Από το ΥΣΕΕ ανακοίνωση για προεκλογικό ξεπεσμό, και σχόλιό μας.

Αναδημοσιεύουμε, και συνυπογράφουμε πλήρως την επιστολή του ΥΣΕΕ προς το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ:
http://ysee.gr/368.html


Επιστολή 368 / 17 Μαϊου «2019»
Προς το Πολιτικό Κόμμα ΣΥΡΙΖΑ
Κύριοι,
Μας καταγγέλθηκε (και το διαπιστώσαμε και οι ίδιοι) ότι σε επίσημο προεκλογικό βίντεο του κόμματός σας συμπεριλαμβάνεται η φράση πως τάχα... «γαμήθηκε ο Δίας»!
Δεν γνωρίζουμε εάν αυτό αποτελεί προϊόν του συλλογικού κομματικού ήθους και αισθητικής σας, ή το κάκιστο ατομικό ήθος και αισθητική κάποιου ατόμου που του αναθέσατε να φτιάξει αυτό το βίντεο, αν και αυτό ελάχιστα μας ενδιαφέρει. Εάν ο δημιουργός ήθελε σώνει και καλά να συνοδεύσει με κάποια βλάσφημη φράση το δικαίωμα στην καθύβριση που υπερασπίζεται ανάμεσα σε διάφορα άλλα το συγκεκριμένο βίντεο, όφειλε να χρησιμοποιήσει, εάν τολμούσε, τον Θεό της «επικρατούσης» Θρησκείας.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, σας καλούμε ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΕΤΕ ΑΜΕΣΑ το εν λόγω βίντεο, που προσβάλλει αναίτια, ωμά και βάναυσα το θρησκευτικό συναίσθημα όλων ημών που ακολουθούμε την κατά νόμον γνωστή (ΑΔΑ:Ω76Α4653ΠΣ-94Ξ) Ελληνική Εθνική Θρησκεία. Την θρησκεία των πρόγόνων σας εν τέλει, εάν βεβάιως δέχεστε πως και εσείς έχετε τους ίδιους με εμάς προγόνους.


ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ

Και, συμπληρώνουμε με τη σειρά μας,, ότι μοιάζουν πλέον όλο και κάθε μέρα, οι σχεδιασμοί αυτών που επιβάλουν τους σχεδιασμούς τους, και που ΔΕΝ ρωτάνε, όλο και πιο τερατώδης, όλο και πιο παράφρονες.
Ευλογούν το χείριστο και μετέχουν του ανόητου.

Μπροστά στην μανία τους να διεθνοποιήσουν "πολυπολιτισμικά" τα πάντα, φτύνουν την ίδια τους την πολιτισμική ταυτότητα.
Μα το χωράφι που επιθυμούν να κάψουν είναι απέραντο, και θα Σπαρεί και πάλι.
Το όχημα τους όμως το οποίο μεταφέρει την βαρβαρότητά τους, απλώς θα λάμψει για λίγο ακόμη καιόμενο.
 Και μετά, η λήθη θα επέλθει επάνω τους.

Kveðjur Allfáðr Oðin! Από τη Συναυλία των Enslaved στην Αθήνα (10/5/"19")

Όπως έχουμε υποσχεθεί, σε κάθε δυνατή ευκαιρία όπου θα έχουμε τη δυνατότητα του χρόνου και των μέσων, θα παριστάμεθα δημοσίως, δηλώνοντας ένα απλό και ουσιαστικό “Παρών”, ως Εθνικοί, ως Παγανιστές, ανάμεσα στα διάσπαρτα πολιτισμικά και πνευματικά συντρίμμια αυτού του κόσμου.

Έτσι και χθες βράδυ, παρευρισκόμενοι στην συναυλία των Νορβηγών Enslaved, τιμώντας την παρουσία τους και το έως σήμερα πολύ ιδιαίτερο έργο τους, αναρτήσαμε στον εξώστη του συναυλιακού χώρου ένα πανό μας και μία σημαία με το Ιερό Έμβλημα του Θεού Odin, σημείο αναφοράς, ότι στον χώρο παραβρέθηκαν: “Heathens, Gentiles, Pagans”.

Δεν βρεθήκαμε εκεί, απλώς για διασκέδαση. Δεν έχουμε να διασκεδάσουμε τίποτα από την αυξανόμενη παραφροσύνη που τυλίγει τη σύγχρονη εποχή. Δεν της οφείλουμε τίποτε άλλωστε.
Οι στίχοι των Νόρδων, εξελισσόμενοι μέσα στα χρόνια, από το “92”, που ως ανήλικοι έφηβοι ακόμη, έως σήμερα, μεταφέρουν μηνύματα, αποκλειστικά για τον Άνθρωπο που επιθυμεί να μυσταγωγηθεί στο διαβατήριο πέρασμα της Γης και του Ουρανού. Των Ρούνων και της Φωτιάς.
Του Πάγου και της Δημιουργίας.

Η μουσική τους, τραχιά και πολύπλοκη ταυτόχρονα, δεν είναι για τους πολλούς, αν και πολλοί μαγνητίζονται έτσι και αλλιώς.

Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μόνον μήνες, η πρώτη με την έλευση των Wardruna τον Απρίλιο, είχαμε τη δυνατότητα, εμείς που αναγνωρίζουμε και προσπαθούμε να διαβούμε μέσα από την Δύναμη της Φωτεινής και Μυστηριακής Σοφίας που διαπερνά τους Κόσμους, μέσα από τον Έναν Οφθαλμό του Πατέρα Όντιν, να συμμετέχουμε στη φιλοξενία και την υποδοχή των Φορέων του Βόρειου Αναβάτη των Κόσμων.

Δεν γνωρίζουμε και δεν θα αναρωτηθούμε για τη γνώμη του παριστάμενου ακροατηρίου, ή ακόμη, εδώ τώρα, των περαστικών αναγνωστών του παρόντος.
Κατανοούμε ότι στους περισσότερους είναι κάτι άγνωστο, διαφορετικό, ή, ακόμη και αδιάφορο
το Ιερό. Αποτελεί “παρωχημένο” το Παραδοσιακό, ή απλώς “βαρετό”.
Φώτα, ένταση, αλκοόλ, Παρασκευή βράδυ, μία metal συναυλία ακόμη.
Και τη Δευτέρα, κεφάλι σκυφτό, γκρίζα πόλη, λειψή αμοιβή, εργασία που σε υποτιμά, σκουπίδια στους δρόμους, πεταμένα ολόγυρα, ή απλώς να περπατάνε σε παράκρουση.
Υπομονή, καλοκαίρι πλησιάζει, κάπου θα βρεθούν δύο μέρες να ξαπλώσει να ξεχαστεί η μιζέρια.
Για εμάς, τους προφανώς λιγότερους, ο Χειμώνας δεν θα περάσει, και ο Πάγος καλύπτει όπως το σεντόνι τον ασθενή τις πόλεις και τους ανθρώπους. Στον ξηρό Πάγο του Χρόνου της Πτώσης του πολιτισμού αυτού, ανοίγουμε μία ακόμη Θύρα εργαζόμενοι για την Εποχή όπου τα Ονόματα των Θεών θα πυρώνουν, όπου θα ανθίσουν και πάλι τα δέντρα.

Οι Νορβηγοί, πέρασαν από την Αθήνα, ως ένα πραγματικό Πλήρωμα ενός Drakkar που στερούμενο ανάγκης να διασχίσει εν όπλοις θάλασσες, είχε ακριβώς την ίδια ισχύ, μεταφέροντας νότες.
Κάθε τραγούδι, εμπεριείχε ταυτόχρονα πολλά ακόμη. Ένα καλειδοσκόπιο ήχων και νοημάτων, που έκανε το κοινό, δίχως να το συνειδητοποιήσει, και είναι σαφές αυτό, να πλησιάζει όλο και περισσότερο μπροστά στη σκηνή, και στο τέλος απλώς έχοντας σβήσει την αίσθηση του τόπου και του χρόνου, να πλεύσει μαζί με τους Νορβηγούς στο ταξίδι της Μουσικής και των Ρούνων.
Θα μας μείνει αξέχαστη η απλότητα και η εγκαρδιότητα των ανθρώπων του Βορρά, που αδιαφόρησαν πλήρως και καθέτως να επιδείξουν κάποιου είδους υπεροψία ως …“stars”
Θα μας μείνει επίσης χαραγμένη στη μνήμη μας, η στιγμή όπου ο τραγουδιστής, ανακοινώνει την λήξη της συναυλίας, και αναγγέλλει το τελευταίο άκουσμα, θέλοντας να συνδέσει τις δύο Εθνικές Παραδόσεις μας. Αναφέρεται στον Ζευ, και μας αποχαιρετά στο Όνομα του Πατέρα του Βορρά.
Όσοι καλόγνωμοι άνθρωποι εχθές, άντρες και γυναίκες μας πλησίασαν να μάθουν για τις σημαίες και τα πανό μας, μας χαμογέλασαν μετά, κατανοώντας επακριβώς γιατί τα υψώσαμε.
Όσοι Εθνικοί, φίλοι ακροατές της Metal έλειψαν το βράδυ της Παρασκευής από την εμφάνιση των Enslaved, έμειναν κατά πολύ φτωχότεροι εμπειριών.

Kveðjur Allfáðr Oðin!

Επανέκδοση του βιβλίου "Γκρίζα Χώρα" από τον Θωμά Μαστακούρη

Ο πολύ αγαπημένος μας Φίλος, Θωμάς Μαστακούρης, μέσω των εκδόσεων
SELINI (Ψύχαλος), επανέκδοσε το συλλογικό του έργο με τίτλο:
”Η Γκρίζα Χώρα, και άλλες Ιστορίες από τον Μακρινό Βορρά”, (πρώτη έκδοση το “2013” από την Ars Nocturna) συνεχίζοντας την ευγενή του προσφορά προς το αναγνωστικό κοινό, της γνωριμίας ενός Αξιακού συγγενές προς το Ελληνικό, και πάνω από όλα, ανθρώπινο και διδακτικό.
Γνωρίζουμε, ότι καλώς εχόντων των πραγμάτων, και Θεών επιτρέποντων, θα δούμε σύντομα νέο έργο από την πένα του κ.Μαστακούρη, κάτι που θα χαροποιήσει το πολυπληθές αναγνωστικό του κοινό.
Δυο λόγια για το έργο, από την πρώτη παρουσίαση, όπως την είχαμε από τον Οίκο μας αναρτήσει στην ιστοσελίδα μας, μπορείτε να διαβάσετε στον σύνδεσμο εδώ.
Μπορείτε επίσης να παραγγείλετε το βιβλίο και από το βιβλιοπωλείο "Λαβύρινθος" εδώ
Παροτρύνουμε ανοιχτά κάθε αναγνώστρια και αναγνώστη να στηρίζουν τις έντυπες εκδόσεις των βιβλίων, όχι χάριν κάποιας “ρετρό” διάθεσης, ούτε μόνον για να στηριχτούν συγγραφείς και εκδότες ώστε να μπορούν να προσφέρουν το έργο τους προς εμάς, κάτι που είναι αυτονόητα δίκαιο εκτός όσων δεν έχουν συνηθίσει να υποτιμούν τα πάντα στο “έλα μωρέ”.
Αλλά, επειδή ως αναγνώστες και οι ίδιοι, κατανοούμε ότι βιώνει κανείς πλήρης αισθήσεων ένα κοπιώδες πνευματικό έργο πολύ περισσότερο μέσα από ένα έντυπο βιβλίο, παρά πίσω από την οθόνη και την οχλαγωγία της ταυτόχρονης πληροφορίας του ψηφιακού κόσμου.

Η Ευρώπη, μπροστά σε καταστροφές: Πρόσωπα και απρόσωποι. Με αφορμή την πυρκαγιά στην Notre Damme

Πολύ πρόσφατα, ζήσαμε το γεγονός της πυρκαγιάς στην Γαλλία, που κατέκαυσε τον Καθεδρικό χριστιανικό ναό των Παρισίων.
Ενώ, η Ευρώπη, αντιμετωπίζει πολύ σημαντικές απειλές, και τα ζητήματα που εγείρονται προς επίλυσην είναι πραγματικα εκατοντάδες, η έννοια της καταστροφής και το σύνορό της, θολώνει δίπλα από αυτήν της ιστορικής αλλαγής.
Πολλά είναι αυτά που είναι όντως καταστροφικά για την Ευρώπη και τα Έθνη της.

Η Πολιτισμική βίαιη, για ακόμη μία φορά ιστορικά,αλλαγή, σπρωχμένη αυτή τη φορά, από δυνάμεις που ξεκίνησαν ή ωθήθηκαν από το “68” με μία ακατάσχετη και αμετροεπή αλληλουχία μηδενιστικής θέλησης, ώστε να αντικατασταθούν κοινωνικά δεδομένα και συνθήκες, που άλλα από αυτά όντως μπορεί να χρειαζόντουσαν μετατόπιση, και άλλα απλώς μπήκαν στο χωνευτήρι της ιδεοληψίας, με σκοπό όχι κάποιον διάλογο να λάβει χώρα, αλλά, απλώς να επιβληθούν στις κομφορμιστικές μάζες των σχετικά ήσυχων πληθυσμών των λαών της Μητέρας Ηπείρου.

Η όλο και πιο εντεινόμενη καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, ο πραγματικός και ξεκάθαρος εποικισμός που η οικονομική ελίτ αποφάσισε να πραγματοποιήσει, με μαζικές μεταφορές ανθρώπων από χώρες
που η ίδια αυτή ελίτ και τα εσωτερικά συμφέροντά της, φρόντισε να βομβαρδίσει και να καταστρέψει, πετώντας την ευθύνη για την διάσωση των όσων δημιούργησε στον ανθρωπισμό των εδώ πολιτών. Φυγάδες κάθε είδους, θύματα αληθινά πολέμου, ή ηττημένοι αυτών που στήριξαν τις σφαγές και τώρα κρύβονται ανάμεσα στα ίδια τα θύματά τους, οικονομικοί απλώς μετανάστες που τους έταξαν ένα "μέλλον".
 Όπως λέμε στην καθομιλουμένη, “με έναν σμπάρο..”, εδώ, το ίδιο αλλιώς:
Με “μία βόμβα, a new world order”. Αν και σε τελική ανάγνωση, αυτή “Νέα Τάξη”, είναι από πολύ, μα πολύ παλαιότερα εδώ, και απλώς τώρα ξαναζεσταίνει τις δυστοπικές μηχανές της για το επόμενο κεφάλαιο της αδηφάγου ιστορίας της.

Με αυτά περιληπτικά μόνον, ως δεδομένα, για να δώσουμε ένα δείγμα ανάγνωσης του τρόπου που βλέπουμε από πλευράς μας τα πράγματα, και χωρίς να ξεχνάμε ή να “ξεχνάμε’, ότι είμαστε Εθνικοί, και η Ιστορία μας είναι σπαρμένη με διώξεις επάνω μας, η καταστροφή δεν μας είναι μία άγνωστη έννοια, ούτε πρωτόγνωρη, και καθώς αυτήν την Πολιτισμική αποδόμηση την δεικνύουμε ούτως ή άλλως μέσα από τα τόσα και τόσα παραδείγματα, δεν μας φάνηκε καθόλου αδιάφορη η πυρκαγιά στον χριστιανικό ναό των Παρισίων,
απλώς και μόνον επειδή θα μπορούσαμε να κρύβαμε μίαν “ενδόμυχη χαρά”, επειδή καταστράφηκε ένας ναός που είχε χτιστεί επάνω σε Ελληνορωμαικά Ιερά και Βωμούς τα οποία είχαν συληθεί.
 Εκτός από εντελώς φτηνό που θα ήταν κάτι τέτοιο, θα μας ακύρωνε και ως ανθρώπους που διατηρούμε
μίαν απλή επίγνωση της Πολιτισμικής υπόστασης του Ιερού.

Εγείρουμε Βωμούς και Ιερά, με Θέληση και με ελεύθερη επιλογή, και όχι με το σφυρί και τη δάδα,
ή το καλέμι και το δάχτυλο στραμμένο σε έναν κάποιον τύραννο των ουρανών που θα πρέπει ντε και καλά
να αγαλλιάζει με την καταστροφικότητα στο όνομά του.
Ο καθεδρικός των Παρισίων, για την ήδη εύθραστη κατάσταση της Γαλατικής/Φραγκικής ταυτότητος, αποτελεί ένα σημείο αναφοράς αυτή τη στιγμή, και από πλευράς μας, δεν θα εξετάσουμε τόσο δημοσίως,
αν έχουν άδικο, και αν θα έπρεπε να σκάψουν βαθύτερα ώστε να βρουν τις Αυθεντικές Μνήμες τους σε προγενέστερες περιόδους. Αυτό το τελευταίο άλλωστε, προσπαθούμε όλοι ως Εθνικοί να επιτευχθεί να συμβεί παντού με μεθόδους και έργα Λόγου.

Για την ώρα, κάθε τι που μπορεί να βοηθήσει να μην υποσκελιστεί επιπλέον το ελάχιστο, έστω και το τόσο ελάχιστα διατηρημένο, ταυτοτικό στοιχείο, δεν θα είμαστε αυτοί που θα βοηθήσουν να πάει παρακάτω.
Ίσα-ίσα, που ακριβώς με την πυρκαγιά που κατέκαψε τον χριστιανικό ναό, τα ρεπορτάζ, οι αναρτήσεις των ΜΜΕ και των απλών ανθρώπων, εστίασαν άμεσα στο πόση Αρχαία Ιερότητα έκρυβε στα υπόγεια του, μεταδίδοντας πληροφορίες που έφταναν από τη Ρωμαική κτίση και την αυθεντική Εθνική του Ιστορία.
Το μονοθειστικό στοιχείο εδώ ήλθε εντελώς δεύτερο μπροστά στο αυθεντικά Εθνικό.

Σε ένα περιβάλλον πανευρωπαικά, που η οικονομική “αόρατη” ηγεσία, πιέζει με κάθε τρόπο
για την εξάλειψη των διακριτών Εθνών ως οντότητες, και την κοινωνική αντικατάσταση τους από “καταναλωτές-υπηκόους”, ενός οράματος στείρου και απλώς οφελιμίστικου οικονομικά,
μα και αυτό λειψό ως μία κάποια μακρινή υπόσχεση, εμείς, κάθε τί που συνιστά ένα ανάχωμα μπροστά σε αυτόν τον νέο μεσαίωνα, θα το υπερασπιζόμαστε.
Δεν είμαστε εμείς αυτοί που θα στηρίξουμε έναν μηδενισμό Φρανκφούρτης, μήπως και..καταφέρουμε να ακουστούμε και εμείς στο εργοτάξιο της αποδόμησης.

Την έννοια του Ιερού θα την αναδείξουμε ως αυθεντικά και πρωταρχικά κτήμα των Εθνών.
Την δε αναζήτησή της ανάμεσα στα συσσωρευμένα υποπροιόντα του σήμερα, θα την ενισχύσουμε με κάθε μας δύναμη.Την Ιστορική Μνήμη, θα τη διατηρήσουμε ως Εθνικοί, με τα θετικά και τα αρνητικά πρόσημά της.

( Σημαντικό:
Ο Φορέας της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, εξέδωσε επίσης πρώτος, προ ημερών ανακοίνωση
την οποίαν και μπορείτε να διαβάσετε και να διανέμετε πατώντας εδώ. ) 

Μας χαροποίησε και μας Τίμησε ιδιαίτερα λοιπόν, η Επίσημη απάντηση που λάβαμε από τον εν Αθήναις
Γάλλο Πρέσβη, κ.κ. Christophe Chantepy στην επιστολή συμπαράστασης μας που στείλαμε ως Οργανωμένο σύνολο Πολιτών την επομένη της πυρκαγιάς. Μας απάντησε με τη σοβαρότητα κάποιου που πραγματικά νοιάζεται για την χώρα του, και τον ευχαριστούμε για αυτό δημοσίως, μιας και κάθε τέτοιο παράδειγμα, είναι ένα Μάθημα για κάθε έναν και μία που προασπίζεται την Πατρίδα του.

Μας δείχνει επίσης τουλάχιστον, ότι ακόμη και τώρα, σε αυτά τα χρόνια, παραμένει ζώσα η φυσική ανθρώπινη ανταπόκριση, προς ένα ειλικρινές μήνυμα συμπαράστασης για ένα καταστροφικό γεγονός που επηρεάζει ένα Έθνος. Ακόμη και ανολοκλήρωτα ιδωμένο ακόμη .

Και πώς άραγε να μιλήσεις και να εξηγήσεις τί, και πόσα ακριβώς, στην αρχαιολόγο υπεύθυνη, που εξέφρασε την πικρία της για την μηδενική προσοχή από "ελληνικές εταιρίες", προς τον Παρθενώνα μετά τον κεραυνό που έπληξε τον χώρο; Του πιο αναγνωρίσιμου των Ιερών του Ελληνισμού;

Η Διευθύντρια της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αθηνών  αναφέρθηκε και στην έλλειψη προθυμίας των ελληνικών εταιρειών
να προσφέρουν ανιδιοτελώς τη βοήθειά τους ώστε να «οχυρωθεί» καλύτερα το σημαντικό μνημείο της Ακρόπολης απέναντι σε ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως η πρόσφατη καταιγίδα κατά την οποία τραυματίστηκαν τέσσερα άτομα.Αναφέρει μάλιστα το παράδειγμα του «χειμάρρου» δωρεών από Γάλλους επιχειρηματίες μετά την καταστροφική φωτιά στην Παναγία των Παρισίων, για να τονίσει πόσο διαφορετική είναι η ελληνική αντιμετώπιση.«Ως λαός δεν έχουμε την σύμπνοια την οποία είδαμε πάρα πολύ πρόσφατα με τους Γάλλους στη Νοτρ Νταμ. Θα ήθελα μετά το γεγονός αυτό να είχε χτυπήσει το τηλέφωνο του γραφείου μου από διάφορες εταιρείες και να μου λέγανε «Κυρία Μπάνου είμαστε εδώ να σας βοηθήσουμε, είτε οικονομικά είτε σε πρακτικά θέματα». Δεν έγινε αυτό. Αντίθετα χθες τηλεφώνησε μια ισπανική εταιρεία. Το φαντάζεστε;», λέει χαρακτηριστικά η Έφορος.

Σε μία ζωγραφική αντίθεση γεγονότων και καταστάσεων, ακόμη αναμένουμε (;), μίαν οποιανδήποτε απάντηση στις σταλθείσες προτάσεις μας από τις 17 του τρέχοντος μηνός, προς τον πιθανότερο επόμενο Δήμαρχο των Αθηναίων.

Οι συγκρίσεις, καθώς οι ημέρες κυλούν σιωπηλές, αναπόφευκτα, πολλές.

Οίκος Ελλήνων Εθνικών - Θύρσος

Επιστολή του Οίκου μας, προς τον υποψήφιο Δήμαρχο Αθηναίων, Κ.Μπακογιάννη

Ο Οίκος μας, απέστειλε επισήμως επιστολή προς τον υποψήφιο Δήμαρχο των Αθηναίων,
τον Κ.Μπακογιάννη, που όπως τα στοιχεία και οι μετρήσεις δείχνουν, πρόκειται να είναι
άνευ κάποιας εκπλήξεως, η κεφαλή της  επόμενης Δημοτικής αρχής.
Για αυτό και η επιστολή δεν είναι γενικώς και προς τους υπόλοιπους υποψήφιους, οι οποίοι βεβαίως αν λάβουν γνώση αυτής, ευπρόσδεκτη η όποια επικοινωνία τους ώστε να γνωστοποιήσουν τις όποιες τυχόν θέσεις τους.
Αδιαφορώντας καταρχήν για τα όποια παραταξιακά τεκταινόμενα της σύγχρονης πτωτικής πολιτικής ζωής, που έχουν αποδείξει προ πολλού την απόσταση που χωρίζει τους ανθρώπους
 της κεντρικής πολιτικής σκηνής από τους Πολίτες, επιλέξαμε να επιμένουμε στην
ευγενή άσκηση Λόγου, ως προς τα διαδραματιζόμενα της Πόλεως.
Δεν "ελπίζουμε" κάτι. Και σε καμία περίπτωση δεν παρακαλούμε για το αυτονόητο.
Αντιθέτως, το εγείρουμε, ακριβώς επειδή έχει σχεδόν εκλείψει, και αντικατασταθεί με ένα συνονθύλευμα επιθυμιών, διαπλεκόμενων συμφερόντων, κακώς εννοούμενου ωφελιμιστικού λαϊκισμού, παραταξιακής ατζέντας, κακοήθειας κλπ.
Η άσκηση λοιπόν κριτικής, είναι εύκολη και ενδεχομένως ξεχνιέται γρήγορα.
Η παρουσία με Ευθύνη και η διάθεση ο Λόγος να μετατρέπεται σε Πράξεις, είναι το ζητούμενο.
Το αν θα απαντηθεί -και πώς- ή όχι η επιστολή μας, για την ώρα άγνωστο.
Εμείς, ως Πολίτες, και δη ως Εθνικοί, σε κάθε περίπτωση, εγείρουμε το αυτονόητο,
ξανά και ξανά.
 

…………………………………..

Κύριε Μπακογιάννη.

Όπως όλα δείχνουν, πρόκειται να είστε ο επόμενος δήμαρχος της Πόλεως των Αθηνών.
Μία Πόλη, η οποία έχει επίσημα καταγεγραμμένη και τεκμηριωμένη Ιστορία,
παραπάνω από 5000 έτη, με έρευνες να προτείνουν μίαν ακόμη μεγαλύτερη σε διάρκεια
ιστορική συνέχεια.
Αυτό από μόνο του θα ήταν αρκετό, δίχως καν να χρειαστεί να κάνει κάποιος μίαν
αναδρομή στα επιτεύγματα των ανθρώπων που έζησαν και δημιούργησαν στη Γη της
 για να προκαλέσει θαυμασμό και δέος ευθύνης.
Ακόμη και ο πλέον αστόχαστος άνθρωπος ενδεχομένως, μπορεί να απαριθμήσει μερικά
μόνον από τα γεγονότα-ορόσημα, και έστω κάποιους από τους επιφανείς ανθρώπους,
άντρες και γυναίκες που έλαβαν μέρος στη διαδραμάτισή τους, με επίκεντρο την Πόλη.
Η αξία των Αθηνών, τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ευρώπη, από κοινού με τους Δελφούς,
την Ολυμπία, τις Βεργίνες, την Θήβα, την Σπάρτη, τις Μυκήνες,
 και τις άλλες τικτουσών Ιστορίας Πόλεις μας, είναι πραγματικά ανυπέρβλητη και ανυπολόγιστη.
Ως Πολίτες, οι οποίοι δεν επιθυμούμε απλώς να επιλέγουμε αντιπροσώπους,“ελπίζοντας” ότι απλώς θα κάνουν έστω “κάτι από το τίποτε”, ούτε να μένουμε παθητικοί δέκτες μιας πραγματικότητας
που άλλοι την ετοιμάζουν και εμείς απλώς θα την υποστούμε, επιλέγουμε να σας
στείλουμε αυτή την επιστολή, με κάποιες μόνον προτάσεις και θέσεις, για τις οποίες θα επιθυμούσαμε μία κάποιαν απάντηση.
Έστω και απορριπτική επί των όλων. Αυτό θα ήταν έστω ένα πρώτο “κάτι” απέναντι στον
ξύλινο λόγο της προεκλογικής δήθεν ευγένειας και επικοινωνίας, και της υστερική απώθησης
και της παγερής επακόλουθης σιωπής αμέσως μετά.
Από τις έως τώρα θέσεις σας και εξαγγελίες, όπως τις έχουμε δει στα ΜΜΕ, πέραν από οτιδήποτε άλλο, “πράσινο”, “ασφάλεια”, “έργα”, κάτι που μάλλον θα συμφωνούσατε ότι θα έπρεπε να
υπήρχαν από προχθές ήδη, (αλλά ποιος ασχολήθηκε πράγματι με τον Πολίτη εκτός από τις προσωπικές επιδιώξεις και τις κρυφές ατζέντες των πολιτευτών;), θα θέλαμε να θίξουμε και τα παρακάτω για τα οποία ζητούμε και τις θέσεις σας ως ο προφανώς, επόμενος επικεφαλής Δημότης.

Σε όλες τις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ή και σε σημαντικές πόλεις, υπάρχει συνήθως ένα γλυπτό, ευμεγέθες και σε ρεαλιστικό ύφος, του ιδρυτή της Πόλεως.
Η Αθήνα, με το βάρος των τόσων αιώνων, όπου μόνον οι προτομές των επιφανών ανδρών και γυναικών, θα μπορούσαν να την έχουν καταστήσει μίαν ζωντανή ροή αποτύπωσης, και όχι απλώς Μουσείο, μιας και αυτά συνήθως προσφέρονται, ή έτσι έχουμε συνηθίσει, για περασμένα
και απλώς διασωζόμενα.
Η Πόλη μας, εκτός από ένα πολύ όμορφο μεν, αλλά πολύ μικρό δε, άγαλμα του Θησέως,
του Ιδρυτή της, έξω από τον ομώνυμο σταθμό του ΗΣΑΠ, το οποίο αποτελεί σημείο
για πώληση ναρκωτικών ουσιών, ουρητήριο, και πνίγεται στην βρώμα, έχει ακόμη ένα,
με την επωνυμία μόνον του Θησέα, έξω από το Δημαρχείο στην Πλατεία Κοτζιά,
το οποίο ομοιάζει απλώς με έναν σμιλεμένο επιτηδευμένα ασχημάτιστο κύβο,
και που δικαίως κανείς δεν το αναγνωρίζει για το πρόσωπο που υποτίθεται ότι παριστάνει.
Η Πόλη μας, εξ Ολοκλήρου, έχει το ίδιο ακριβώς πρόβλημα κύριε Μπακογιάννη.
Πάσχει στη Μορφή της. Ακόμη και στο ποιο φωτισμένο σημείο της, δείχνει ως ένα τέρας απλώς,
το οποίο δεν μπορεί να τακτοποιήσει τον σκουπιδότοπό του, ο οποίος βρίσκεται
εγκαθιδρυμένος μέσα σε ένα Ανάκτορο.
Έχετε δει αλήθεια, το εσωτερικό του Δημαρχείου;
Θυμίζει εντός του, ένα βρώμικο και ξεπεσμένο παλαιό ξενοδοχείο στο οποίο περιφέρονται
τριγύρω του μικροπαραβάτες, ασθενείς άνθρωποι και απόκληροι για τους οποίους
ουδείς φροντίζει, παρά μόνον παρατηρεί να στοιβάζονται και να αποθέτουν την
σκληρή μίζερη καθημερινότητά τους..
Μπορεί να ακούμε διαρκώς για τις πασχίζουσες προσπάθειες, ειδικά της απελθούσας αρχής
του κ.Καμίνη, να θέλει να μετατρέψει την Αθήνα σε ένα “κοσμοπολίτικο/πολυπολιτισμικό” χώρο, κάτι που δεν μας ρώτησε αν και πόσο το επιθυμούμε, ούτε μας είπε από που του ήλθε η έμπνευση πέραν της Νέας Υόρκης που έκανε παραλληλισμούς διαρκώς παραλείποντας να μας θυμίζει
το είδος της ζωής και την ποιότητα που απορρέει εκεί,, και που ως αποτέλεσμα η δραστηριότητα
είχε αυτό που όλοι ζούμε για το πώς του βγήκε.
Τα ακούμε λοιπόν αυτά, αλλά κατά τη γνώμη μας, κανένας δεν μπορεί να μετατρέψει
την Αθήνα σε τίποτε άλλο από αυτό που ήδη είναι. Μία Μήτρα, και Ιστορικό επίκεντρο,
που έχει τη δυνατότητα να τακτοποιεί ορθά τα δεδομένα της, αρκεί να σεβαστεί κανείς,
και να είναι ικανός για αυτό, την όλη Ιστορία της.
Η μία πρότασή μας λοιπόν, ενδεικτική της Ταυτότητας, του Σεβασμού των Αιώνων της,
και του βεληνεκούς της αξίας της, είναι ακριβώς αυτή:
Ένα αξιόλογο γλυπτό, με μορφή, και όχι ντανταισμούς, του Ιδρυτή της Πόλης μας
σε περίοπτη και κεντρική θέση.
 Και από εκεί, η Μορφή να μπορέσει να δώσει σχέδιο σε κάθε δυνατή γωνία της.
Αξιοποιώντας την τεχνολογία, τα όποια νέα μέσα και δυνατότητες, αλλά,
και τις δυνατότητες συμμετοχής των ίδιων των Πολιτών.   
Η Μορφή κύριε Μπακογιάννη, έχει δύναμη. Προσδίδει ομορφιά, ενώ το μη σχήμα,
προσδίδει ακριβώς αυτό. Ασχήμια.
Δεν έχει περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα από τότε που αποτέλεσε είδηση στα ΜΜΕ,
η δράση δύο Ισπανών καλλιτεχνών των “γκράφιτι”, οι οποίοι έδωσαν χρώμα και μορφή
σε τοίχους και ταπεινά στοιβαζόμενα κοντέινερ, με απεικονίσεις από την Ελληνική Ιστορία,
προσδίδοντας στον Κλασικισμό μία σύγχρονη οπτική, και μετέτρεψαν το πασιφανές άσχημο σε θελκτικό. Μόνο και μόνον με ταπεινά σπρέι. Και Τέχνη.
Και όσο μιλάμε για άσχημο, θα σας επισημάνουμε ένα ακόμη παράδειγμα, στον δρόμο
της οδού Σταδίου, μετά τα τραγικά γεγονότα της δολοφονίας εργαζομένων στην Μαρφίν από πυρκαγιά, τα εναπομείναντα ερείπια των κατεστραμμένων κτηρίων, κουφάρια αφημένα στον άνεμο, έχουν “ξεχαστεί” επί τόσα χρόνια, χωρίς την παραμικρή μέριμνα αποκατάστασης
ή διάσωσης αρχιτεκτονικών μελών τους, ή, έστω μίας κάποιας αξιοπρεπούς απόκρυψης,
έως την τελική απόφαση για το μέλλον τους.
Η οσμή από το κάτουρο στα ελενίτ της περίφραξης σε πνίγει, τα σκουπίδια
και οι βρώμικοι τοίχοι τριγύρω μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι το ίδιο.
Άστεγοι και ποντίκια σε κάθε παράδρομο. Όνειδος για τον Άνθρωπο.
Ξανά κύριε Μπακογιάννη: Τολμήστε να δώσετε Μορφή στην Πόλη μας.
Ως ζώντας οργανισμός που ξανανιώνει, η Πόλη θα πάρει αναγκαίες ανάσες για να σταθεί
στα πόδια της εκ νέου.
Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε πραγματικά σε μία ατελείωτη σειρά από προβλήματα
που θα όφειλε μία Δημοτική Αρχή να παρέμβει, αλλά θα μείνουμε σε ότι είπαμε,
προσθέτοντας απλώς επιγραμματικά, άλλα τα παρακάτω:
Εθνικός Κήπος, και Πεδίον του Άρεως.
Για τον Εθνικό Κήπο, (ο οποίος ευτυχώς σώθηκε το πράσινό του από την επιθυμία της απελθούσας αρχής όπου σχεδίαζε να ξεριζώσει ένα σημαντικό μέρος του φυτικού πλούτου για να το δώσει για έκθεση μοντέρνας τέχνης...), οι δυνατότητες αναβάθμισης και ανάπλασης, είναι πολλές,
και κυρίως, από όσο μπορούμε να κρίνουμε αρκετά οικονομικές.
Για το Πεδίον του Άρεως, ίσως δεν χρειάζεται να πούμε παραπάνω κάτι από την απλή μόνον αναφορά του. Χρειάζεται διάσωση, και με τη σειρά του θα δώσει ζωή ακόμη και στη νεκρή ομολογουμένως πλέον, οδό Πατησίων.
Παραδειγματιστείτε ενεργά και με ειλικρίνεια από την άμεση, καίρια και σωστή φυσικά, αντίδραση των Γάλλων Πολιτών του Παρισίου, να σπεύσουν με πόνο αλλά αποφασιστικότητα, να διασώσουν και να αποκαταστήσουν τον Καθεδρικό της Notre Dame, αφού αυτό το Μνημείο, είναι τώρα η Καρδιά της Πόλης, και ίσως, ολόκληρης της Γαλλίας.
Μπροστά σε αυτή την ζέση για να ξαναδοθεί Μορφή και να διασωθεί η Ταυτότητα της Πόλης, κανείς, και κυρίως ο επικεφαλής Δημότης, δεν μπορεί να προτάσσει καμία ουσιώδη δικαιολογία.

Ευελπιστούμε για μίαν απάντησή σας, μίαν όποια όπως είπαμε ήδη, και αν σας ενδιαφέρει, ξεπερνώντας το πολιτικό κόστος του να απαντάτε σε...Παγανιστές, από πλευράς μας, είμαστε πρόθυμοι ως οργανωμένο σύνολο Πολιτών, να συντάξουμε έναν πλήρες
κατάλογο με προτάσεις μας, ακόμη και για το πιθανό κόστος παρεμβάσεων,
αλλά, και για τα οφέλη, τα οποία εκτός από οικονομικά, πάνω από όλα,
και το κυριότερο όλων, θα είναι Πολιτισμικά.

Για τον Οίκο Ελλήνων Εθνικών - Θύρσος
(υπογραφή)


(Ακολουθούν φωτογραφίες ενδεικτικές στα αναφερόμενα στην επιστολή)

Νέο Περιοδικό από τον Οίκο του Θύρσου: Pyra

Ανάμεσα σε αναρτήσεις επί αναρτήσεων κάθε ύφους, θεματολογίας και ποιότητας,
στον χαοτικό δαιδαλώδες ιστό του διαδικτύου, και με επίγνωση για το πόσο δύσκολο είναι
όχι μόνον να φτάσει εις γνώσιν των οποιονδήποτε μία συγκροτημένη εργασία κάποιων σελίδων,
και να αφιερωθεί το ελάχιστο του χρόνου ανάγνωσης που απαιτείται,αλλά να ενεργοποιηθεί
έστω,κάποιου είδους ενδιαφέρον μπροστά σε φανταχτερές ιστοσελίδες με φωτογραφίες και
αναφορές που κλωτσάνε απευθείας στο ένστικτο, με τρόμο ή λαγνεία εναλλάξ ή
και σε συνδυασμό,εμείς, με ηρεμία, παρ όλη την σφοδρή πίεση της καθημερινότητας
του καθενός μας, συγκεντρωθήκαμε και εργαστήκαμε ώστε να ετοιμάσουμε τη
διάδοχη περιοδική έκδοση του Οίκου του Θύρσου.

Ξεκινάμε, ευελπιστούμε, μία ισορροπημένη διάταση στον Χρόνο, ακριβώς όπως
και το ταξίδι ενός ανθρώπου. Το σώμα στο “εδώ” η Ψυχή ήδη ταξιδεμένη
από “πριν” και τα έργα του, γινόμενα διαρκώς,
σε ένα ακόμη άγνωστο αποτέλεσμα, σκιαγραφούν με Θέληση το Μέλλον..
Ένα συνολικό πεδίο ενέργειας χώρου και χρόνου.

Ένα Αρχαίο Μέλλον, με σημείο μόνον, ως προσωρινή “στάση,” το διαρκώς αποθνήσκων, “τώρα”.

Το πόσο καλαίσθητο είναι το παρασχεθέν υλικό μας,χρήσιμο ή όχι ως σύνολο Λόγου,
είναι για τον κάθε έναν και την κάθε μία αναγνώστη και αναγνώστρια,ένα προσωπικό θέμα που
απλώς μένει να φανεί το διαπιστώσει.

Κατά τη διαδικασία της συγγραφής και του δημιουργικού,προφανώς και ελπίζαμε
ότι θα είναι αρεστό όπως το βλέπαμε να γεννάται, κεφάλαιο ανά κεφάλαιο,αλλά επιλέξαμε
να είναι ακριβώς όπως μας βγαίνει, δίχως κάποια προσπάθεια με κάποιου είδους τετριμμένα “κόλπα”,
ώστε να στρογγυλέψει,τρόπω τινά,η συνολική εικόνα του.

Προφανώς επίσης, και δεν διεκδικούμε κάποιου είδους “δάφνες” επαγγελματικής συγγραφής.
Το έχουμε ξαναπεί στο παρελθόν.
Όμως,δεν παύουμε να διεκδικούμε σε συγκεκριμένη βάση θέσεων,και κυρίως υπεύθυνα,
την παλινόρθωση αυτού που αποτελεί το υλικό του Πολιτισμού. Τον αυθεντικό Εθνισμό μας.
Της Ελλάδος και των Εθνών της Ευρώπης, και όχι μόνον αυτής.

Μπορεί λοιπόν να διανύουμε μία περίοδο όπου οι φωτογραφίες και τα πρόχειρα βίντεο,
έχουν σχεδόν αντικαταστήσει το βάρος του γραπτού λόγου,και πλέον ο χρόνος να μοιάζει “λίγος”,
προσπαθώντας κάθε μία και ένας,να συμπιέσουν πολλές,και εν πολλοίς,άχρηστες πληροφορίες
που μας βομβαρδίζουν,και έτσι να παραμένουν διαρκώς με το κεφάλι τους ως σκουπιδοτενεκές,
πασχίζοντας να χωρέσουν ότι προλαβαίνουν,αλλά εμάς δεν θα μας αποτρέψει αυτό από το προσφέρουμε
το καλύτερο δυνατόν που μπορούμε,σε...κουραστικό γραπτό λόγο.

Είναι χρέος και κυρίως καθήκον, όσο η καταφανής πτώση παντού εξαπλώνεται με
ραγδαίους ρυθμούς,να προσπαθεί κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος, ώστε να προσθέτει
στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς,όσο το δυνατόν περισσότερη Ποιότητα μπορεί.
Θα έλθει η στιγμή,-και δεν αποτελεί κάποια καταθλιπτική ευχή αυτό,αλλά μία βεβαιότητα-
όπου η ισορροπία θα επανέλθει,όπως πάντοτε γίνεται ανά το πέρασμα των ετών,
και τότε, η πλευρά της ποιότητος και του Κάλλιστου,θα προσφέρει εκ νέου,
μικρότερης ή μεγαλύτερης αξίας θησαυρούς από όσους έχουν προσεκτικά φυλαχτεί.

Μας είναι αρκετό να γνωρίζουμε και να πιστεύουμε από πλευράς μας,
ότι ένα ελάχιστο μόνον μερίδιο αυτού,θα έχουμε συνεισφέρει και εμείς με κάποιον τρόπο.
Και μία Ψηφίδα μόνον,μπορεί να κάνει τη διαφορά στην Όψη του Μέλλοντος.
Μέσα λοιπόν από τις διαδικτυακές μας εκδόσεις,το “Ιδεών Άντρον”,προσφέρουμε
τη νέα μας συλλογική εργασία,με το περιοδικό μας, τιτλοφορημένο, “Πυρά”/”Pyra”.

Καλήν Ανάγνωση.

http://thyrsos.gr/zine.html

Περιεχόμενα τεύχους:
1) Για την αυθεντική Παράδοση που αγωνιζόμαστε ως Εθνικοί
    κείμενο του Alain de Benoist
2) Απόσπασμα από το έργο του William Miller
    “Η Ελλάς επί των Βυζαντινών”
3) “Burning Heretics” lyrics by Apoptygma Berzerk (English)
4) O Κόμης Dahlberg και η συνεισφορά του στη Σουηδική Μνήμη
5) Ύμνος στη Θεά Εστία του Αριστόνοου
6) “Εύφημος Μνεία” στον Richard Livingstone
7) Ακαδημαϊσμός και Νεοκλασικισμός
8) Η συμμετοχή των Πληθωνιστών στις τελευταίες μάχες
     του 15ου αιώνα κατά των Οθωμανών
9) “Υπατία”- Ποίημα του Leconte de Lisle (Francais,Ελληνικά)
10) Ζώντας ως Πολεμίστρια στον σύγχρονο κόσμο
11) Με το Μάτι της Θύρσης
12) Ο Θεός Θωρ, και οι ναυτικοί τον Μεσαίωνα (English, Francais, Ελληνικά)
13) Το Ιερό της Νύμφης των Αθηνών διαμέσου των αιώνων
14) Κατάκτησε ή πέθανε
15) Γλώσσα και Ταυτότητα
16) Ύμνος στον Θεό Δία του Κλεάνθους (English, Ελληνικά)
17) Ύμνος στην Θεά Αφροδίτη της Σαπφούς (English, Italian, Ελληνικά)
18) Ύμνος στον Θεό Ήλιο του Μαρτιανού Καπέλλα (English, Latin, Ελληνικά)
19) Τέχνας κατεργάζεστε: Solis in Antris
20) Η Κατάρα του Πεύκου

Από τη συναυλία των Wardruna και από την Αμνησία στη Μνήμη.

“Ποιοι είστε;”, “Τί είστε;”, “Δωδεκαθειστές;”. “Όντως πιστεύετε σε Θεούς;”
”Ξωτικά και έτσι;”, “ Αλήθεια τώρα είστε Παγανιστές ή για εντυπωσιασμό ο τίτλος;”
  Αυτές, ήταν μερικές από τις ερωτήσεις που αυθορμήτως δεχτήκαμε εχθές μόλις αναρτήσαμε το πανό μας στη συναυλία των Wardruna εχθές 23/3 στην Αθήνα για να τιμήσουμε τους αγαπητούς Νορβηγούς της Παράδοσης που μας επισκέφτηκαν και να τους δείξουμε ότι είμαστε και άλλοι εδώ όπου “ we are not just romanticizing the past” (δεν ρομαντικοποιούμε απλώς κάποιο παρελθόν”, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο ηγέτης και ιδρυτής της μπάντας από σκηνής, στον πολύ αυθόρμητο και ανθρώπινο λόγο του προς το Αθηναικό κοινό που ήλθε να τον ακούσει.
  Η συναυλία; Αψογη. Τα συναισθήματα που απορρέει η μουσική τους; Ειλικρινή και ατόφια.
Μία πραγματικά προσωπική κατάθεση, και ταυτόχρονα, μία αποτύπωση αντίληψης λαικής αγνής καθημερινότητας στη γέννεση, τη ζωή και τον θάνατο ακόμη και του πλέον απαίδευτου ανθρώπου, αλλά σε παροιμιώδη επαφή με τη Μητέρα Γη.
  Δεν θα θέλαμε να κρίνουμε την όψη του συναυλιακού χώρου αμέσως μετά την αποχώρηση του πλήθους, όπου εκατοντάδες και πλέον κουτάκια μπύρας ήταν διάσπαρτα στον χώρο. Αυτή είναι η διαπαιδαγώγηση που έλαβαν οι άνθρωποι, αυτό παράγουν αναγκαστικά.Σκουπίδια.
Θέλουμε να δώσουμε ένα μήνυμα ελπιδοφόρο, ένα μήνυμα αγνότητος, όπως του γλυκύτατου ύπνου που συνοδεύει μία κουραστική ημέρα και σε ξεκουράζει, όσα και αν ήταν τα προβλήματα.
  Οι άνθρωποι,ανάμεσά τους, Ιταλοί, Βούλγαροι, Γερμανοί, ίσως αν καταλάβαμε καλά, Αμερικανοί και Σουηδοί, συντριπτικά νεαρής ηλικίας που βρέθηκαν στον χώρο, είτε λόγω της τηλεοπτικής σειράς που διεύρυνε το ακροατήριο των Wardruna, είτε επειδή τους ήξεραν από παλαιότερα, έλαβαν τον μαγνητισμό της ουσιώδους Ποιότητας που συνοδεύει τον άντρα και τη γυναίκα στο κοινό τους ταξίδι ως Οικογένεια, από τη Ζωή προς τον Θάνατο, και από την Παλλιγένεση προς το Άπειρο.
  Η σιωπηλή, δίχως περιττές εμπορικές ατάκες, απόδοση της μουσικής των Νορβηγών, καθήλωσε άπαντες.
  Τραγούδι με το τραγούδι, στίχο με στίχο, μία Ιερή σιγή απλώθηκε σταδιακά, καλύπτοντας την τυπική ατμόσφαιρα μιας συναυλίας. Χαρακτηριστικό της Ερμητικής Σιγής, το σταδιακό και σχεδόν ολοκληρωτικό σβήσιμό των οθονών κινητών, φωτογραφικών μηχανών, και κάθε είδους ηλεκτρονικής συσκευής, αφού η Ψυχή, παρασύρεται τελικώς από τη Δύναμη των Στοιχείων, και από το Χάος προς την Τάξη, νομοτελειακά.
  Η Μουσική, είναι ένα Θεικό Δώρο πράγματι.



  Καθώς, λυνόταν το πανό μας με το πέρας της συναυλίας, ένας συμπαθέστατος άνθρωπος μας πλησίασε να μας ρωτήσει και αυτός, τί μέρος του λόγου είμαστε. Μαζί με την έγκυο σύζυγό του είχαν αποτυπωμένη αυτή την αγνή κούραση που τόσο αναζητούμε στους ανθρώπους γύρω μας.
  Η συζήτήση μαζί του, και μπροστά στις δίκαιες ενστάσεις του απώθησης της μισανθρωπίας που μπορεί να κρύβουν συχνά-πυκνά διάφοροι γύρω μας με το πρόσχημα μιας “αγάπης” προς την πάτρια Παράδοση, ήταν αυτό που ολοκλήρωσε τον Κύκλο των συναισθημάτων και της εμπειρίας της βραδιάς. Ίσως ο μοναδικός από όσους είχαν την περιέργεια να ρωτήσουν τί είμαστε, που τα ερωτήματά του ήταν εξίσου αγνά με τη μουσική που πριν λίγη ώρα μας έντυσε.
  Οι απαντήσεις, εξίσου αυθόρμητες. Όποιος και αν είσαι, όπου και αν είσαι, αν τυχόν διαβάζεις, σε ευχαριστούμε, γιατί πολλές φορές, αυτό το απρόοπτο και αυθόρμητα διερχόμενο ερωτηματικό, μπορεί να βοηθήσει και εμάς, να συγκρατούμε την ουσία όσων πρεσβεύουμε, βαλλόμενοι και εμείς διαρκώς από την ασχήμια γύρω μας. Η μουσική των Νορβηγών, γεννάει άθελά της ποιότητα παντού.
  Σου ευχόμαστε η Οικογένειά σου να ευτυχεί.



   Ποιοί είμαστε λοιπόν;
Σε μια παράγραφο ψυχρή στον υπολογιστή, πώς να το περιγράψεις, θέλοντας να αφήσεις πίσω σου και μακριά όλα αυτά που ντύνουν με κουρέλια το Νου;
Είμαστε ίσως αυτοί, που επιθυμούν να μαζευτούν γύρω από το τραπέζι, ή γύρω από μία Φωτιά, και να ευχαριστήσουμε τους Θεούς του Τόπου, για το ότι έχουμε ο ένας τον άλλον.
Είμαστε το κλάμα του νεογνού, και το δάκρυ της Μητέρας καθώς ξέρει ότι ο πόνος της, επέφερε Ζωή.
 Είμαστε αυτοί, που αναζητούν χωράφι να σκάψουν, βιβλιοθήκη να γεμίσουν την Έμπνευσή τους.
Αυτοί που θα γελάσουν πιο πολύ από όσο θα δακρύσουν, και αν δακρύσουν θα προτιμούν να το κάνουν ως Τέχνη.
  Αυτοί που αγαπούν κάθε Τόπο, που σέβονται κάθε Εορτή και επιθυμούν να συμμετέχουν ή να την προστατεύουν και όχι να τη διαλύουν για να επιβάλλουν τη δική τους.
Αυτοί που στη Φωνή του Ομήρου, βλέπουν τον Άνθρωπο-Αρχέτυπο, τον Άνδρα και τη Γυναίκα, το Παιδί και την αγωνία τους να μεταρέπεται σε Αγώνα.
Αυτοί που ενδιαφέρονται να χτίσουν και όχι να γκρεμίσουν πρώτα.
Αυτοί που θα ξαπλώσουν στον Ήλιο και θα ανοίξουν το στόμα να πιουν από το νερό της Βροχής καθώς περπατάνε.
  Αυτοί που θα χαρούν αν αναζητείς και εσύ τους Τρόπους της Οικογένειάς σου, και θα σεβαστείς
τις Οικογένειες που θα γνωρίσεις, ακόμη και αν θες σιωπηλά να κάτσεις μακριά τους.
Αυτοί που θα Υμνήσουν Θεές και Θεούς για την Τάξη, ξέροντας ότι το Χάος δεν είναι κάτι διαφορετικό παρά η αναγκαία υπόσταση της Τάξης πριν εκδηλωθεί, και άρα, ποτέ κυρίαρχο.
Αυτοί που θα χαρούν αν γνωρίσουν ανθρώπους που μπορούν να διαφωνούν χωρίς να τσακώνονται, και που μπορούν αν τσακωθούν να πιουν μαζί μετά το γλυκό κρασί του Θεού Διονύσου.
Είμαστε Εθνικοί, αγαπάμε την Ελληνική Παράδοσή μας, και για αυτό κατανοούμε και σεβόμαστε τις αυθεντικές Παραδόσεις των ανθρώπων όπου έχει σπίτι με Εστία αναμμένη.
Είμαστε Έλληνες όπως φαίνεται, αφού η μία παράγραφος, έγιναν πολλές και ακόμη μιλάμε γιατί έχουμε πολλά να πούμε και να κάνουμε.
  Είμαστε Παγανιστές, γιατί έτσι θέλουμε, αυτό αναγνωρίζουμε, αυτό νιώθουμε. Είμαστε Ζωντανοί.
Γιατί μπορούμε να νιώθουμε στο κάτω-κάτω.
Σε ευχαριστούμε λοιπόν άγνωστε Φίλε για τα ερωτήματά σου, και ευχαριστούμε τους Wardruna γιατί η Μουσική τους είχε το καλύτερο αποτέλεσμα.
  Το προ-τελευταίο τραγούδι της βραδιάς, με τον τραγουδιστή σε έκσταση στη σκηνή, ήταν στην Παραδοσιακή Νορβηγική θέαση, όπου τραγούδια σαν και αυτά, λέγονται ώστε να βοηθήσουν τους Ζωντανούς, να επιτρέψουν εαυτούς να αποχαιρετήσουν τους αγαπημένους τους τεθνεώντες ώστε οι τελευταίοι να Περάσουν στον Κόσμο των Προγόνων τους αδιατάρακτα. Και οι ζώντες να μην υποφέρουν άλλο την απώλεια.
Πόση ανάγκη έχει αυτό το σήμερα, εκείνο το “Χθες”.

Είμαστε λοιπόν, αυτό το “Χθες”, που θέλει να ξημερώσει “Αύριο”.
Οίκος του Θύρσου.

Ισημερία / Equinox

Εορτασμοί Μεγάλων Διονυσίων-Εαρινής Ισημερίας και Ριζώματα κατανόησης- Wishes for the Spring Equinox during the Great Dionysia Festivities

Ο Οίκος μας, Εόρτασε παρουσία Μελών και αγαπητών Φίλων τα Μεγάλα Διονύσια ελάχιστα 24ωρα πριν του Σημείου της Εαρινής Ισημερίας, στον Ιερό Βωμό του Θεού Προστάτη του Οίκου μας,
του Θυρσολόγχου Διονύσου.
Τα Μεγάλα Διονύσια, μία από τις ετήσιες εορτές του Οίκου, που τελείται Ιεροπραξία δημοσίως ανακοινώσιμη από εμάς, αποτελούν στον Συντακτικό Ιεροπρακτικό Κύκλο μας
την πρώτη από τις 4 Σταθερές μας, όπως αποτυπώνονται στον ορισμένο από εμάς ,
"Κύκλο Κίνησης των Ριζωμάτων", ή αλλιώς, επί του κυρίου εμβλήματος μας, του Ηλιακού  Δίσκου,
και συμπίπτει με τον ερχομό και εορτασμό της Άνοιξης, ήτοι, της Εαρινής Ισημερίας.
Ο Εορτασμός των Μεγάλων Διονυσίων, προφανώς και δεν αποτελεί κάποια απόπειρα
αντιγραφής ή απλής μίμησης του τρόπου που εορτάζονταν στην Αθήνα των Προγόνων μας,
αλλά διεκπεραιώνεται από εμάς, στα πλαίσια της Οικιακής μας Λατρείας, και με την Εργασία που εμείς διατελούμε στην προσέγγιση του Ιερού εντός του Επίσημου πλαισίου της Εθνικής μας Θρησκείας.
Μέρος της Εργασίας μας, αποτυπώνεται ενδεικτικά στο παρακάτω απόσπασμα:

"από όλα τα θνητά πράγματα, τίποτα δε γεννιέται, κι ούτε βρίσκει το φοβερό θάνατο,
αλλά μόνο ανάμιξη και ανταλλαγή των στοιχείων που αναμίχθηκαν·
γέννηση είναι το όνομα που δίνουν οι άνθρωποι". (Diels, fr. 8)
Εμπεδοκλής

Έχουμε τη βεβαιότητα, ότι ο σύγχρονος άνθρωπος, πραγματικά εγκλωβισμένος στο πνεύμα,

αδυνατεί να κάνει τις απαραίτητες αντιστοιχίες, που θα μπορούσε, και να
αντιληφθεί την έννοια της αλληλουχίας, της αλύσου όλων των πραγμάτων,
και έτσι, η έννοια του Ιερού, η θρησκευτικότητα, μοιάζει ένα ξέχωρο, ή και αχρείαστο "κάτι",
ένα "απομεινάρι"-relic, που δεν χωρά στη σύγχρονη αντίληψή του.
Ως πρόταση ανάγνωσης και σκέψης λοιπόν από εμάς, με αφορμή μόνον την
Εορτή των Μ.Διονυσίων και της Εαρινής Ισημερίας,
θέλοντας να δώσουμε ένα στοιχείο συνδέσεως ανάμεσα στην Επιστήμη,
τη Φιλοσοφία, το Ιερό και το σύγχρονο, αντί κάποιου θεολογικού κειμένου,
δίδουμε προς ανάγνωση, το κείμενο " Ο Εμπεδοκλής και αι Νευροεπιστήμαι"
από τον κ.κ. Μπαλογιάννη Σ., Ομότιμο καθηγητή, το οποίο δημοσιεύτηκε ως άρθρο στο Επιστημονικό περιοδικό "Εγκέφαλος", τεύχος 51, 68-80, το "2014".
Ένα κείμενο που πιστεύουμε ότι δεν είναι χρήσιμο μόνον από Νευροχειρουργούς και Νευροεπιστήμονες Ιατρούς, αλλά, είναι εξίσου χρήσιμο και στον άνθρωπο, που αναζητεί την κατανόηση του Ιερού, του Όντως Όντος.

Τέλος, οι Ευχές μας δεδομένες από καρδιάς για τον ερχομό της Άνοιξης, προς τις Αδελφές και Αδελφούς μας Εθνικούς, καθώς και σε κάθε Υγιή κατά Νου άνθρωπο που παραμένει Όρθιος στα χρόνια και τα γεγονότα τους που διανύουμε και βιώνουμε.

Καλή Άνοιξη, Βλαστοί επί Κλάδων
Οίκος Ελλήνων Εθνικών

Θύρσος

To all our Sisters and Brothers, from Odinic Rite, from Pietas in Italy, in Brazil as well, or anywhere else, our Best Wishes, under the Gazing of the Gods, for Prosperity and Strength, especially in these times, where modern man really fights to discover an Inner Meaning.
Where frustration and hostility lies everywhere, we, the People of the Nations, hold on our Houses the essence of quality, and thus, the Seeds of Evolution.
May we all think, envision and act, in accordance with the Higher Worlds of the Immortals.

From the Oikos of  Ethikoi Hellenes
"Thyrsos"

May the Branches Blossom and the Spring Equinox shelter us

"To the elements it came from
Everything will return.
Our bodies to earth,
Our blood to water,
Heat to fire,
Breath to air.

Matthew Arnold's poem Empedocles on Etna

Λάσπη είναι, θα κυλήσει.

Επειδή εμείς, αδυνατούμε να ακολουθήσουμε την κατηφόρα που λαμβάνει διαστάσεις χρονοστιβάδας σε κάθε σχεδόν επίπεδο και πραγματικά με ραγδαίους ρυθμούς.
Κάθε μέρα, μα κάθε μέρα, μία καινούργια σελίδα γράφεται με λάσπη και πλέον χάνουμε το φυλλομέτρημα.
Από την τιμωρία του Κρήτα Αλεξιπτωτιστή που “τόλμησε” να τραγουδήσει το Μακεδονία ξακουστή και με πρόφαση λόγους ασφαλείας αποβλήθηκε την ίδια ώρα που ο πρωθυπουργός της χώρας έπαιζε την κασσέτα του με τα ατελείωτα μπλα-μπλα και τα γνωστά τετριμμένα περί “δικαιοσύνης και σούπερ κυβερνώσας αριστεράς που όλα θέλει να τα αλλάξει και πόσο καλοί είμαστε μόνον εμείς και πόσο κακοί οι άλλοι”.
Μέσα σε όλα αυτά, ο ήλθε και κακός κυριολεκτικά χαβαλές αυτής της ξεχαρβαλωμένης χώρας, και  έδωσε τα ρέστα του ξανά με την απόπειρα ακύρωσης μίας συναυλίας, των Rotting Christ, με μεθόδους ύπουλες αλλά γνωστές.
Και επειδή θεωρούμε αδιανόητα αισχρό το οποιοδήποτε χτύπημα “κάτω από τη μέση”, θα πούμε δύο μόνον λόγια περί αυτού.
Εμείς, από πλευράς μας, στηρίζουμε -και πάλι- έμπρακτα τους Rotting Christ και τη metal μουσική που απολαμβάνουμε ως άνθρωποι.
Όπως παραβρισκόμαστε και ως οργανωμένο σύνολο, αλλά πρωτίστως ως φίλοι του σχήματος σε συναυλίες τους με πανό, έτσι και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε σε κάθε ευκαιρία.
Όχι για λόγους “προπαγάνδας”. Θα ήταν παντελώς φθηνό κάτι τέτοιο. Αφήνουμε την φτήνια της κακόγουστης προπαγάνδας και της κατάντιας της, σε όσους παρατρεχάμενους μητροπολιτάδες έριχναν τηλέφωνα και ασκούσαν πιέσεις να ακυρωθεί μία συναυλία που δεν τους αφορά, αφού η..πελατεία τους, έτσι και αλλιώς δεν θα έρχονταν.
Καθώς φυσικά χαρίζουμε και τις φαμφάρες και στον απίθανο κόκκινο δήμαρχο της πόλης των Πατρών που έσκυψε και αυτός μια χαρά στις ορθολοξιστάν πιέσεις, με δικαιολογίες αεράτες.
Αν αληθεύει δε, ότι και ο τοπικός υποψήφιος δήμαρχος του τρίτου κόμματος έσπευσε να φιλήσει το χέρι του “δεσπότη” και να παρακαλέσει και αυτός να μεσολαβήσει ο ρασοφόρος για ακύρωση, ώστε να δείξει καλό παιδί μπας και μαζέψει ψηφαλάκια, όπως διαβάσαμε στον ημερήσιο τύπο, ε, ακόμη χειρότερα και για αυτόν τον ίδιο και για την “πολιτική” του πρωτοβουλία.
Μία τρύπα στο νερό έκανε και κείνος και για πάντα ρέζιλος έγινε. Σιγά μη μας κόψουν τον ρυθμό μας.
Πάλι, και πάλι, και πάλι, εμείς θα πηγαίνουμε σε κάθε ευκαιρία να στηρίζουμε με τις Σημαίες μας τους Rotting Christ.
Μόνον όσοι είναι αγνοί και πραγματικοί συνδαιτημόνες της μουσικής μας μπορούν να κατανοήσουν το γιατί πάμε με Ορθά τα Εμβήματά μας εκεί. Για να Τιμήσουμε τους ανθρώπους που μεγαλώσαμε παρέα, και τη Μουσική τους που ως μεταλάδες αγαπάμε. Και τί κάνεις σε μία επίσκεψη σε ένα αγαπητό σου πρόσωπο; Φέρεις ένα δώρο εκφράζοντάς του τις καλύτερες ευχές σου. Ε, κάπως έτσι.
Για εμάς, οι καλύτερες ευχές μας, είναι οι Σημαίες μας.
Σιγά μην εξηγήσει ο οποιοσδήποτε από εμάς τώρα στο κάθε τιποτένιο σκουπίδι που εμφανίζεται ως ένας Quasitor από το ζοφερό παρελθόν, ή και σε οποιονδήποτε άλλον ανάλογό του, το κάθε “γιατί” που απαιτεί να θέλει να μάθει.
Δεν πρόκειται να απολογηθεί κανένας μας σε αυτούς και φυσικά δεν πρόκειται να δεχτούμε καμία απαγόρευσή τους.
”Rotting Christ”, “Rotting Mohamed”, “Rotting Yahve”, ένα το νόημα και το αυτό:
Rotting monotheism.

Και για όσους δεν κατανοούν το μέγεθος που μπορεί να λάβει όλο αυτό, ένα παράδειγμα από το παρελθόν:
https://www.mixanitouxronou.gr/i-dolofonia-tou-metafrasti-ke-tou-ekdoti-pou-exedose-to-vivlio-i-sataniki-stichi-tou-salman-rousnti-o-singrafeas-katadikastike-se-thanato-apo-apo-ton-agiatolach-chomeini-ke-gia-na-sothi-ekane-dil/

Από την συναυλία του συγκροτήματος δύο χρόνια πριν. Τα πανό μας στο βάθος.

Ἔ πόση ὀργὴ
τὴν χθόνια καταγωγή του φανερώνει ὅ Πενθέας,
ὅ  ἀπόγονος τοῦ δράκοντα, ὅ σπόρος τοῦ γηγενοὺς Ἐχίονα.
Ὄχι ἄνθρωπος θνητός, τέρας αγριωπό,
γίγαντας φονικὸς ποὺ πολεμάει μὲ θεούς.
Σὲ λίγο, ἐμένα, τὴν ὀπαδὸ τοῦ Βρόμιου, μὲ βρόχους θὰ μὲ
δέσει, ἐνῶ ἤδη μέσα στὰ δώματα κρατάει δέσμιο τὸν ἐξάρχοντα
τοῦ θιάσου μου.
Ὁρᾷς αὐτά, Διὸς υἱέ, Διόνυσε;
Βλέπεις τῶν προφητῶν σου τοὺς ἀγῶνες ἐνάντια στὴν βία τοῦ
κράτους;
Ἐλθέ, κύριε /Ἐλθέ, κύριε /Ἐλθέ, κύριε /Ἐλθέ, κύριε
CHORUS
Now you bless now you pray for
Now you pray for the new God they sent you
Sons of God will forgive you
And the weapon for new wars will give you
Ἀχελώου θυγάτηρ, πότνια εὐπάρθενε Δίρκη,
ἐσύ κάποτε στὶς πηγές σου δέχθηκες τὸ βρέφος τοῦ Δία,
ὅταν ὁ γενήτωρ Ζεὺς τοῦτο ἐξάρπαξεν ἐκ τοῦ ἀθανάτου πυρὸς
καὶ το 'βαλε στὸν μηρό του  ἀναβοώντας:
«ἴθι, Διθύραμβε, εἴσελθε εἰς τὸν ἄρρενα κόλπο.
Σὲ  ἀποκαλύπτω, Βάκχιε, στὴν Θήβα, μὲ τὸ ὄνομα
Διθύραμβος».
Ὅμως ἐσύ, μακάρια Δίρκη,
στεφανηφόρους φέρνοντας στὶς ὄχθες σου θιάσους, μὲ
διώχνεις. Γιατί μέ άρνεῖσαι;
Ἐλθέ, κύριε /Ἐλθέ, κύριε /Ἐλθέ, κύριε /Ἐλθέ, κύριε
CHORUS
Δία Ἔλα / Δία Ἔλα / Δία Ἔλα / Δία Ἔλα /
CHORUS
γίγαντας φονικὸς ποὺ πολεμάει μὲ θεούς.
Σὲ λίγο, ἐμένα, τὴν ὀπαδὸ τοῦ Βρόμιου, μὲ βρόχους θὰ μὲ
δέσει,
ἐνῶ ἤδη μέσα στὰ δώματα κρατάει δέσμιο τὸν ἐξάρχοντα τοῦ
θιάσου μου.
Ὅρᾷς αὐτά, Διὸς υἱέ, Διόνυσε;
Βλέπεις τῶν προφητών σου τοὺς  ἀγῶνες ἐνάντια στὴν βία τοῦ
κράτους;
Ἐλθέ, κύριε /Ἐλθέ, κύριε /Ἐλθέ, κύριε

Μία διαφορετική προσέγγιση για το Νόημα της Παλινόρθωσης, των Εθνικών Αγώνων για Ανεξαρτησία, για την 25η Μαρτίου που έρχεται αδυσώπητη στη συνείδηση.

Πέραν από τους προφανείς λόγους και γεγονότα που μπορεί να κατανοήσει κάποιος σήμερα ότι η χώρα του-μας- είναι ένα κατεστραμμένο φρενοκομείο, και υπόδουλο, υπάρχουν και μερικές άλλες..λεπτομέρειες, σε μέγεθος οικοδομικών τετραγώνων ολόκληρων, που όμως πολλοί λίγοι θα διακρίνουν, ή θα ξεκινήσουν μία κινητοποίηση, θα διοργανώσουν μία πορεία διαμαρτυρίας, ή θα εκδώσουν, έστω, μία ξυλότυπη ανακοίνωση συνδικαλιστικής συνθηματολογίας σε δημοσιογραφικά αρεστή γλώσσα.
Διαβάσαμε πρόσφατα στην ημερήσια αρθρογραφία λοιπόν, την εκκίνηση διαδικασιών για τη δημιουργία πέντε (5) ακόμη εμπορικών κέντρων μαμούθ στην Αττική εκτάσεως άνω το 300.000 τετραγωνικών μέτρων, τα οποία θα προστεθούν ανταγωνιστικά δίπλα στα ήδη δεκάδες υπάρχοντα.
(Εδώ το διαβάσαμε https://www.briefingnews.gr/oikonomia/nea-emporika-kentra-mamoyth-stin-attiki )

Οι νέες αυτές επενδυτικές δραστηριότητες, δεν μοιάζουν να δυσαρεστούν κανέναν, αφού με μία πρώτη σκέψη, θέσεις εργασίας πάσης φύσεως θα ανοίξουν, και πολλά χρήματα θα αλλάξουν χέρια, με την μερίδα των Λεόντων Άλφα, Βήτα, Γάμα, και έως Ψ να νέμονται τα περισσότερα εξ αυτών των ποσών και προφανώς το ζαρκαδάκι Ωμέγα θα πρέπει χαμογελαστό να πει “ευχαριστώ” που του δίνουν την ευκαιρία να εργαστεί με μνημονιακά κριτήρια σε ένα σύγχρονο μεταρυθμιστικό περιβάλλον κλπ, κλπ. Εμπορικά κέντρα μαμούθ, για την εποχή του Διανοητικού Παγετώνα. Δίκαιο. Φυσικά και δεν είμαστε εμείς αυτοί που θα θελήσουν να στερηθεί η οποιαδήποτε οικογένεια το δίκαιο εισόδημά της από την εργασία των μελών της. Και εμείς οι ίδιοι δεν ανήκουμε σε κάποιο από τα ακάματα τμήματα της κοινωνίας, και εξίσου δύσκολα προσπαθούμε καθημερινά να τα βγάλουμε πέρα ώστε να πληρωθούν οι κουραμπιέδες της κάθε βουλευτού που παίζει με τη λογική και την αισθητική μας σαν χαλασμένη εξάτμιση καταμεσής του μεσημεριού. Παλεύουμε και εμείς να παράξουμε για δοθούν οι χρηματοδοτήσεις των κομμάτων, καθώς και να ρεφάρει το δημόσιο από τις αρπαχτές των κάθε λογής κομπιναδόρων που παρασιτούν εντός του. Και φυσικά, έχουμε να πληρώσουμε αδρά και την εκκλησιαστική περιουσία που πρέπει με κάποιο τρόπο να γεμίσει πισίνες σε σχήμα τρούλου ώστε οι ρασοφόροι επιχειρηματίες να μπορούν να πληρώνουν το κάτι τοις τους για φιλανθρωπικό έργο ΜΚΟ.
Θα μας πείτε ότι ειρωνευόμαστε ε;
Καθόλου. Αν είναι αλλιώς τα πράγματα, δεν έχετε παρά να μας τα εξηγήσετε.

Καταναλωτές των χωρών ενωθείτε

Στην αρχή της ανακοίνωσής μας, είπαμε λοιπόν ότι υπάρχουν άλλες λεπτομέρειες που αποδεικνύουν ότι η χώρα μας παραμένει μία αποικία, μία κατεχόμενη χώρα.
Μία χώρα, που το Πολιτισμικό Παρελθόν της, με την Ιστορία, την Κλασσική Παιδεία, τις Τέχνες, καθώς και τα υπαρκτά ερείπιά της, (τα ερείπια, σκέψου!) θα ήταν ικανά, να προσφέρουν, πλην του πολυπόθητου για τους Λέοντες πλούτου, πραγματική ευημερία, και ουσιαστική επανΆσταση στην Πατρίδα μας.
Έως σήμερα, δεν έχουμε δει από κανέναν απολύτως, να προσπαθεί να μετατρέψει την Ελλάδα σε αυτό που θα μπορούσε να της εξασφάλιζε την Ανεξαρτησία της, και την προστασία της σε τεράστιο βαθμό. Την ανάπτυξη πολλών εκατοντάδων, ή και εκατομμυρίων τετραγωνικών μέτρων, Πανεπιστημίων, Σχολών, Σχολείων, και κάθε είδους Εκπαιδευτικού και Ερευνητικού Κέντρου, καθιστώντας την Ελλάδα μία, -πώς να το θέσουμε τώρα ώστε να το καταλάβουν κάποιοι;- Ελβετία, αλλά, με Πολιτισμικό Μέγεθος και όχι τραπεζικό.
Να αλλάξει γεύση η γνωστή καραμέλα από τα στόματα υπουργών” Ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία μας” και να γίνει η Εκπαίδευση και οι Τέχνες είναι η Πρώτη Ιερά Οδός.
Από μία χώρα των 300 χαμογελαστών ευρώ-εργατών, να γίνει σε 5 γενεές η χώρα των Ελλήνων και πάλι.
Οι υδρογονάθρακες, εκτός από τις μάλλον αναπόφευκτες πολεμικές επιχειρήσεις ανεξαρτήτου διαμετρήματος,που δείχνουν να ετοιμάζονται, επιφέρουν και μόλυνση στον μοναδικό μας φυσικό πλούτο.
Η Παιδεία πάλι, η Ελληνική Παιδεία, που το Πανεπιστήμιο του Yale με την Εβραϊκή επιγραφή στο οικόσημό του εμπεριέχει ως αναπόσπαστο κομμάτι της μαθησιακής ύλης του.
Και όλοι προσπαθούν να περάσουν τις πόρτες του.
Η Παιδεία αυτή, για την οποίαν, το Πανεπιστήμιο των Βαπτιστών στην Αμερική, πλήρωσε ένα τεράστιο ποσό, ώστε να αποκτήσει τους Παπύρους της Επικούρειας βιβλιοθήκης του Hercolanum για αποκλειστική τους μελέτη.
Αυτή είναι, για εμάς τουλάχιστο, η μοναδική Οδός Ελευθερίας.

Το Οικόσημο του Yale

Κάποτε, ένας διορατικός εχθρός των Ελλήνων, ο Αλή Πασάς, λίγο πριν ξεσπάσει ο γενικευμένος Απελευθερωτικός αγώνας, είπε: Εσείς οι Έλληνες κάτι μεγάλο έχετε βάλει στο μυαλό σας. Δεν δίνετε στα παιδιά σας χριστιανικά ονόματα, αλλά Ελληνικά. Σίγουρα κάτι μεγάλο έχετε βάλει στο μυαλό σας”.
Αυτή η ρήση ιδωμένη στο ιστορικό της πλαίσιο από μόνη της, θα ήταν αρκετή, αν υπήρχε η ελάχιστη λογική, να κατανοούσε ο μέσος πολίτης, τί θα έπρεπε να απαιτεί να γίνει. Άμεσα. Δίχως “μα”, δίχως “μου”.

Όμως, αντί αυτού, ζούμε απαθείς, να ακούμε τον πρωθυπουργό της χώρας που φοβάται και τρέμει τον σκιτσογράφο Αρκά, (που τολμά άκουσον-άκουσον να του πετάει κατάμουτρα χιούμορ),
 να καθυβρίζει όποιον άλλον διαφωνεί και δεν δέχεται τις φωτοτυπημένες από τους εργοδότες του Συμφωνίες των Πρεσπών για τη γνώμη ημών, ξέρουμε, να μας ανακοινώνει ότι θα λύσει το δημογραφικό πρόβλημα, όχι με το να στηρίξει την Ελληνική Οικογένεια έμπρακτα, αλλά με το να αλλάξει τον πληθυσμό και την Ταυτότητα των γηγενών για λόγους “Αριστερού ανθρωπισμού”.
 Λες και ο ανθρωπισμός είναι καφενείο της παράταξης να τους ανήκει. Το μόνο που τους ανήκει, και δικαιωματικά, είναι το ρεκόρ χρόνου κατάκτησης Χρυσής Μύτης Πινόκιο και η Παγκόσμια κατοχυρωμένη έννοια της Kolotoumbas "λόγω αυταπάτης πριν ρεαλισμού μετά".
Από kolotoumbes, τώρα και επενδυτές. Μια τετραετία δρόμος είναι.





Οπότε λοιπόν, ξέρουμε, ζητάμε πολλά, πάρα πολλά, για να εισακουστούμε -και-σε τέτοιες λεπτομέρειες περί Παιδείας, περί Ελληνικού Εθνικού Πολιτισμού.
 Η διαφορά μας όμως με άλλους, είναι ότι εμείς, θα συνεχίσουμε να τις διεκδικούμε έως τελευταίας μας ανάσας.Και με κάθε Τίμημα.

Όσοι σκύψουν ή σκύβουν ήδη φοβούμενοι, ας χαμογελάσουν. 300 ευρώ είναι αυτά ματωμένα και αγιασμένα δια του σταυρού από αφορολόγητη περιουσία. Να μην είναι αχάριστοι. Εμπρός, χαμογελάστε και καλή 25η Μαρτίου.

Οίκος Ελλήνων Εθνικών - Θύρσος

Οδηγίες για όσους τις χρειάζονται