύχτα στους βάλτους και κατανικώντας την Ύδρα. 

Οίκος Ελλήνων Εθνικών - Θύρσος