Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

Για το Συλλαλητήριο της 20ης Ιανουαρίου. Ολοκληρώντας τον αυτό-ευτελισμό τους.

Ο Οίκος του Θύρσου, συμμετείχε σήμερα με πολλά από τα Μέλη του και Φίλους στο Συλλαλητήριο για την Μακεδονία.
Ενώ, κανονικά, σε οποιαδήποτε δημόσια δραστηριότητά μας και συμμετοχή, συνηθίζουμε να είμαστε απλώς περιληπτικοί στις ανακοινώσεις μας, αυτή τη φορά, θα είμαστε περισσότερο περιγραφικοί και αιχμηροί, καθώς αυτό που ζήσαμε στο κέντρο της Αθήνας, δεν είχε ανάλογο προηγούμενο.
Ζούμε, ήδη, εδώ και καιρό, το παράλογο θέατρο των πολιτικών για το όλο θέμα, και δη των κυβερνητικών, οι οποίοι, για κάθε λογικό άνθρωπο, ανεξαρτήτου τοποθέτησης, φέρουν απόλυτα την ευθύνη για την πόλωση, τον διχασμό, την πιο ευτελή στάση, η οποία κορυφώθηκε σήμερα, πάνω στους πολίτες αυτής της χώρας.
Δεν προλάβαμε να επιστρέψουμε σπίτια μας, κακήν κακώς να ξεφορτωθούμε από πάνω μας τα ρούχα που είχαν ποτίσει με ληγμένα χημικά, και ήδη είχαν αρχίσει τη γνωστή παρλάλα για ακροδεξιές και δημοκρατίες. Ήδη είχαν εξαπολύσει ανακοινώσεις να ξεφορτωθούν τις ευθύνες από πάνω τους και να στρέψουν την προσοχή σε οτιδήποτε αφορά τα σαλόνια τους, τις συμφωνίες τους, τις παραταξιακές πελατειακές μεταγραφές τους, τα μαγαζάκια τους.
Σήμερα όμως, είναι μία πραγματική ημέρα-σημείο αναφοράς για τη συνέχεια και το μέλλον που έρχεται.
Σήμερα, και ο πλέον αδαής, που συνήθιζε να στέκεται με κάποιον σκεπτικισμό απέναντι στις κατηγορίες για αυτό το είδος πολιτικών, βίωσε κανονικά το νόημα.
Είναι πασιφανές, ότι για αυτούς που έδωσαν τις εντολές και είχαν τον γενικότερο σχεδιασμό στην περιφρούρηση και την αστυνόμευση του Συλλαλητηρίου, δεν τους ένοιαζε παρά ελάχιστα, ή και καθόλου, για το αν θα υπάρξουν θύματα ανάμεσα σε ένα πλήθος, που δεν είχε τους επαγγελματίες κομματοφρουρούς και συνδικαλιστές να παίζουν τρίλιζα ως συνήθως μπροστά στις κάμερες, ούτε περσόνες, ούτε “δικά τους παιδιά”.
Είναι απόλυτα πασιφανές, για όποιον ήταν εκεί σήμερα, ότι οι εντολές δεν ήταν τέτοιες για να μπορεί να υπάρχει έλεγχος σε περίπτωση που κάποιοι είχαν σκοπό να δράσουν βίαια.
Ήταν απόλυτη καταστολή ολόκληρης της συγκεντρώσεως, των ηλικιωμένων, των γυναικόπαιδων, των ανθρώπων με κινητικά, ή άλλα προβλήματα υγείας, οι οποίοι με τον όγκο των χημικών, των ληγμένων και απαγορευμένων χημικών, που όποιος έχει δώσει διαταγή να διατηρούνται, φέρει απόλυτα την ποινική ευθύνη, θα μπορούσαν άνετα να έχουν οδηγήσει το πλήθος σε ένα ανεξέλεγκτο ποδοπάτημα, ένα μακελειό που θα άφηνε πίσω του πολλές δεκάδες θύματα.
Δεν υπερβάλλουμε, δεν κινδυνολογούμε, δεν μας ενδιαφέρει κάτι τέτοιο.
Μιλάμε με ακρίβεια, και όσοι ήταν εκεί ήδη ξέρουν.
Παρ όλες τις εκκλήσεις για παιδιά που είχαν χαθεί από τους γονείς τους, για αναίσθητους ανθρώπους και ασθενοφόρα που έπρεπε να παραλάβουν κόσμο, οι δυνάμεις που φύλαγαν τη βουλή, λάμβαναν ξανά και ξανά την εντολή: Χημικά παντού.
Ακριβώς, όπως και το μείγμα της πολιτικής των κυβερνώντων. Επικίνδυνη.
Επικίνδυνη, γιατί αρνείται το αυτονόητο, να δώσει την ετυμηγορία στον λαό.
Επικίνδυνη γιατί ταυτόχρονα πολώνει το κλίμα διαρκώς.
Γιατί διχάζει εξεπίτηδες τους πολίτες της χώρας, χαϊδεύοντας τις συνιστώσες της όποτε αυτές εκτραχύνονται βιαίως λόγω και έργω, και παραδίδει τους διαφωνούντες σε ταμπέλες “Ακρότητας”.
Γιατί επιβάλλει και τρομοκρατεί.
Γιατί γλύφει, εδώ και καιρό, όλους αυτούς που υποτίθεται θα δάγκωνε και μας ζητά να τους γλείψουμε μαζί.
Γιατί έχει προ πολλού απολ
έσει την όποια λαϊκή εντολή βάση του ότι είχε υποσχεθεί, και παλεύει ως ζωντανός-νεκρός, να ολοκληρώσει τον όποιο σχεδιασμό έχει, ερήμην του οποιουδήποτε άλλου.
Γνωρίζουμε λοιπόν, ότι αυτή η συμφωνία όνειδος, που με ξύλο και χημικά ξεκίνησε την ημέρα που υπογράφτηκε, και με ξύλο και χημικά ολοκληρώνεται, αποτελεί το κύκνειο άσμα, και ταυτόχρονα το “salto mortale” τους. Θα τους στοιχειώνει για πάντα, και υποσχόμαστε από πλευράς μας, με τις όποιες δυνάμεις μας, ότι όχι μόνον δεν θα την αποδεχτούμε ποτέ, αλλά, επιπλέον, θα δώσουμε τις μάχες που απαιτούνται για την πλήρη ακύρωσή της στην πράξη.
Η Ιστορία, έχει ήδη κρίνει αυτούς που τόλμησαν το αδιανόητο στην Ελλάδα:
Τους Έλληνες να διαδηλώνουν για να μην χαθεί ένα τμήμα του Ελληνικού Πολιτισμού, και η κυβέρνηση της “καμιάς ελπίδας”, να τους μοιράζει απλόχερα εκτός από φθηνές δικαιολογίες και ξύλινο λόγο, και κανονικό ξύλο υπό ληγμένο καπνό.
Ξεφτίλες. Μόνον ξεφτίλες.


Η Μακεδονία, τελικά, φαίνεται, ότι είναι η Μοίρα της, να πρέπει να προασπίζεται με Αγώνες.
Ας είναι. Γνωρίζουν οι Έλληνες να το κάνουν.


Ακολουθούν εικόνες από τη συμμετοχή μας, καθώς και εικόνες ντροπής κάθε είδους.


















Atenas. Plaza de la Constitución. Ahora. Los griegos se manifiestan contra la usurpación flagrante de su historia y el gobierno los fumiga con gas CS caducado (prohibido para la guerra por la Convención de Armas Químicas pero autorizado como antidisturbios en condiciones de"paz")

Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2019

Mark Shelton - Helicon. Παρουσίαση απο το Ιδεών Άντρον ενός αφηγήματος για το Ιερό Όρος των Μουσών

(Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση και ανάγνωση)


Μέσα από τη σειρά με αποσπάσματα έργων που έχουμε ήδη ξεκινήσει να παρουσιάζουμε υπό την κάλυψη του διαδικτυακού τμήματος εκδόσεών μας, του Ιδεών Άντρον, κειμένων κάθε είδους και κατηγορίας, με κοινό γνώμονα πάντοτε τις Εθνικές Παραδόσεις, συνεχίζουμε και με το παρόν.
Ένα άγνωστο στους πολλούς, και μάλλον έτσι θα παραμείνει, έργο.
Πρόκειται για τους στίχους του τραγουδιού Helicon, από το Αμερικανικό συγκρότημα
 “Manilla Road”.


O Mark Shelton, ιδρυτής και ιθύνων νους πίσω από το συγκρότημα, απεβίωσε στα 60 του χρόνια μόλις λίγους μήνες πριν, και συγκεκριμένα στις 27 Ιουλίου, αμέσως μετά από μία ακόμη εμφάνιση με το πιο δυνατό από τα δημιουργήματά του, τους Manilla Road, στη Γερμανία.
Αγαπητότατος στους κύκλους όσων ακολουθούσαν επί δεκαετίες το μουσικό έργο του και το ανεπανάληπτο επικό ταξίδι που προσέφερε μέσα από τη θεματολογία που έντυνε τη μουσική του.
Μία θεματολογία που για τους περισσότερους ίσως απλώς αναγνωρίζεται ως τμήμα της Ηρωικής Φαντασίας, και του κόσμου που αναπτύχθηκε μέσα από το είδος της λογοτεχνίας αυτής σε Αμερική και Ευρώπη, ιδιαίτερα κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνος.
Πολεμιστές, Μάγοι, επικές εξιστορήσεις, Αρθουριανός Κύκλος, Μυθολογία του φανταστικού κλπ.
Όντως, ο Shelton είχε μεγάλη επιρροή από αυτές τις διηγήσεις, κάτι που εύκολα μπορεί να γίνει αντιληπτό παρατηρώντας την πορεία του έργου του.
Όμως, ο προσεκτικότερος ακροατής/αναγνώστης, και ειδικά ένας Εθνικός, δεν μπορεί παρά να εντοπίσει μία ποιότητα και επίγνωση πολύ μεγαλύτερη για τα θέματα που καταπιάστηκε ο Shelton. Το εύρος των αναγνωσμάτων του, πρέπει να ήταν πολύ παραπάνω σε μέσον όρο από ότι θα υπέθετε κανείς.
Κάτι που είναι απολύτως εμφανές σε εμάς επί παραδείγματι, στους στίχους που παρουσιάζουμε εδώ.
Ο Ελικώνας, το Ιερό Όρος των Μουσών, αποτελεί για τον Εθνικό Ελληνισμό ένα από τα Σημεία Αναφοράς σε Θεολογικό και Μυθολογικό περιεχόμενο.
Το Όρος του  Θεού Απόλλωνα, αλλά, και του Θεού Ποσειδώνα ακόμη όπως διακρίνουμε στον αντίστοιχο Ομηρικό ύμνο:

”Ἀμφὶ Ποσειδάωνα μέγαν θεὸν ἄρχομ᾽ ἀείδειν
γαίης κινητῆρα καὶ ἀτρυγέτοιο θαλάσσης
πόντιον, ὅσθ᾽ Ἑλικῶνα καὶ εὐρείας ἔχει Αἰγάς...”
Ο Θεός των Υδάτων, διαφεντεύει τον Τόπο αυτόν, χάρη στις Πηγές της Αγανίππης και της Ιπποκρήνης, καθώς επίσης και για τον φτερωτό Πήγασο, που συνδέεται άμεσα με το Στοιχείο του Ύδατος.

Ο Ελικώνας, Αποτέλεσε αργότερα σημείο αναφοράς και κατά την περίοδο της Αναγέννησης. Η Ρομαντική Σχολή το ανήγαγε σε πεδία του Ποιητικά Ιδεατού αφού από εκεί εμπνέεται και ο Ησίοδος για τη συγγραφή της “Θεογονίας” του, και σήμερα, εκτός από τους ακρωτηριασμένους πνευματικά και νοητικά ανθρώπους, συνεχίζει και αποτελεί για τους υπόλοιπους, κάτι πολύ Υψηλότερο και σημαντικότερο από απλώς ένα Όρος στη Βοιωτική Γη.





Οι στίχοι που παρουσιάζουμε είναι μία τρόπω τινά φανταστική αφήγηση, ταυτόχρονα επική, ταυτόχρονα μυητική, που κινείται στο προσωπικό αφήγημα του Πεπρωμένου του “Πολεμιστή του Φωτός”, όπου με επίκεντρο την “Πύλη” του Ελικώνος, ως ένας από τα Τέκνα της Δήλου και ο ίδιος, καλείται να Υπερασπιστεί το Αιώνιο Φάος απέναντι στις δυνάμεις του Χάους και του Σκότους που απειλούν να διευρύνουν τη δυναμική τους.
Είναι κατανοητό από μέρους μας, ότι οι περισσότεροι αναγνώστες, δεν είναι καθόλου εξοικοιωμένοι με τη Metal μουσική και έτσι δύσκολα θα μπορέσουν να συνδυάσουν το θέμα με τον ήχο ή να εστιάσουν μέσα από τις πινελιές του φανταστικού που εντοπίζονται στον τρόπο ανάπτυξης των στίχων.
Όπως για παράδειγμα η αναφορά στη “Μαγεία”, η οποία δεν αναφέρεται ως μαγγανεία και την κατώτατη εξάσκηση επικλήσεων του Χθόνιου για ίδιους σκοπούς, ούτε φυσικά με τη μορφή της που αναπτύχθηκε σε ύστερα χρόνια στον Μεσογειακό Κόσμο. Εδώ γίνεται η χρήση του όρου μέσα από το αφήγημα της Ηρωικής/Φανταστικής λογοτεχνίας, ως ένα είδος δύναμης που συνδράμει τον Πολεμιστή/Μυούμενο. Λίγο ή πολύ, όπως αποδίδεται η σχέση Μέρλιν-Αρθούρου και μας έχει σωθεί στους γνωστούς θρύλους.
 
O Shelton, ένας μουσικός που πρωταγωνίστησε στη διεύρυνση των οριζόντων της Heavy Metal μουσικής στην Αμερική, και εδραιώθηκε περισσότερο στην Ευρώπη, δεν είχε την τύχη άλλων πιο αναγνωρισμένων μουσικών προσωπικοτήτων. Πεθαίνοντας, και έχοντας υπηρετήσει πιστά τις επιλογές της ζωής του, διανύοντας έως το τέλος τη διαδρομή του με χαμόγελο και αποφασιστικότητα, χρειάστηκε τη βοήθεια των πιστών του συντρόφων ώστε να συλλεχθούν τα χρήματα και η σωρός του να επιστρέψει στη γενέθλια Γη του στο Wichita του Kansas και να ταφεί εκεί.
Το Πνεύμα του έργου του, συντροφεύει εφ εξής τους λίγους αλλά πιστούς φίλους που δημιούργησε.
Από πλευράς μας, τιμούμε το έργο του γνωρίζοντας οι ίδιοι πόσο ζεστά και αγαπημένα αισθάνοταν κάθε φορά που επισκεπτόταν την Ελλάδα




Το τραγούδι Helicon, κυκλοφόρησε το “1988” ως το τελευταίο κομμάτι του δίσκου “Out of the Abyss”.
Όλα τα δικαιώματα του πρωτότυπου έργου, της μουσικής των στίχων και του συνοδευτικού αυτού ανήκουν στους δημιουργούς και στους νόμιμους κατόχους.

Η μετάφραση, έγινε για τον Οίκο του Θύρσου και το τμήμα Εκδόσεων “Ιδεών Άντρον”, από τον Ευάγγελο Κιούση