Radbod ο Δούκας της Φρισίας

Ο Radbod (περίπου 675- 719), υπήρξε ένας από τους Ήρωες των Εθνών της Ευρώπης, δίπλα στον Widukind και όλους όσους προσπάθησαν να αντισταθούν στον βίαιο εκχριστιανισμό των λαών τους από το Φραγκικό βασίλειο.
Η με όλα τα μέσα και η καθολική υποταγή του πνεύματος των Ευρωπαϊκών Εθνών, μπορεί να άρχισε "τότε", αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Συνεχίζεται με μέσα διαφορετικά έως σήμερα, με αιτιάσεις που προέρχονται από την ίδια αντίληψη της υποταγής σε μία, καθολική, αδιαπραγμάτευτη, αναμφισβήτητη αρχή.
 Με όποιο προσωπείο και αν εμφανίζεται ανά εποχή και ανά συνθήκη, ο ίδιος ολετήρας απαιτεί,
με κάθε έμφαση, την υποταγή. 
Το παρακάτω απόσπασμα από την ταινία που εξιστορεί την ζωή του Δούκα της Φρισίας, δεν το αναμεταδίδουμε με σκοπό την συναισθηματική φόρτιση και την άσκηση αντανακλαστικών του θυμικού κανενός.
 Εκεί που μας ενδιαφέρει να σταθούμε, είναι στα εμβληματικά λόγια του Δούκα, όταν αρνείται την βάπτισή του, θέτοντας υπεράνω της "ατομικής σωτηρίας", το όφελος του Έθνους και της Κοινότητας του, υπακούοντας στους Προγόνους και ταυτόχρονα, διά αυτού, στο μέλλον.
Και όμως, η ιστορική ειρωνεία είναι, ότι αυτά τα λόγια, "προστέθηκαν" στο στόμα του Δούκα από τους βιογράφους του ιεραπόστολου Γούλφραμ (Wulfram) μετέπειτα "αγίου, χωρίς να μπορεί να τεκμηριωθεί το γεγονός, θέλοντας μάλλον να καταδείξουν την βαρβαρότητα των Παγανιστών, που αρνιόντουσαν πεισματικά την βάπτιση. Ακόμη και αν τα έβγαλαν από το μυαλό τους οι Φράγκοι βιογράφοι του ιεραπόστολου, άθελά τους, κατέδειξαν το πραγματικό διακύβευμα που ο Δούκας αντιμετώπισε επιτυχώς. 

Για τον ανθρωπομορφισμό των Θεών: Η ανόητη κατηγορία από τους πρώτους "απολογητές" έως και σήμερα

 

Αποφασίσαμε να συντάξουμε το παρακάτω μικρό κείμενο, καθώς το τελευταίο χρονικό διάστημα, παρατηρήσαμε μία μαζική "εισβολή" χυδαιολόγων σχολιαστών σε αναρτήσεις της ΕΕΘ και του Φορέα της,  (αλλά και σε εμάς εδώ, σχόλια τέτοιου είδους τα οποία από πλευράς μας επιλέγουμε να μην τα επιτρέπουμε και να τα διαγράφουμε).
Πέραν της κακοβουλίας, του χυδαίου ψυχισμού και της λεπρής έκφρασης, κοινό χαρακτηριστικό των σχολίων αυτών, είναι η "κατάδειξη", κατά τους επιτιθέμενους αυτόκλητους ΧΡ χυδαιολόγους, να μας εκτοξεύουν διαρκώς "επιχειρήματα" για τις "προσωπικότητες" των Θεών μας.

Την ίδια στιγμή, είναι "δαίμονες", όπως έχουν διδαχθεί να λένε από τον "Ψαλμό 95 (96:5) της Παλαιάς Διαθήκης: ὅτι πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν δαιμόνια ", είναι "άνθρωποι", αφού τους...κατηγορούν για πάθη, μοιχείες, υστεροβουλίες κλπ, άλλοτε είναι "ανύπαρκτοι", αλλά, εμείς που τους λατρεύουμε (τους...ανύπαρκτους...) μας αξίζουν τα χειρότερα των χειρότερων, και εκτοξεύονται οι ανορθόγραφες "γνωστές" ύβρεις, ειρωνείες, απειλές.

Πολύ γενικά, αξίζει να σημειώσουμε ότι το επίπεδο των αυτόκλητων ζηλωτών, έχει πολλαπλά επίπεδα βλάβης.
Τόσο στο συντακτικό τους, στο ύφος, στην κακότροπη γραφή. Όπως εύστοχα είχε διατυπώσει ο φιλόσοφος Χέρντερ, "Η γλώσσα είναι η επικαιρότητα του εκάστοτε Πολιτισμού" και ως εκ τούτου, δεν μπορούμε παρά να τους οικτίρουμε ή και έως έναν βαθμό, να τους κατανοήσουμε με κάποιον αναστεναγμό.
Υπάρχουν όμως και αυτοί, οι οποίοι κατασκευάζουν τους βλαμμένους στην αντίληψη ζηλωτές.
Αυτοί, είναι και οι "Βλαβεροί" για να τους κατατάξουμε και εμείς κάπου.
Αυτοί, που συνειδητά διασπείρουν τις αηδίες που μπαίνουν στα στόματα των αυτομάτων τους.
Αυτοί, οι οποίοι κλείνουν τις πύλες της αντίληψης, φράζοντάς τες με τον ίδιο τρόπο και μεθοδολογία που προσπάθησαν οι απολογητές των "πρώτων αιώνων", όταν από αυτούς πρωτοειπώθηκαν τα ίδια επιχειρήματα περί ανθρωπομορφισμού, εναλλάξ με την "δαιμονοκατάξη".

Έτσι, εμείς από πλευράς μας, όχι απευθυνόμενοι στους αυτόχειρες κατά νου και αυτό-καταδικασθέντες ζηλωτές (αυτοί έχουν ήδη επιλέξει και μας είναι αδιάφορο), αλλά σε οποιονδήποτε άλλο επιθυμεί να ερευνήσει και να μελετήσει περί της αντίληψης του θείου κατά τους Έλληνες αλλά και γενικότερα στον Ευρωπαϊκό Πολυθεϊσμό και στις Εθνικές Παραδόσεις, παρουσιάζουμε δύο μικρά αποσπάσματα από δύο σύγχρονους φιλοσόφους, ως τροφή για έρευνα και σκέψη. Και ως ένα μικρό "βοήθημα" για όσους τους φαίνεται παράδοξο-και δικαίως- πώς οι θαυμαστοί άνθρωποι που ανέτειλε από τα έργα τους και τον βίο τους ο Ελληνικός Πολιτισμός, θα μπορούσαν να είχαν τόση ρηχότητα στην αντίληψη και κατανόηση του Θείου.
Το οποίο Θείον, είναι παντού αποτυπωμένο σε κάθε δραστηριότητα των ανθρώπων, σε κάθε έργο και σε κάθε δυνατή πτυχή, από τα Έπη έως και την πιο απλή καθημερινή δραστηριότητα του πλέον ανώνυμου προγόνου μας, και αποτέλεσε άλλωστε, δίχως καμία αμφισβήτηση, το εφαλτήριο για την ανατολή αυτού του Πολιτισμού.

Martin Heidegger

"Το νόημα και η προσπάθεια των Ελλήνων, ήταν, να αποθεώσουν τον άνθρωπο, και όχι να ανθρωποποιήσουν την θειότητα.Εδώ, πρόκειται για έναν θεομορφισμό, δεν υπάρχει κανένας ανθρωπομορφισμός".
Martin Heidegger

Το πρώτο απόσπασμα, από τον Γερμανό Φιλόσοφο Martin Heidegger προέρχεται από το έργο του "Parmenides" (Παρμενίδης, GA 54) το οποίο παραδόθηκε σε μια σειρά διαλέξεων στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ.

Αναλύοντας το ποίημα του Παρμενίδη, προσπάθησε να εστιάσει στην εμπειρία της επαφής με την θεότητα, την κατανόηση των θεών και της αλήθειας περί αυτών.
Τί εξηγεί λοιπόν ο Γερμανός Φιλόσοφος; Το απλό μεν, δυσνόητο όμως στον άνθρωπο του νεωτερισμού, που η σκέψη του δεν αφέθηκε ποτέ να κατανοήσει τίποτα άλλο, πέρα από αυτό που έως σήμερα έχει επιβληθεί και αναμασάται σε κάθε δυνατή ευκαιρία δίχως την παραμικρή αμφιβολία να επιτρέπεται να εγείρεται:
Ότι, οι ελληνικές θεότητες δεν αποτέλεσαν ποτέ-και δεν αποτελούν- κάποιον "εύκολο" και ευτελή ανθρωπομορφισμό που αδαείς άνθρωποι ,όπως-όπως έπλασαν υπό το καθεστώς του φόβου και της τρομοκράτησης να κυριαρχεί εντός τους.
Για τον Χάιντεγκερ, συμβαίνει το αντίθετο. Αντί ενός ευτελούς ανθρωπομορφισμού, εντός της Ελληνικής Σκέψης, συλλαμβάνεται ένας θεομορφισμός, όπου ο άνθρωπος θέλει να ανυψώσει τον εαυτό του και αντικρίζει το θείο ως τον Προορισμό του "Είναι" και μπορεί και πρέπει να κάνει ότι είναι δυνατόν, ώστε το να οδηγηθεί προς αυτό.

Στόχος των Ελλήνων, παράγωγο της αντίληψής τους, των εθών τους που καλλιεργήθηκαν από τις λατρευτικές τους προσλαμβάνουσες, ήταν (και παραμένει!) να ανυψώσουν και να εξελίξουν στον μέγιστο δυνατό βαθμό την ανθρώπινη ύπαρξη.

Μέσα από την αναγκαία προσπάθεια, που όχι απλώς "οφείλει", αλλά, ε π ι λ έ γ ε ι (οι άθλοι αποτελούν ακριβώς αυτή την επιλογή εκάστου Ήρωα άλλωστε) ο άνθρωπος να καταβάλει, γίνεται εφικτό ώστε να αποκτήσει την ικανότητα να υπερβεί τη μεσότητα, και να φτάσει στο ανώτερο δυνατό σημείο της φύσης του.
Να προσεγγίσει, όσο είναι δυνατόν αυτό ως θνητός, (αλλά με επίγνωση ότι μετέχει και το θεϊκό τμήμα εντός του), την ολοκάθαρη θεϊκή πραγματικότητα.
Κατά τον Χάιντεγκερ άλλωστε, οι Έλληνες, αντιλαμβάνονται τους Θεούς, ως τις απόλυτες και καθαρές δυνάμεις του "Είναι".

Alain de Benoist

" Στον Παγανισμό, ο άνθρωπος, εξυψώνει την θεικότητα, εξυψώνοντας τον εαυτό του, και την υποτιμά θεωρώντας την θεικότητα σαν ένα είδος δεσπότου της Ανατολής, το οποίου τις διαταγές πρέπει κανείς να ακολουθεί υπό των φόβο των τιμωριών.

Έτσι, επικυρώνεται η ιδέα ότι ο άνθρωπος καθίσταται θεϊκός, όταν δίνει το καλύτερο από τον εαυτό του, όταν υπερβαίνει τον εαυτό του. 
Η ιδέα αυτή, είναι αυστηρά Παγανιστική. 
Ο άνθρωπος δεν πρέπει μόνο να είναι ο εαυτός του, σύμφωνος με την "φύση" του. Πρέπει επιπλέον να θελήσει να προσδώσει στον εαυτό του μία "υπέρ-φύση", να αποκτήσει έναν υπερανθρωπισμό, αυτόν ακριβώς τον υπερανθρωπισμό που ο ιουδαιοχριστιανικός μονοθεισμός, αποσκοπεί στο να μην τον αποκτήσει. 

Ο Παγανισμός, αντίθετα, προτείνει στον άνθρωπο, να υπερβεί τον εαυτό του, και να συμμετέχει έτσι στην θεικότητα."

Alain de Benoist 

Περισσότερο η θέση αυτή του Χάιντεγκερ, αποκρυσταλλώνεται στο δεύτερο απόσπασμα που παραθέτουμε, του Αλαίν ντε Μπενουά από το έργο του " Η θρησκεία της Ευρώπης", όπου ενώνονται, μεταξύ άλλων διανοητών, οι θέσεις του Χάιντεγκερ και του Νίτσε, ξεκαθαρίζοντας τους δύο αντίθετους δρόμους ανάμεσα στις αντιλήψεις του Εθνικού κόσμου και του μονοθεϊστικού δόγματος του χριστιανισμού (αλλά και όλων των άλλων μονοθεϊστικών θρησκειών).
Η υπέρβαση της ίδια της φύσης του ανθρώπου, επιτυγχάνεται μέσα από τις Παραδοσιακές όψεις και κατανοήσεις που κάθε ένας και μία γαλουχούνται σε αυτές, ισότιμα εντός της Πόλης\Κοινότητας.
Κατανοήσεις που οδηγούν τον άνθρωπο στην αυτήν καθαρή του ε π ι λ ο γ ή.
Στην κατάκτηση της ανώτερης φύσης του, ώστε να γίνει συμμέτοχος στα θεϊκά πεδία.
Όλοι οι Ήρωες των Ελλήνων, αποτελούν σημεία αναφοράς και παραδείγματα. Σημεία στην διαδρομή του βίου που τον ωθεί να προσπαθήσει, ή και τον καθιστά υπεύθυνο κατά την επιλογή του να προσεγγίσει.
Όπως οι μυθολογικοί κώδικες διδάσκουν, τα εμπόδια κατοικούν εντός του εαυτού, και η υπέρβασή τους είναι αναγκαία δύσκολη αλλά παραμένει δυνατή.
Ο μονοθεϊσμός, αποκόπτοντας την οδό αυτή από τον άνθρωπο, τον εξορκίζει και τον εξορίζει σε έναν βίο,
όπου σχεδόν πρέπει να ακινητοποιηθεί, αν θέλει να λάβει κάποιου είδους post mortem ανταμοιβή.




Μέσα στα χρόνια, και σε όλες τις μορφές του δόγματος ανά την Ευρώπη, διατάσσεται να υπακούει σε συγκεκριμένες εντολές και πρόσωπα τα οποία φέρουν την σφραγίδα μίας αυθεντίας και αποτελούν τους αποκλειστικούς μεσάζοντες προς την θεϊκή αυταρχική οντότητα της οποίας οι δύο πρώτες από τις “10 εντολές” εμφατικά δοσμένες μέσα στην έρημο από τον αντιπρόσωπο προς το εκκολαπτόμενο ποίμνιο ήταν:

1. Ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, οὐκ ἔσονται σοὶ θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ.

2. Οὐ ποιήσεις σεαυτῷ εἴδωλον, οὐδὲ παντὸς ὁμοίωμα, ὅσα ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ ὅσα ἐν τῇ γῇ κάτω καὶ ὅσα ἐν τοῖς ὕδασιν ὑποκάτω τῆς γῆς

Μετά από την απαγόρευση των Εθνών προς την επικοινωνία και την διαλεκτική σχέση με το πεδίο των Θεών όπως το περιγράψαμε, το δικαίωμα του ανθρώπου προς την συμμετοχή του στην θεικότητα, περιορίζεται σε μία αόριστη υπόσχεση λύτρωσης για αμαρτίες που φορτώθηκε στον ψυχισμό του πριν καν γεννηθεί, μία λύτρωση που "ίσως" του δοθεί, αν υπακούει στις εντολές που του δίνονται, (ακόμη και αν αυτές οι εντολές είναι αντιφατικές μέσα στα χρόνια, στα συμφέροντα που αλλάζουν ανά περιόδους, αλλά, παραμένουν πάντοτε.."θεϊκές) ή, σε αντίθετη περίπτωση, θα κατακρημνιστεί σε ένα αιώνιο, ασύλληπτα μακάβριο και σε κάθε εξαντλητική λεπτομέρεια δόλια ειπωμένο κολαστήριο (που και αυτό είναι μία σκόπιμη ανεστραμμένη και τρομοκρατική σύλληψη που αποδόθηκε ως μία αντί-ιερότητα).

Τα πράγματα λοιπόν, εκτός από την άρρωστη κατανόηση τους που μας αποδεικνύεται, είτε μέσω των ΧΡ βλαμμένων αυτόκλητων ζηλωτών, είτε μέσω πολλών ΜΜΕ που οι παρουσιάσεις τους αποτελούν την τεχνητή "ευγενή σύνοψη", όχι δίχως αρκετή δόση από αστική ειρωνεία ενίοτε, της νεωτεριστικής παραμένουσας αντίληψης, είτε μέσω της σχολικής εκμάθησης, που ακυρώνει πρώτη από όλους κάθε άλλη οδό σκέψης, έχουν και την ανάγνωση που μόλις προ-ειπώθηκε από τη γραφή και τον λόγο δύο Φιλοσόφων,
ενός Γερμανού και ενός Γάλλου.
Φυσικά και δεν εξαντλείται το θέμα εδώ, παρά μόνον το αγγίζουμε.
Εντούτοις, ίσως φανεί χρήσιμο σε κάποιους που ακόμη παραμένουν με την ερευνητική τους σκέψη σε εγρήγορση και δεν αυτοχειριάζονται ακρωτηριάζοντας τα αισθητήρια του νου τους.

Στον Βλάση Ρασσιά και στην Παλλόμενη Καρδιά του Πολεμιστή από την Σπάρτη, που την πλημμύρισε Φάος Ηλίου Σεπτό

 

Ο Άγγλος συνθέτης, Gustav Holst (1874-1934), έχει μείνει γνωστός στην ιστορία της μουσικής
για το έργο της Ορχηστρικής σουίτας που συνέθεσε, μεταξύ των ετών "1914-1917", με τίτλο “Πλανήτες” (The Planets, Op. 32 ).
Το έργο του, αποτελείται από 7 μέρη , και καθένα από αυτά είναι αφιερωμένο σε έναν πλανήτη και την αστρολογική του επίδραση στην ανθρώπινη ψυχή.

Το 4ο μέρος, με τίτλο, “Jupiter, The bringer of Jollity”, υπήρξε αυτό που σημείωσε την μεγαλύτερη επιτυχία και καθιέρωσε την αναγνωρισιμότητα του συνθέτη.
Αργότερα, το 1921, όταν του ζητήθηκε να μελοποιήσει ένα ποίημα του Cecil Spring Rice
με τίτλο "I vow to Thee, my Country", o Holst, ο οποίος ήταν ήδη εξαντλημένος λόγω της πάντοτε εύθραυστης υγείας του, δεν είχε τις δυνάμεις να συνθέσει νέα μουσική.
Μέσα από τα αρχεία του, ανέσυρε την κεντρική μελωδία του Δία, και την ταίριαξε στα λόγια του ποιήματος του Rice.
Ως ανεξάρτητη πλέον μελωδία, έλαβε τον τίτλο "Thaxted", αφιερωμένο στο μικρό χωριό όπου έζησε κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.
Τελικά, λαμβάνοντας νέα καθολική αποδοχή και ως ύμνος πλέον, το Thaxted, καθιερώθηκε στη Μεγάλη Βρετανία, και έως σήμερα, ακούγεται σε επίσημες τελετές του στέμματος και των επισήμων κρατικών εκδηλώσεων.

Ένας νεαρός μουσικός από την Σουηδία, ο Thomas Börje Forsberg, δεκαετίες αργότερα, το ¨"1991", διασκεύασε, ηχογράφησε και κυκλοφόρησε το ίδιο μουσικό τμήμα του Jupiter ντύνοντας το με τους δικούς του επιβλητικούς στίχους, σε μία μουσική συλλογή βαθύτατα επηρεασμένη από τo έργo του Wagner και το πνεύμα του Nietzsche.
To τραγούδι με τον τίτλο Hammerheart, μία ποιητική λέξη δημιουργημένη από τον νεαρό μουσικό, έκλεινε την συλλογή, περιγράφοντας την αναχώρηση ενός Πολεμιστή προς την Valhalla, και την Υπόσχεση της επανένωσης με τους αντάξιους του συνοδοιπόρους,
και όλους όσους μοιράζονται την ίδια ισχυρή παλλόμενη καρδιά.
Σε κύκλους πολλών ανθρώπων που αγαπούν ολόψυχα την μουσική που υψώνεται ως εμβατήριο αντίστασης στην υποδούλωση του πνεύματος, η συγκεκριμένη ποιητική έκφραση του Forsberg, συνδυασμένη με τη μελωδία του Holst, άφησε βαθειά το χνάρι της αποτυπωμένο.
Συνεχίζει έκτοτε να αποτελεί έναν συνοδοιπόρο μας, που συχνά ανατρέχουμε όταν η
“εις εαυτόν αναχώρησις” είναι αναγκαία.

Τόσο αυτή η μουσική, όσο και οι στίχοι του “Hammerheart”, σήμερα, αβίαστα επανέρχονται να μας συντροφεύουν, και αφιερώνονται από εμάς, τον κάθε έναν και κάθε μία ξεχωριστά, και σύσσωμο τον Οίκο μας, προς τον άνθρωπο που αναχώρησε το ξημέρωμα της 7ης ημέρας του Ιουλίου το“2019”, για να συναντήσει τους Προγόνους, και του οποίου, πέραν του έργου του -το οποίο ήδη αποτιμάται στην πρώτη του ισχυρή βαρύτητα ακόμη και από δηλωμένους αντιπάλους-, το χαμόγελο και η διάθεσή του, αποτελούν πάντοτε την καλύτερη μνήμη που διατηρούμε, και, ίσως, αποτελούν και την ανώτατη διδαχή, τόσο άμεση και καίρια, για το πώς ένας Πολεμιστής, ως “Θαρσαλέος ανήρ” ο “εν πάσιν αμείνων”, του αρμόζει να ζει, να πράττει, να μάχεται, και τελικά, να αναχωρεί.