Στον Βλάση Ρασσιά και στην Παλλόμενη Καρδιά του Πολεμιστή από την Σπάρτη, που την πλημμύρισε Φάος Ηλίου Σεπτό

 

Ο Άγγλος συνθέτης, Gustav Holst (1874-1934), έχει μείνει γνωστός στην ιστορία της μουσικής
για το έργο της Ορχηστρικής σουίτας που συνέθεσε, μεταξύ των ετών "1914-1917", με τίτλο “Πλανήτες” (The Planets, Op. 32 ).
Το έργο του, αποτελείται από 7 μέρη , και καθένα από αυτά είναι αφιερωμένο σε έναν πλανήτη και την αστρολογική του επίδραση στην ανθρώπινη ψυχή.

Το 4ο μέρος, με τίτλο, “Jupiter, The bringer of Jollity”, υπήρξε αυτό που σημείωσε την μεγαλύτερη επιτυχία και καθιέρωσε την αναγνωρισιμότητα του συνθέτη.
Αργότερα, το 1921, όταν του ζητήθηκε να μελοποιήσει ένα ποίημα του Cecil Spring Rice
με τίτλο "I vow to Thee, my Country", o Holst, ο οποίος ήταν ήδη εξαντλημένος λόγω της πάντοτε εύθραυστης υγείας του, δεν είχε τις δυνάμεις να συνθέσει νέα μουσική.
Μέσα από τα αρχεία του, ανέσυρε την κεντρική μελωδία του Δία, και την ταίριαξε στα λόγια του ποιήματος του Rice.
Ως ανεξάρτητη πλέον μελωδία, έλαβε τον τίτλο "Thaxted", αφιερωμένο στο μικρό χωριό όπου έζησε κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.
Τελικά, λαμβάνοντας νέα καθολική αποδοχή και ως ύμνος πλέον, το Thaxted, καθιερώθηκε στη Μεγάλη Βρετανία, και έως σήμερα, ακούγεται σε επίσημες τελετές του στέμματος και των επισήμων κρατικών εκδηλώσεων.

Ένας νεαρός μουσικός από την Σουηδία, ο Thomas Börje Forsberg, δεκαετίες αργότερα, το ¨"1991", διασκεύασε, ηχογράφησε και κυκλοφόρησε το ίδιο μουσικό τμήμα του Jupiter ντύνοντας το με τους δικούς του επιβλητικούς στίχους, σε μία μουσική συλλογή βαθύτατα επηρεασμένη από τo έργo του Wagner και το πνεύμα του Nietzsche.
To τραγούδι με τον τίτλο Hammerheart, μία ποιητική λέξη δημιουργημένη από τον νεαρό μουσικό, έκλεινε την συλλογή, περιγράφοντας την αναχώρηση ενός Πολεμιστή προς την Valhalla, και την Υπόσχεση της επανένωσης με τους αντάξιους του συνοδοιπόρους,
και όλους όσους μοιράζονται την ίδια ισχυρή παλλόμενη καρδιά.
Σε κύκλους πολλών ανθρώπων που αγαπούν ολόψυχα την μουσική που υψώνεται ως εμβατήριο αντίστασης στην υποδούλωση του πνεύματος, η συγκεκριμένη ποιητική έκφραση του Forsberg, συνδυασμένη με τη μελωδία του Holst, άφησε βαθειά το χνάρι της αποτυπωμένο.
Συνεχίζει έκτοτε να αποτελεί έναν συνοδοιπόρο μας, που συχνά ανατρέχουμε όταν η
“εις εαυτόν αναχώρησις” είναι αναγκαία.

Τόσο αυτή η μουσική, όσο και οι στίχοι του “Hammerheart”, σήμερα, αβίαστα επανέρχονται να μας συντροφεύουν, και αφιερώνονται από εμάς, τον κάθε έναν και κάθε μία ξεχωριστά, και σύσσωμο τον Οίκο μας, προς τον άνθρωπο που αναχώρησε το ξημέρωμα της 7ης ημέρας του Ιουλίου το“2019”, για να συναντήσει τους Προγόνους, και του οποίου, πέραν του έργου του -το οποίο ήδη αποτιμάται στην πρώτη του ισχυρή βαρύτητα ακόμη και από δηλωμένους αντιπάλους-, το χαμόγελο και η διάθεσή του, αποτελούν πάντοτε την καλύτερη μνήμη που διατηρούμε, και, ίσως, αποτελούν και την ανώτατη διδαχή, τόσο άμεση και καίρια, για το πώς ένας Πολεμιστής, ως “Θαρσαλέος ανήρ” ο “εν πάσιν αμείνων”, του αρμόζει να ζει, να πράττει, να μάχεται, και τελικά, να αναχωρεί.