Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019

Επιστολή του Οίκου μας, προς τον υποψήφιο Δήμαρχο Αθηναίων, Κ.Μπακογιάννη

Ο Οίκος μας, απέστειλε επισήμως επιστολή προς τον υποψήφιο Δήμαρχο των Αθηναίων,
τον Κ.Μπακογιάννη, που όπως τα στοιχεία και οι μετρήσεις δείχνουν, πρόκειται να είναι
άνευ κάποιας εκπλήξεως, η κεφαλή της  επόμενης Δημοτικής αρχής.
Για αυτό και η επιστολή δεν είναι γενικώς και προς τους υπόλοιπους υποψήφιους, οι οποίοι βεβαίως αν λάβουν γνώση αυτής, ευπρόσδεκτη η όποια επικοινωνία τους ώστε να γνωστοποιήσουν τις όποιες τυχόν θέσεις τους.
Αδιαφορώντας καταρχήν για τα όποια παραταξιακά τεκταινόμενα της σύγχρονης πτωτικής πολιτικής ζωής, που έχουν αποδείξει προ πολλού την απόσταση που χωρίζει τους ανθρώπους
 της κεντρικής πολιτικής σκηνής από τους Πολίτες, επιλέξαμε να επιμένουμε στην
ευγενή άσκηση Λόγου, ως προς τα διαδραματιζόμενα της Πόλεως.
Δεν "ελπίζουμε" κάτι. Και σε καμία περίπτωση δεν παρακαλούμε για το αυτονόητο.
Αντιθέτως, το εγείρουμε, ακριβώς επειδή έχει σχεδόν εκλείψει, και αντικατασταθεί με ένα συνονθύλευμα επιθυμιών, διαπλεκόμενων συμφερόντων, κακώς εννοούμενου ωφελιμιστικού λαϊκισμού, παραταξιακής ατζέντας, κακοήθειας κλπ.
Η άσκηση λοιπόν κριτικής, είναι εύκολη και ενδεχομένως ξεχνιέται γρήγορα.
Η παρουσία με Ευθύνη και η διάθεση ο Λόγος να μετατρέπεται σε Πράξεις, είναι το ζητούμενο.
Το αν θα απαντηθεί -και πώς- ή όχι η επιστολή μας, για την ώρα άγνωστο.
Εμείς, ως Πολίτες, και δη ως Εθνικοί, σε κάθε περίπτωση, εγείρουμε το αυτονόητο,
ξανά και ξανά.
 
…………………………………..





Κύριε Μπακογιάννη.

Όπως όλα δείχνουν, πρόκειται να είστε ο επόμενος δήμαρχος της Πόλεως των Αθηνών.
Μία Πόλη, η οποία έχει επίσημα καταγεγραμμένη και τεκμηριωμένη Ιστορία,
παραπάνω από 5000 έτη, με έρευνες να προτείνουν μίαν ακόμη μεγαλύτερη σε διάρκεια
ιστορική συνέχεια.
Αυτό από μόνο του θα ήταν αρκετό, δίχως καν να χρειαστεί να κάνει κάποιος μίαν
αναδρομή στα επιτεύγματα των ανθρώπων που έζησαν και δημιούργησαν στη Γη της
 για να προκαλέσει θαυμασμό και δέος ευθύνης.
Ακόμη και ο πλέον αστόχαστος άνθρωπος ενδεχομένως, μπορεί να απαριθμήσει μερικά
μόνον από τα γεγονότα-ορόσημα, και έστω κάποιους από τους επιφανείς ανθρώπους,
άντρες και γυναίκες που έλαβαν μέρος στη διαδραμάτισή τους, με επίκεντρο την Πόλη.
Η αξία των Αθηνών, τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ευρώπη, από κοινού με τους Δελφούς,
την Ολυμπία, τις Βεργίνες, την Θήβα, την Σπάρτη, τις Μυκήνες,
 και τις άλλες τικτουσών Ιστορίας Πόλεις μας, είναι πραγματικά ανυπέρβλητη και ανυπολόγιστη.
Ως Πολίτες, οι οποίοι δεν επιθυμούμε απλώς να επιλέγουμε αντιπροσώπους,“ελπίζοντας” ότι απλώς θα κάνουν έστω “κάτι από το τίποτε”, ούτε να μένουμε παθητικοί δέκτες μιας πραγματικότητας
που άλλοι την ετοιμάζουν και εμείς απλώς θα την υποστούμε, επιλέγουμε να σας
στείλουμε αυτή την επιστολή, με κάποιες μόνον προτάσεις και θέσεις, για τις οποίες θα επιθυμούσαμε μία κάποιαν απάντηση.
Έστω και απορριπτική επί των όλων. Αυτό θα ήταν έστω ένα πρώτο “κάτι” απέναντι στον
ξύλινο λόγο της προεκλογικής δήθεν ευγένειας και επικοινωνίας, και της υστερική απώθησης
και της παγερής επακόλουθης σιωπής αμέσως μετά.
Από τις έως τώρα θέσεις σας και εξαγγελίες, όπως τις έχουμε δει στα ΜΜΕ, πέραν από οτιδήποτε άλλο, “πράσινο”, “ασφάλεια”, “έργα”, κάτι που μάλλον θα συμφωνούσατε ότι θα έπρεπε να
υπήρχαν από προχθές ήδη, (αλλά ποιος ασχολήθηκε πράγματι με τον Πολίτη εκτός από τις προσωπικές επιδιώξεις και τις κρυφές ατζέντες των πολιτευτών;), θα θέλαμε να θίξουμε και τα παρακάτω για τα οποία ζητούμε και τις θέσεις σας ως ο προφανώς, επόμενος επικεφαλής Δημότης.
Σε όλες τις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ή και σε σημαντικές πόλεις, υπάρχει συνήθως ένα γλυπτό, ευμεγέθες και σε ρεαλιστικό ύφος, του ιδρυτή της Πόλεως.
Η Αθήνα, με το βάρος των τόσων αιώνων, όπου μόνον οι προτομές των επιφανών ανδρών και γυναικών, θα μπορούσαν να την έχουν καταστήσει μίαν ζωντανή ροή αποτύπωσης, και όχι απλώς Μουσείο, μιας και αυτά συνήθως προσφέρονται, ή έτσι έχουμε συνηθίσει, για περασμένα
και απλώς διασωζόμενα.
Η Πόλη μας, εκτός από ένα πολύ όμορφο μεν, αλλά πολύ μικρό δε, άγαλμα του Θησέως,
του Ιδρυτή της, έξω από τον ομώνυμο σταθμό του ΗΣΑΠ, το οποίο αποτελεί σημείο
για πώληση ναρκωτικών ουσιών, ουρητήριο, και πνίγεται στην βρώμα, έχει ακόμη ένα,
με την επωνυμία μόνον του Θησέα, έξω από το Δημαρχείο στην Πλατεία Κοτζιά,
το οποίο ομοιάζει απλώς με έναν σμιλεμένο επιτηδευμένα ασχημάτιστο κύβο,
και που δικαίως κανείς δεν το αναγνωρίζει για το πρόσωπο που υποτίθεται ότι παριστάνει.
Η Πόλη μας, εξ Ολοκλήρου, έχει το ίδιο ακριβώς πρόβλημα κύριε Μπακογιάννη.
Πάσχει στη Μορφή της. Ακόμη και στο ποιο φωτισμένο σημείο της, δείχνει ως ένα τέρας απλώς,
το οποίο δεν μπορεί να τακτοποιήσει τον σκουπιδότοπό του, ο οποίος βρίσκεται
εγκαθιδρυμένος μέσα σε ένα Ανάκτορο.
Έχετε δει αλήθεια, το εσωτερικό του Δημαρχείου;
Θυμίζει εντός του, ένα βρώμικο και ξεπεσμένο παλαιό ξενοδοχείο στο οποίο περιφέρονται
τριγύρω του μικροπαραβάτες, ασθενείς άνθρωποι και απόκληροι για τους οποίους
ουδείς φροντίζει, παρά μόνον παρατηρεί να στοιβάζονται και να αποθέτουν την
σκληρή μίζερη καθημερινότητά τους..
Μπορεί να ακούμε διαρκώς για τις πασχίζουσες προσπάθειες, ειδικά της απελθούσας αρχής
του κ.Καμίνη, να θέλει να μετατρέψει την Αθήνα σε ένα “κοσμοπολίτικο/πολυπολιτισμικό” χώρο, κάτι που δεν μας ρώτησε αν και πόσο το επιθυμούμε, ούτε μας είπε από που του ήλθε η έμπνευση πέραν της Νέας Υόρκης που έκανε παραλληλισμούς διαρκώς παραλείποντας να μας θυμίζει
το είδος της ζωής και την ποιότητα που απορρέει εκεί,, και που ως αποτέλεσμα η δραστηριότητα
είχε αυτό που όλοι ζούμε για το πώς του βγήκε.
Τα ακούμε λοιπόν αυτά, αλλά κατά τη γνώμη μας, κανένας δεν μπορεί να μετατρέψει
την Αθήνα σε τίποτε άλλο από αυτό που ήδη είναι. Μία Μήτρα, και Ιστορικό επίκεντρο,
που έχει τη δυνατότητα να τακτοποιεί ορθά τα δεδομένα της, αρκεί να σεβαστεί κανείς,
και να είναι ικανός για αυτό, την όλη Ιστορία της.
Η μία πρότασή μας λοιπόν, ενδεικτική της Ταυτότητας, του Σεβασμού των Αιώνων της,
και του βεληνεκούς της αξίας της, είναι ακριβώς αυτή:
Ένα αξιόλογο γλυπτό, με μορφή, και όχι ντανταισμούς, του Ιδρυτή της Πόλης μας
σε περίοπτη και κεντρική θέση.
 Και από εκεί, η Μορφή να μπορέσει να δώσει σχέδιο σε κάθε δυνατή γωνία της.
Αξιοποιώντας την τεχνολογία, τα όποια νέα μέσα και δυνατότητες, αλλά,
και τις δυνατότητες συμμετοχής των ίδιων των Πολιτών.   
Η Μορφή κύριε Μπακογιάννη, έχει δύναμη. Προσδίδει ομορφιά, ενώ το μη σχήμα,
προσδίδει ακριβώς αυτό. Ασχήμια.
Δεν έχει περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα από τότε που αποτέλεσε είδηση στα ΜΜΕ,
η δράση δύο Ισπανών καλλιτεχνών των “γκράφιτι”, οι οποίοι έδωσαν χρώμα και μορφή
σε τοίχους και ταπεινά στοιβαζόμενα κοντέινερ, με απεικονίσεις από την Ελληνική Ιστορία,
προσδίδοντας στον Κλασικισμό μία σύγχρονη οπτική, και μετέτρεψαν το πασιφανές άσχημο σε θελκτικό. Μόνο και μόνον με ταπεινά σπρέι. Και Τέχνη.
Και όσο μιλάμε για άσχημο, θα σας επισημάνουμε ένα ακόμη παράδειγμα, στον δρόμο
της οδού Σταδίου, μετά τα τραγικά γεγονότα της δολοφονίας εργαζομένων στην Μαρφίν από πυρκαγιά, τα εναπομείναντα ερείπια των κατεστραμμένων κτηρίων, κουφάρια αφημένα στον άνεμο, έχουν “ξεχαστεί” επί τόσα χρόνια, χωρίς την παραμικρή μέριμνα αποκατάστασης
ή διάσωσης αρχιτεκτονικών μελών τους, ή, έστω μίας κάποιας αξιοπρεπούς απόκρυψης,
έως την τελική απόφαση για το μέλλον τους.
Η οσμή από το κάτουρο στα ελενίτ της περίφραξης σε πνίγει, τα σκουπίδια
και οι βρώμικοι τοίχοι τριγύρω μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι το ίδιο.
Άστεγοι και ποντίκια σε κάθε παράδρομο. Όνειδος για τον Άνθρωπο.
Ξανά κύριε Μπακογιάννη: Τολμήστε να δώσετε Μορφή στην Πόλη μας.
Ως ζώντας οργανισμός που ξανανιώνει, η Πόλη θα πάρει αναγκαίες ανάσες για να σταθεί
στα πόδια της εκ νέου.
Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε πραγματικά σε μία ατελείωτη σειρά από προβλήματα
που θα όφειλε μία Δημοτική Αρχή να παρέμβει, αλλά θα μείνουμε σε ότι είπαμε,
προσθέτοντας απλώς επιγραμματικά, άλλα τα παρακάτω:
Εθνικός Κήπος, και Πεδίον του Άρεως.
Για τον Εθνικό Κήπο, (ο οποίος ευτυχώς σώθηκε το πράσινό του από την επιθυμία της απελθούσας αρχής όπου σχεδίαζε να ξεριζώσει ένα σημαντικό μέρος του φυτικού πλούτου για να το δώσει για έκθεση μοντέρνας τέχνης...), οι δυνατότητες αναβάθμισης και ανάπλασης, είναι πολλές,
και κυρίως, από όσο μπορούμε να κρίνουμε αρκετά οικονομικές.
Για το Πεδίον του Άρεως, ίσως δεν χρειάζεται να πούμε παραπάνω κάτι από την απλή μόνον αναφορά του. Χρειάζεται διάσωση, και με τη σειρά του θα δώσει ζωή ακόμη και στη νεκρή ομολογουμένως πλέον, οδό Πατησίων.
Παραδειγματιστείτε ενεργά και με ειλικρίνεια από την άμεση, καίρια και σωστή φυσικά, αντίδραση των Γάλλων Πολιτών του Παρισίου, να σπεύσουν με πόνο αλλά αποφασιστικότητα, να διασώσουν και να αποκαταστήσουν τον Καθεδρικό της Notre Dame, αφού αυτό το Μνημείο, είναι τώρα η Καρδιά της Πόλης, και ίσως, ολόκληρης της Γαλλίας.
Μπροστά σε αυτή την ζέση για να ξαναδοθεί Μορφή και να διασωθεί η Ταυτότητα της Πόλης, κανείς, και κυρίως ο επικεφαλής Δημότης, δεν μπορεί να προτάσσει καμία ουσιώδη δικαιολογία.
Ευελπιστούμε για μίαν απάντησή σας, μίαν όποια όπως είπαμε ήδη, και αν σας ενδιαφέρει, ξεπερνώντας το πολιτικό κόστος του να απαντάτε σε...Παγανιστές, από πλευράς μας, είμαστε πρόθυμοι ως οργανωμένο σύνολο Πολιτών, να συντάξουμε έναν πλήρες
κατάλογο με προτάσεις μας, ακόμη και για το πιθανό κόστος παρεμβάσεων,
αλλά, και για τα οφέλη, τα οποία εκτός από οικονομικά, πάνω από όλα,
και το κυριότερο όλων, θα είναι Πολιτισμικά.

Για τον Οίκο Ελλήνων Εθνικών - Θύρσος

(υπογραφή)


(Ακολουθούν φωτογραφίες ενδεικτικές στα αναφερόμενα στην επιστολή)















Τρίτη, 16 Απριλίου 2019

Νέο Περιοδικό από τον Οίκο του Θύρσου: Pyra



Ανάμεσα σε αναρτήσεις επί αναρτήσεων κάθε ύφους, θεματολογίας και ποιότητας,
στον χαοτικό δαιδαλώδες ιστό του διαδικτύου, και με επίγνωση για το πόσο δύσκολο είναι
όχι μόνον να φτάσει εις γνώσιν των οποιονδήποτε μία συγκροτημένη εργασία κάποιων σελίδων,
και να αφιερωθεί το ελάχιστο του χρόνου ανάγνωσης που απαιτείται,αλλά να ενεργοποιηθεί
έστω,κάποιου είδους ενδιαφέρον μπροστά σε φανταχτερές ιστοσελίδες με φωτογραφίες και
αναφορές που κλωτσάνε απευθείας στο ένστικτο, με τρόμο ή λαγνεία εναλλάξ ή
και σε συνδυασμό,εμείς, με ηρεμία, παρ όλη την σφοδρή πίεση της καθημερινότητας
του καθενός μας, συγκεντρωθήκαμε και εργαστήκαμε ώστε να ετοιμάσουμε τη
διάδοχη περιοδική έκδοση του Οίκου του Θύρσου.

Ξεκινάμε, ευελπιστούμε, μία ισορροπημένη διάταση στον Χρόνο, ακριβώς όπως
και το ταξίδι ενός ανθρώπου. Το σώμα στο “εδώ” η Ψυχή ήδη ταξιδεμένη
από “πριν” και τα έργα του, γινόμενα διαρκώς,
σε ένα ακόμη άγνωστο αποτέλεσμα, σκιαγραφούν με Θέληση το Μέλλον..
Ένα συνολικό πεδίο ενέργειας χώρου και χρόνου.

Ένα Αρχαίο Μέλλον, με σημείο μόνον, ως προσωρινή “στάση,” το διαρκώς αποθνήσκων, “τώρα”.
Το πόσο καλαίσθητο είναι το παρασχεθέν υλικό μας,χρήσιμο ή όχι ως σύνολο Λόγου,
είναι για τον κάθε έναν και την κάθε μία αναγνώστη και αναγνώστρια,ένα προσωπικό θέμα που
απλώς μένει να φανεί το διαπιστώσει.

Κατά τη διαδικασία της συγγραφής και του δημιουργικού,προφανώς και ελπίζαμε
ότι θα είναι αρεστό όπως το βλέπαμε να γεννάται, κεφάλαιο ανά κεφάλαιο,αλλά επιλέξαμε
να είναι ακριβώς όπως μας βγαίνει, δίχως κάποια προσπάθεια με κάποιου είδους τετριμμένα “κόλπα”,
ώστε να στρογγυλέψει,τρόπω τινά,η συνολική εικόνα του.

Προφανώς επίσης, και δεν διεκδικούμε κάποιου είδους “δάφνες” επαγγελματικής συγγραφής.
Το έχουμε ξαναπεί στο παρελθόν.
Όμως,δεν παύουμε να διεκδικούμε σε συγκεκριμένη βάση θέσεων,και κυρίως υπεύθυνα,
την παλινόρθωση αυτού που αποτελεί το υλικό του Πολιτισμού. Τον αυθεντικό Εθνισμό μας.
Της Ελλάδος και των Εθνών της Ευρώπης, και όχι μόνον αυτής.

Μπορεί λοιπόν να διανύουμε μία περίοδο όπου οι φωτογραφίες και τα πρόχειρα βίντεο,
έχουν σχεδόν αντικαταστήσει το βάρος του γραπτού λόγου,και πλέον ο χρόνος να μοιάζει “λίγος”,
προσπαθώντας κάθε μία και ένας,να συμπιέσουν πολλές,και εν πολλοίς,άχρηστες πληροφορίες
που μας βομβαρδίζουν,και έτσι να παραμένουν διαρκώς με το κεφάλι τους ως σκουπιδοτενεκές,
πασχίζοντας να χωρέσουν ότι προλαβαίνουν,αλλά εμάς δεν θα μας αποτρέψει αυτό από το προσφέρουμε
το καλύτερο δυνατόν που μπορούμε,σε...κουραστικό γραπτό λόγο.

Είναι χρέος και κυρίως καθήκον, όσο η καταφανής πτώση παντού εξαπλώνεται με
ραγδαίους ρυθμούς,να προσπαθεί κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος, ώστε να προσθέτει
στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς,όσο το δυνατόν περισσότερη Ποιότητα μπορεί.
Θα έλθει η στιγμή,-και δεν αποτελεί κάποια καταθλιπτική ευχή αυτό,αλλά μία βεβαιότητα-
όπου η ισορροπία θα επανέλθει,όπως πάντοτε γίνεται ανά το πέρασμα των ετών,
και τότε, η πλευρά της ποιότητος και του Κάλλιστου,θα προσφέρει εκ νέου,
μικρότερης ή μεγαλύτερης αξίας θησαυρούς από όσους έχουν προσεκτικά φυλαχτεί.

Μας είναι αρκετό να γνωρίζουμε και να πιστεύουμε από πλευράς μας,
ότι ένα ελάχιστο μόνον μερίδιο αυτού,θα έχουμε συνεισφέρει και εμείς με κάποιον τρόπο.
Και μία Ψηφίδα μόνον,μπορεί να κάνει τη διαφορά στην Όψη του Μέλλοντος.
Μέσα λοιπόν από τις διαδικτυακές μας εκδόσεις,το “Ιδεών Άντρον”,προσφέρουμε
τη νέα μας συλλογική εργασία,με το περιοδικό μας, τιτλοφορημένο, “Πυρά”/”Pyra”.

Καλήν Ανάγνωση.
http://thyrsos.gr/zine.html




Περιεχόμενα τεύχους:
1) Για την αυθεντική Παράδοση που αγωνιζόμαστε ως Εθνικοί
    κείμενο του Alain de Benoist
2) Απόσπασμα από το έργο του William Miller
    “Η Ελλάς επί των Βυζαντινών”
3) “Burning Heretics” lyrics by Apoptygma Berzerk (English)
4) O Κόμης Dahlberg και η συνεισφορά του στη Σουηδική Μνήμη
5) Ύμνος στη Θεά Εστία του Αριστόνοου
6) “Εύφημος Μνεία” στον Richard Livingstone
7) Ακαδημαϊσμός και Νεοκλασικισμός
8) Η συμμετοχή των Πληθωνιστών στις τελευταίες μάχες
     του 15ου αιώνα κατά των Οθωμανών
9) “Υπατία”- Ποίημα του Leconte de Lisle (Francais,Ελληνικά)
10) Ζώντας ως Πολεμίστρια στον σύγχρονο κόσμο
11) Με το Μάτι της Θύρσης
12) Ο Θεός Θωρ, και οι ναυτικοί τον Μεσαίωνα (English, Francais, Ελληνικά)
13) Το Ιερό της Νύμφης των Αθηνών διαμέσου των αιώνων
14) Κατάκτησε ή πέθανε
15) Γλώσσα και Ταυτότητα
16) Ύμνος στον Θεό Δία του Κλεάνθους (English, Ελληνικά)
17) Ύμνος στην Θεά Αφροδίτη της Σαπφούς (English, Italian, Ελληνικά)
18) Ύμνος στον Θεό Ήλιο του Μαρτιανού Καπέλλα (English, Latin, Ελληνικά)
19) Τέχνας κατεργάζεστε: Solis in Antris
20) Η Κατάρα του Πεύκου

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2019

Από τη συναυλία των Wardruna και από την Αμνησία στη Μνήμη.




“Ποιοι είστε;”, “Τί είστε;”, “Δωδεκαθειστές;”. “Όντως πιστεύετε σε Θεούς;”
”Ξωτικά και έτσι;”, “ Αλήθεια τώρα είστε Παγανιστές ή για εντυπωσιασμό ο τίτλος;”
  Αυτές, ήταν μερικές από τις ερωτήσεις που αυθορμήτως δεχτήκαμε εχθές μόλις αναρτήσαμε το πανό μας στη συναυλία των Wardruna εχθές 23/3 στην Αθήνα για να τιμήσουμε τους αγαπητούς Νορβηγούς της Παράδοσης που μας επισκέφτηκαν και να τους δείξουμε ότι είμαστε και άλλοι εδώ όπου “ we are not just romanticizing the past” (δεν ρομαντικοποιούμε απλώς κάποιο παρελθόν”, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο ηγέτης και ιδρυτής της μπάντας από σκηνής, στον πολύ αυθόρμητο και ανθρώπινο λόγο του προς το Αθηναικό κοινό που ήλθε να τον ακούσει.
  Η συναυλία; Αψογη. Τα συναισθήματα που απορρέει η μουσική τους; Ειλικρινή και ατόφια.
Μία πραγματικά προσωπική κατάθεση, και ταυτόχρονα, μία αποτύπωση αντίληψης λαικής αγνής καθημερινότητας στη γέννεση, τη ζωή και τον θάνατο ακόμη και του πλέον απαίδευτου ανθρώπου, αλλά σε παροιμιώδη επαφή με τη Μητέρα Γη.
  Δεν θα θέλαμε να κρίνουμε την όψη του συναυλιακού χώρου αμέσως μετά την αποχώρηση του πλήθους, όπου εκατοντάδες και πλέον κουτάκια μπύρας ήταν διάσπαρτα στον χώρο. Αυτή είναι η διαπαιδαγώγηση που έλαβαν οι άνθρωποι, αυτό παράγουν αναγκαστικά.Σκουπίδια.
Θέλουμε να δώσουμε ένα μήνυμα ελπιδοφόρο, ένα μήνυμα αγνότητος, όπως του γλυκύτατου ύπνου που συνοδεύει μία κουραστική ημέρα και σε ξεκουράζει, όσα και αν ήταν τα προβλήματα.
  Οι άνθρωποι,ανάμεσά τους, Ιταλοί, Βούλγαροι, Γερμανοί, ίσως αν καταλάβαμε καλά, Αμερικανοί και Σουηδοί, συντριπτικά νεαρής ηλικίας που βρέθηκαν στον χώρο, είτε λόγω της τηλεοπτικής σειράς που διεύρυνε το ακροατήριο των Wardruna, είτε επειδή τους ήξεραν από παλαιότερα, έλαβαν τον μαγνητισμό της ουσιώδους Ποιότητας που συνοδεύει τον άντρα και τη γυναίκα στο κοινό τους ταξίδι ως Οικογένεια, από τη Ζωή προς τον Θάνατο, και από την Παλλιγένεση προς το Άπειρο.
  Η σιωπηλή, δίχως περιττές εμπορικές ατάκες, απόδοση της μουσικής των Νορβηγών, καθήλωσε άπαντες.
  Τραγούδι με το τραγούδι, στίχο με στίχο, μία Ιερή σιγή απλώθηκε σταδιακά, καλύπτοντας την τυπική ατμόσφαιρα μιας συναυλίας. Χαρακτηριστικό της Ερμητικής Σιγής, το σταδιακό και σχεδόν ολοκληρωτικό σβήσιμό των οθονών κινητών, φωτογραφικών μηχανών, και κάθε είδους ηλεκτρονικής συσκευής, αφού η Ψυχή, παρασύρεται τελικώς από τη Δύναμη των Στοιχείων, και από το Χάος προς την Τάξη, νομοτελειακά.
  Η Μουσική, είναι ένα Θεικό Δώρο πράγματι.



  Καθώς, λυνόταν το πανό μας με το πέρας της συναυλίας, ένας συμπαθέστατος άνθρωπος μας πλησίασε να μας ρωτήσει και αυτός, τί μέρος του λόγου είμαστε. Μαζί με την έγκυο σύζυγό του είχαν αποτυπωμένη αυτή την αγνή κούραση που τόσο αναζητούμε στους ανθρώπους γύρω μας.
  Η συζήτήση μαζί του, και μπροστά στις δίκαιες ενστάσεις του απώθησης της μισανθρωπίας που μπορεί να κρύβουν συχνά-πυκνά διάφοροι γύρω μας με το πρόσχημα μιας “αγάπης” προς την πάτρια Παράδοση, ήταν αυτό που ολοκλήρωσε τον Κύκλο των συναισθημάτων και της εμπειρίας της βραδιάς. Ίσως ο μοναδικός από όσους είχαν την περιέργεια να ρωτήσουν τί είμαστε, που τα ερωτήματά του ήταν εξίσου αγνά με τη μουσική που πριν λίγη ώρα μας έντυσε.
  Οι απαντήσεις, εξίσου αυθόρμητες. Όποιος και αν είσαι, όπου και αν είσαι, αν τυχόν διαβάζεις, σε ευχαριστούμε, γιατί πολλές φορές, αυτό το απρόοπτο και αυθόρμητα διερχόμενο ερωτηματικό, μπορεί να βοηθήσει και εμάς, να συγκρατούμε την ουσία όσων πρεσβεύουμε, βαλλόμενοι και εμείς διαρκώς από την ασχήμια γύρω μας. Η μουσική των Νορβηγών, γεννάει άθελά της ποιότητα παντού.
  Σου ευχόμαστε η Οικογένειά σου να ευτυχεί.



   Ποιοί είμαστε λοιπόν;
Σε μια παράγραφο ψυχρή στον υπολογιστή, πώς να το περιγράψεις, θέλοντας να αφήσεις πίσω σου και μακριά όλα αυτά που ντύνουν με κουρέλια το Νου;
Είμαστε ίσως αυτοί, που επιθυμούν να μαζευτούν γύρω από το τραπέζι, ή γύρω από μία Φωτιά, και να ευχαριστήσουμε τους Θεούς του Τόπου, για το ότι έχουμε ο ένας τον άλλον.
Είμαστε το κλάμα του νεογνού, και το δάκρυ της Μητέρας καθώς ξέρει ότι ο πόνος της, επέφερε Ζωή.
 Είμαστε αυτοί, που αναζητούν χωράφι να σκάψουν, βιβλιοθήκη να γεμίσουν την Έμπνευσή τους.
Αυτοί που θα γελάσουν πιο πολύ από όσο θα δακρύσουν, και αν δακρύσουν θα προτιμούν να το κάνουν ως Τέχνη.
  Αυτοί που αγαπούν κάθε Τόπο, που σέβονται κάθε Εορτή και επιθυμούν να συμμετέχουν ή να την προστατεύουν και όχι να τη διαλύουν για να επιβάλλουν τη δική τους.
Αυτοί που στη Φωνή του Ομήρου, βλέπουν τον Άνθρωπο-Αρχέτυπο, τον Άνδρα και τη Γυναίκα, το Παιδί και την αγωνία τους να μεταρέπεται σε Αγώνα.
Αυτοί που ενδιαφέρονται να χτίσουν και όχι να γκρεμίσουν πρώτα.
Αυτοί που θα ξαπλώσουν στον Ήλιο και θα ανοίξουν το στόμα να πιουν από το νερό της Βροχής καθώς περπατάνε.
  Αυτοί που θα χαρούν αν αναζητείς και εσύ τους Τρόπους της Οικογένειάς σου, και θα σεβαστείς
τις Οικογένειες που θα γνωρίσεις, ακόμη και αν θες σιωπηλά να κάτσεις μακριά τους.
Αυτοί που θα Υμνήσουν Θεές και Θεούς για την Τάξη, ξέροντας ότι το Χάος δεν είναι κάτι διαφορετικό παρά η αναγκαία υπόσταση της Τάξης πριν εκδηλωθεί, και άρα, ποτέ κυρίαρχο.
Αυτοί που θα χαρούν αν γνωρίσουν ανθρώπους που μπορούν να διαφωνούν χωρίς να τσακώνονται, και που μπορούν αν τσακωθούν να πιουν μαζί μετά το γλυκό κρασί του Θεού Διονύσου.
Είμαστε Εθνικοί, αγαπάμε την Ελληνική Παράδοσή μας, και για αυτό κατανοούμε και σεβόμαστε τις αυθεντικές Παραδόσεις των ανθρώπων όπου έχει σπίτι με Εστία αναμμένη.
Είμαστε Έλληνες όπως φαίνεται, αφού η μία παράγραφος, έγιναν πολλές και ακόμη μιλάμε γιατί έχουμε πολλά να πούμε και να κάνουμε.
  Είμαστε Παγανιστές, γιατί έτσι θέλουμε, αυτό αναγνωρίζουμε, αυτό νιώθουμε. Είμαστε Ζωντανοί.
Γιατί μπορούμε να νιώθουμε στο κάτω-κάτω.
Σε ευχαριστούμε λοιπόν άγνωστε Φίλε για τα ερωτήματά σου, και ευχαριστούμε τους Wardruna γιατί η Μουσική τους είχε το καλύτερο αποτέλεσμα.
  Το προ-τελευταίο τραγούδι της βραδιάς, με τον τραγουδιστή σε έκσταση στη σκηνή, ήταν στην Παραδοσιακή Νορβηγική θέαση, όπου τραγούδια σαν και αυτά, λέγονται ώστε να βοηθήσουν τους Ζωντανούς, να επιτρέψουν εαυτούς να αποχαιρετήσουν τους αγαπημένους τους τεθνεώντες ώστε οι τελευταίοι να Περάσουν στον Κόσμο των Προγόνων τους αδιατάρακτα. Και οι ζώντες να μην υποφέρουν άλλο την απώλεια.
Πόση ανάγκη έχει αυτό το σήμερα, εκείνο το “Χθες”.

Είμαστε λοιπόν, αυτό το “Χθες”, που θέλει να ξημερώσει “Αύριο”.
Οίκος του Θύρσου.