Ο Radbod (περίπου 675- 719), υπήρξε ένας από τους Ήρωες των Εθνών της Ευρώπης, δίπλα στον Widukind και όλους όσους προσπάθησαν να αντισταθούν στον βίαιο εκχριστιανισμό των λαών τους από το Φραγκικό βασίλειο.
Η με όλα τα μέσα και η καθολική υποταγή του πνεύματος των Ευρωπαϊκών Εθνών, μπορεί να άρχισε "τότε", αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Συνεχίζεται με μέσα διαφορετικά έως σήμερα, με αιτιάσεις που προέρχονται από την ίδια αντίληψη της υποταγής σε μία, καθολική, αδιαπραγμάτευτη, αναμφισβήτητη αρχή.
Με όποιο προσωπείο και αν εμφανίζεται ανά εποχή και ανά συνθήκη, ο ίδιος ολετήρας απαιτεί,
με κάθε έμφαση, την υποταγή.
Το παρακάτω απόσπασμα από την ταινία που εξιστορεί την ζωή του Δούκα της Φρισίας, δεν το αναμεταδίδουμε με σκοπό την συναισθηματική φόρτιση και την άσκηση αντανακλαστικών του θυμικού κανενός.
Εκεί που μας ενδιαφέρει να σταθούμε, είναι στα εμβληματικά λόγια του Δούκα, όταν αρνείται την βάπτισή του, θέτοντας υπεράνω της "ατομικής σωτηρίας", το όφελος του Έθνους και της Κοινότητας του, υπακούοντας στους Προγόνους και ταυτόχρονα, διά αυτού, στο μέλλον.
Και όμως, η ιστορική ειρωνεία είναι, ότι αυτά τα λόγια, "προστέθηκαν" στο στόμα του Δούκα από τους βιογράφους του ιεραπόστολου Γούλφραμ (Wulfram) μετέπειτα "αγίου, χωρίς να μπορεί να τεκμηριωθεί το γεγονός, θέλοντας μάλλον να καταδείξουν την βαρβαρότητα των Παγανιστών, που αρνιόντουσαν πεισματικά την βάπτιση. Ακόμη και αν τα έβγαλαν από το μυαλό τους οι Φράγκοι βιογράφοι του ιεραπόστολου, άθελά τους, κατέδειξαν το πραγματικό διακύβευμα που ο Δούκας αντιμετώπισε επιτυχώς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου