Ο Φιλόσοφος Αυτοκράτορας για τον Θεό Διόνυσο και τον θεό Ήλιο

 

«Αλλά και τη μεριστή δημιουργία του Διονύσου φαίνεται πως πουθενά δεν την χωρίζει ο θεός
 (ο Ήλιος) από τον εαυτό του· υποτάσσοντάς την πάντα σε αυτόν και αναδεικνύοντάς την σύνθρονη με αυτόν, γίνεται για εμάς εξηγητής των ωραιότερων νοημάτων που αφορούν τον θεό.»

Εδώ, ο Φιλόσοφος αυτοκράτορας, κατανοεί τον θεό Διόνυσο, ως τη μεριστή Ουσία.
Δηλαδή, την πολλαπλασιαστική ισχύ στον κόσμο της ύλης.

Ο Θεός Ήλιος, ως ενοποιτική αρχή και δύναμη, συνέχει τα μερίσματα, διατηρώντας
την έλξη τους προς την αρχική πηγή, δηλαδή το Κέντρο της Ουσίας του.
Ο θεός Ήλιος, και ο Διόνυσος, επιδρούν από κοινού. Ο μεν Ήλιος ως Πηγή και διαρρυθμιστής
,ο δε Διόνυσος ως η εκφρασμένη πολλαπλότητα.

Αλλού, εντός του ίδιου έργου του Φιλοσόφου, ο θεός Διόνυσος, αναφέρεται
και ως ο "των αχράντων και καθαρών ουσιών Ταμίας", δηλαδή και ως φύλαξ και διαχειριστής
των αυτών πνευματικών δυνάμεων, που προσδίδουν την αναγκαία διαδρομή της ψυχής
να επιστρέφει στην αρχική Πηγή της.