Μία διαφορετική προσέγγιση για το Νόημα της Παλινόρθωσης, των Εθνικών Αγώνων για Ανεξαρτησία, για την 25η Μαρτίου που έρχεται αδυσώπητη στη συνείδηση.

Πέραν από τους προφανείς λόγους και γεγονότα που μπορεί να κατανοήσει κάποιος σήμερα ότι η χώρα του-μας- είναι ένα κατεστραμμένο φρενοκομείο, και υπόδουλο, υπάρχουν και μερικές άλλες..λεπτομέρειες, σε μέγεθος οικοδομικών τετραγώνων ολόκληρων, που όμως πολλοί λίγοι θα διακρίνουν, ή θα ξεκινήσουν μία κινητοποίηση, θα διοργανώσουν μία πορεία διαμαρτυρίας, ή θα εκδώσουν, έστω, μία ξυλότυπη ανακοίνωση συνδικαλιστικής συνθηματολογίας σε δημοσιογραφικά αρεστή γλώσσα.
Διαβάσαμε πρόσφατα στην ημερήσια αρθρογραφία λοιπόν, την εκκίνηση διαδικασιών για τη δημιουργία πέντε (5) ακόμη εμπορικών κέντρων μαμούθ στην Αττική εκτάσεως άνω το 300.000 τετραγωνικών μέτρων, τα οποία θα προστεθούν ανταγωνιστικά δίπλα στα ήδη δεκάδες υπάρχοντα.
(Εδώ το διαβάσαμε https://www.briefingnews.gr/oikonomia/nea-emporika-kentra-mamoyth-stin-attiki )

Οι νέες αυτές επενδυτικές δραστηριότητες, δεν μοιάζουν να δυσαρεστούν κανέναν, αφού με μία πρώτη σκέψη, θέσεις εργασίας πάσης φύσεως θα ανοίξουν, και πολλά χρήματα θα αλλάξουν χέρια, με την μερίδα των Λεόντων Άλφα, Βήτα, Γάμα, και έως Ψ να νέμονται τα περισσότερα εξ αυτών των ποσών και προφανώς το ζαρκαδάκι Ωμέγα θα πρέπει χαμογελαστό να πει “ευχαριστώ” που του δίνουν την ευκαιρία να εργαστεί με μνημονιακά κριτήρια σε ένα σύγχρονο μεταρυθμιστικό περιβάλλον κλπ, κλπ. Εμπορικά κέντρα μαμούθ, για την εποχή του Διανοητικού Παγετώνα. Δίκαιο. Φυσικά και δεν είμαστε εμείς αυτοί που θα θελήσουν να στερηθεί η οποιαδήποτε οικογένεια το δίκαιο εισόδημά της από την εργασία των μελών της. Και εμείς οι ίδιοι δεν ανήκουμε σε κάποιο από τα ακάματα τμήματα της κοινωνίας, και εξίσου δύσκολα προσπαθούμε καθημερινά να τα βγάλουμε πέρα ώστε να πληρωθούν οι κουραμπιέδες της κάθε βουλευτού που παίζει με τη λογική και την αισθητική μας σαν χαλασμένη εξάτμιση καταμεσής του μεσημεριού. Παλεύουμε και εμείς να παράξουμε για δοθούν οι χρηματοδοτήσεις των κομμάτων, καθώς και να ρεφάρει το δημόσιο από τις αρπαχτές των κάθε λογής κομπιναδόρων που παρασιτούν εντός του. Και φυσικά, έχουμε να πληρώσουμε αδρά και την εκκλησιαστική περιουσία που πρέπει με κάποιο τρόπο να γεμίσει πισίνες σε σχήμα τρούλου ώστε οι ρασοφόροι επιχειρηματίες να μπορούν να πληρώνουν το κάτι τοις τους για φιλανθρωπικό έργο ΜΚΟ.
Θα μας πείτε ότι ειρωνευόμαστε ε;
Καθόλου. Αν είναι αλλιώς τα πράγματα, δεν έχετε παρά να μας τα εξηγήσετε.

Καταναλωτές των χωρών ενωθείτε

Στην αρχή της ανακοίνωσής μας, είπαμε λοιπόν ότι υπάρχουν άλλες λεπτομέρειες που αποδεικνύουν ότι η χώρα μας παραμένει μία αποικία, μία κατεχόμενη χώρα.
Μία χώρα, που το Πολιτισμικό Παρελθόν της, με την Ιστορία, την Κλασσική Παιδεία, τις Τέχνες, καθώς και τα υπαρκτά ερείπιά της, (τα ερείπια, σκέψου!) θα ήταν ικανά, να προσφέρουν, πλην του πολυπόθητου για τους Λέοντες πλούτου, πραγματική ευημερία, και ουσιαστική επανΆσταση στην Πατρίδα μας.
Έως σήμερα, δεν έχουμε δει από κανέναν απολύτως, να προσπαθεί να μετατρέψει την Ελλάδα σε αυτό που θα μπορούσε να της εξασφάλιζε την Ανεξαρτησία της, και την προστασία της σε τεράστιο βαθμό. Την ανάπτυξη πολλών εκατοντάδων, ή και εκατομμυρίων τετραγωνικών μέτρων, Πανεπιστημίων, Σχολών, Σχολείων, και κάθε είδους Εκπαιδευτικού και Ερευνητικού Κέντρου, καθιστώντας την Ελλάδα μία, -πώς να το θέσουμε τώρα ώστε να το καταλάβουν κάποιοι;- Ελβετία, αλλά, με Πολιτισμικό Μέγεθος και όχι τραπεζικό.
Να αλλάξει γεύση η γνωστή καραμέλα από τα στόματα υπουργών” Ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία μας” και να γίνει η Εκπαίδευση και οι Τέχνες είναι η Πρώτη Ιερά Οδός.
Από μία χώρα των 300 χαμογελαστών ευρώ-εργατών, να γίνει σε 5 γενεές η χώρα των Ελλήνων και πάλι.
Οι υδρογονάθρακες, εκτός από τις μάλλον αναπόφευκτες πολεμικές επιχειρήσεις ανεξαρτήτου διαμετρήματος,που δείχνουν να ετοιμάζονται, επιφέρουν και μόλυνση στον μοναδικό μας φυσικό πλούτο.
Η Παιδεία πάλι, η Ελληνική Παιδεία, που το Πανεπιστήμιο του Yale με την Εβραϊκή επιγραφή στο οικόσημό του εμπεριέχει ως αναπόσπαστο κομμάτι της μαθησιακής ύλης του.
Και όλοι προσπαθούν να περάσουν τις πόρτες του.
Η Παιδεία αυτή, για την οποίαν, το Πανεπιστήμιο των Βαπτιστών στην Αμερική, πλήρωσε ένα τεράστιο ποσό, ώστε να αποκτήσει τους Παπύρους της Επικούρειας βιβλιοθήκης του Hercolanum για αποκλειστική τους μελέτη.
Αυτή είναι, για εμάς τουλάχιστο, η μοναδική Οδός Ελευθερίας.

Το Οικόσημο του Yale

Κάποτε, ένας διορατικός εχθρός των Ελλήνων, ο Αλή Πασάς, λίγο πριν ξεσπάσει ο γενικευμένος Απελευθερωτικός αγώνας, είπε: Εσείς οι Έλληνες κάτι μεγάλο έχετε βάλει στο μυαλό σας. Δεν δίνετε στα παιδιά σας χριστιανικά ονόματα, αλλά Ελληνικά. Σίγουρα κάτι μεγάλο έχετε βάλει στο μυαλό σας”.
Αυτή η ρήση ιδωμένη στο ιστορικό της πλαίσιο από μόνη της, θα ήταν αρκετή, αν υπήρχε η ελάχιστη λογική, να κατανοούσε ο μέσος πολίτης, τί θα έπρεπε να απαιτεί να γίνει. Άμεσα. Δίχως “μα”, δίχως “μου”.

Όμως, αντί αυτού, ζούμε απαθείς, να ακούμε τον πρωθυπουργό της χώρας που φοβάται και τρέμει τον σκιτσογράφο Αρκά, (που τολμά άκουσον-άκουσον να του πετάει κατάμουτρα χιούμορ),
 να καθυβρίζει όποιον άλλον διαφωνεί και δεν δέχεται τις φωτοτυπημένες από τους εργοδότες του Συμφωνίες των Πρεσπών για τη γνώμη ημών, ξέρουμε, να μας ανακοινώνει ότι θα λύσει το δημογραφικό πρόβλημα, όχι με το να στηρίξει την Ελληνική Οικογένεια έμπρακτα, αλλά με το να αλλάξει τον πληθυσμό και την Ταυτότητα των γηγενών για λόγους “Αριστερού ανθρωπισμού”.
 Λες και ο ανθρωπισμός είναι καφενείο της παράταξης να τους ανήκει. Το μόνο που τους ανήκει, και δικαιωματικά, είναι το ρεκόρ χρόνου κατάκτησης Χρυσής Μύτης Πινόκιο και η Παγκόσμια κατοχυρωμένη έννοια της Kolotoumbas "λόγω αυταπάτης πριν ρεαλισμού μετά".
Από kolotoumbes, τώρα και επενδυτές. Μια τετραετία δρόμος είναι.





Οπότε λοιπόν, ξέρουμε, ζητάμε πολλά, πάρα πολλά, για να εισακουστούμε -και-σε τέτοιες λεπτομέρειες περί Παιδείας, περί Ελληνικού Εθνικού Πολιτισμού.
 Η διαφορά μας όμως με άλλους, είναι ότι εμείς, θα συνεχίσουμε να τις διεκδικούμε έως τελευταίας μας ανάσας.Και με κάθε Τίμημα.

Όσοι σκύψουν ή σκύβουν ήδη φοβούμενοι, ας χαμογελάσουν. 300 ευρώ είναι αυτά ματωμένα και αγιασμένα δια του σταυρού από αφορολόγητη περιουσία. Να μην είναι αχάριστοι. Εμπρός, χαμογελάστε και καλή 25η Μαρτίου.

Οίκος Ελλήνων Εθνικών - Θύρσος

Οδηγίες για όσους τις χρειάζονται 

Για τον Διανοητή Guillaume Faye που πέρασε στην Αθανασία

Για τους ελάχιστους-ακόμη- Έλληνες οι οποίοι γνωρίζουν τον Guillaume Faye, καθώς και την αξία του έργου του, έφτασε η αναπόφευκτη ώρα που από μήνες γνωρίζαμε ότι κατέφθανε.

Τη νύχτα της 7ης Μαρτίου, ο μεγάλος Γάλλος Διανοητής, πέρασε στην αιωνιότητα, ακριβώς όπως αυτός επέλεξε. Μαχόμενος και ενεργός, κυριολεκτικά έως την τελευταία στιγμή. Γνωρίζοντας ότι η επιθετική ασθένεια του δεν του άφηνε παρά ελάχιστο ακόμη χρόνο, επέλεξε να παλέψει, να αντέξει όσο γίνεται περισσότερο, απλώς και μόνον ώστε να καταφέρει να ολοκληρώσει το τελευταίο του βιβλίο, ίσως το πλέον ριζοσπαστικό από όσα είχε συγγράψει. Ενάντια στις πιθανότητες και με τον χρόνο να στερεύει αμείλικτα, τα κατάφερε. Απέδειξε ότι μπορεί πραγματικά να ζει κάποιος, και να πεθαίνει, ακριβώς όπως προέτρεπε τους ανθρώπους της Ευρώπης να κάνουν.

Στην πορεία των μικρών διαδικτυακών μας εκδόσεων, είχαμε στο παρελθόν μεταφράσει κείμενα, και είχαμε αναφερθεί σε κάθε ευκαιρία στον σημαντικό αυτόν άνθρωπο. Στις κατ'ιδίαν συναντήσεις με φίλους, στην καθημερινότητα μας, σε τυχαίες συζητήσεις, πολλοί από εμάς προέτρεπαν το να διαβαστούν τα έξοχα κείμενα του Faye.

Στον γράφοντα του παρόντος κειμένου, που είχα την εύνοια της Τύχης να "πέσω" από νωρίς πάνω στα γραπτά του, μέσα από δημοσιεύσεις του από τα χρόνια του G.R.E.C.E.  και την ανάπτυξη της Νέας Δεξιάς, μαζί με τα κείμενα του Μεγάλου Alain de Benoist, (με τον οποίον τους χώρισαν πολλά, αλλά και αυτή η ιδεαλιστική διαμάχη υπήρξε χρήσιμη για εμάς), αποτέλεσε πραγματική αποκάλυψη ο στοχασμός του. Ήταν ίσως ο πρώτος, που από το "1998" είχε προβλέψει και προειδοποιήσει, για την μαζική οικονομική κατάρρευση του Ευρωπαικού Νότου, στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του "2000" (βλέπε το βιβλίο Archeofuturism).

Είναι δεδομένο, ότι ο Faye είχε πραγματικά ρηξικέλευθη στάση, συχνά παρεξηγήσιμη, εντέχνως "προβοκατόρικη", ώστε να μπορέσει να μιλήσει για τα ποιο δύσκολα θέματα, με τους ποιο δύσκολους συνομιλητές. 

Είχε την άνεση της έκφρασης στο δημόσιο λόγο, παθιασμένος πάντοτε, και ουσιώδης. 

Δεν μας ενδιαφέρει να πάρουμε μέρος στη συζήτηση, την ανύπαρκτη άλλωστε στην Ελλάδα για το θέμα, περί των θέσεων γύρω από μία σειρά ζητήματα που προκάλεσαν αντιδράσεις ανάμεσα σε φίλιους κύκλους. Όπως για παράδειγμα η στήριξή του στη Ρωσική κυβερνητική τακτική απέναντι στην Ουκρανία. Άλλοι συμφωνούν και άλλοι διαφωνούν. Αδιάφορο.

Δεν ψάχνουμε για "αλάθητους" Διανοητές, ούτε οποιοσδήποτε αυθεντικός Διανοητής επαίρεται ότι είναι τέτοιος. Αποστολή του είναι να τολμά να διασχίζει τα όρια του χώρου και του χρόνου, να διαβλέπει και να προτείνει πέρα από τον μέσο άνθρωπο και τη δυσβάσταχτη γκρίζα καθημερινότητά του. Μέρος της αποστολής του, είναι να συνδέει με μία γραφίδα, φαινομενικά τυχαία σημεία, σε σημάδια σε τοίχους, σε κείμενα βιβλίων, σε κουκίδες στον χάρτη, εντός του νου των ανθρώπων.

Να δημιουργεί με ψηφίδες εικόνες του Μέλλοντος με τις σκιές του Παρελθόντος και τις ρητίνες του Παρόντος. Αναμφίβολα, ο Faye διέπρεψε σε αυτό.

Και η γραφίδα του πλέον, καθώς διέσχισε το τελευταίο στενό διάδρομο, μας χάρισε ακόμη ένα σχέδιο. Ένα σύνθημα γραμμένο για τα χρόνια της Δυστοπίας στην Ευρώπη. Μία προτροπή για τους Ελεύθερους Ανθρώπους των Εθνών. 

Τιμώντας την Άνοδο του Faye προς Ανώτερους Κόσμους, ο Οίκος μας δημοσιεύει ένα κείμενο του, το οποίο προοριζόταν να είναι το εναρκτήριο στο νέο από καιρό υποσχεθέν περιοδικό πόνημα που ετοιμάσαμε και που σύντομα θα δει το φως της δημοσιότητας. 

Και ενώ θέλαμε και ελπίζαμε να προλαβαίναμε τη γνωστή κατάληξη του Διανοητή, δεν προλάβαμε.

Παρόλα αυτά, ίσως τελικά, ακόμη και έτσι, δοθεί ακόμη περισσότερη προσοχή στο χρήσιμο για εμάς έργο του. 

Οφείλουμε πίσω από τα σχέδια των Διανοητών, ακόμη και στα πιο δυσπρόσιτα σημεία, να φωτίζουμε τις διαδρομές τους. Οι διαδρομές αυτές που άνοιξε αυτός ο Γάλλος, πρόκειται να αποτελέσουν μέρος της Μνήμης, στον Λαβύρινθο κατά την αναζήτηση του Αρχαίου Μέλλοντός μας.

Τιμή στον Guillaume Faye. 

Για τον Οίκο του Θύρσου

Ευάγγελος Κιούσης

Σε αναγνώριση και Τίμηση του Διανοητή, ο Εκδοτικός Οίκος που επί σειρά ετών εξέδιδε τα έργα του στην Αγγλική, Arktos, εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:

https://arktos.com/2019/03/08/in-memoriam-guillaume-faye/?fbclid=IwAR3vqW4Htt6KA1jhE6JtIMqeMosL2XKcpXkmNeGqXBEqVriCjaOXtNYJJPM

Some words in honour of the life and work of Guillaume Faye.

By now, it is unlikely that any reader of Arktos Journal has yet to learn of the demise yesterday, 7 March 2019, of Guillaume Faye, who succumbed after a long struggle to a far-advanced cancer.

A list of all the men influenced by Guillaume Faye’s ideas would surely compass nearly all the names of the foremost intellectual and activist leaders of the contemporary dissident Right; that is the measure of his reach, and of our loss. The news comes indeed as a heavy blow to all those who cleave to the dissident Right in our day; for desperately few are those thinkers capable of seeing simultaneously on the level of the global and the local, of the past, the present and the future, of principle and practice, and but few of these few possess the clairvoyance, the magnanimity and eloquence of a Guillaume Faye. It is as though we had all grown, at a blow, a little the more myopic, a little the blinder and blander, a little the duller and dumber – a little less bold and innovative in our vision of tomorrow, and a little less ready to confront whatever vicissitudes that same tomorrow might harbour.

Faye was a paragon of audacity, in the best tradition of that true master of audacity who was his foremost teacher; nor did he ever restrain himself even a hair’s breadth in his bravely forthright denunciation of the ills and errors he perceived pullulating around him.

It is fitting, upon the passing of a man, to celebrate the deeds and ideas of his life. I leave recollection of his deeds to those who knew him personally,  honour which I was sadly never afforded. But reflecting that in the life of any true intellectual, these two categories – deed and idea – overlap if they do not coincide, I do not believe it would be amiss if, in celebration of Faye’s life and in honour of his death, we paused to review a certain vital concept which runs as a golden thread throughout his work – one of the many idea-children he brought into this world, which are destined, as is only right, to long outlive their father. We choose our theme with care, as that which, it seems to us, is most liable to gain us access to the best spirit underlying Faye’s work – that fearless, tireless, unyielding warrior genius, which we might well hope will deign to dwell with us all for a long time coming, notwithstanding the fact that one of its favoured sons has departed us.

One of the prime characteristics of Faye’s work, which must strike the reader coming upon it for the first time, is its evident willingness to look in the face of a potential and multipolar global disaster, to analyze this possibility with a ruthless realism, to consider what future might arise out of it for good or for ill, and to do all of this without the least sign of perturbation, bland optimism or resignation.

Consider the cool candour and the almost philosophical detachment of the following remark:

History teaches us that humans do not change their civilization after deliberation, or by their own willpower, but in the wake of chaos that they themselves have provoked.1

One could easily imagine these as the words of some historian reflecting on the fall of a long-dead civilization in a remote corner of the globe, rather than the utterance of a wakeful man standing before the imminent collapse of his own. I have elsewhere noted the pivotal nature of catastrophe to Faye’s thinking, and have indicated some of the reasons for this.2 In his social analysis, Faye departs from a point of ruthless psychological realism, or a view which attempts to assess human beings, not as they could or should be, but as they are, here and now. Psychological realism in most times and places educates men to the moderation of hopes and to a conservative bridling of political optimism.3 If human beings by and large cannot be made to change, much less to improve, and if the attempt to force them do so through societal or political machinations generally leads to unforeseen, undesired and in some cases abhorrent consequences, then it is surely best to leave well enough alone, and to resist all efforts at altering the basic fundaments of society. Psychological realism trains a man to caution, moderation, and restraint.

Anyone who has read so much as a paragraph of Faye’s works will recognize the striking disparity between these adjectives and the qualities of the man whose life we are come to commemorate. Sooner than caution, Faye was a paragon of audacity, in the best tradition of that true master of audacity who was his foremost teacher; nor did he ever restrain himself even a hair’s breadth in his bravely forthright denunciation of the ills and errors he perceived pullulating around him. Faye’s insights into the limitations of the human heart and the human head, and especially the common man’s heart and head, were keen and sober; yet these very insights seemed to propel him to greater and more merciless honesty in his writing. Recognizing the impossibility of genuine revolution in our contemporary societies as they stand, Faye became yet more revolutionary. What account can we give for this?

Faye’s work itself is a school to us in the manner of a man living a candid life, clear of vulgar delusions, and utterly free of ressentiment, pettiness, cravenness and pusillanimity.

Faye did not, as we ourselves do not, live in ‘most times and places’; he lived in modern times, in a civilization which has dedicated itself for the better part of half a millennium to an essentially self-destructive ‘progressive’ regime – to the ‘improvement’ of its conditions and the expansion of its ‘rights’. Our contemporary societies are racing at breakneck pace along a railroad track which we know will end abruptly somewhere up ahead – perhaps on an open plain, perhaps on a mountain pass, perhaps on some bridge overriding an abyss. Faye intuited this coming disaster alongside of, and as a consequence of, his psychological realism. He thus found himself in a curious intellectual predicament: he could neither in good conscience attempt to change a world he knew was generally entropic and prone more to corruption than improvement, nor still less sit idly by, in the placid and ingenuous hope that patching up this or that crack in the dam will do anything to close the widening breach gaping over our heads.

What then to do, but to awaken as many of his kinsmen as he could, and to teach them – the art of swimming?

Upon this task he brought his warrior genius to bear: to prepare us all for war – not only the external war which falls upon nations and peoples, but the internal war which comes upon a man who has stumbled unawares into ambush and flames. He urged us unstintingly, we, who are alive in the fattest and most pacific of times, to train ourselves on the lean and hard discipline of the soldier. With that same genius, he transformed our greatest misfortune – namely, that there is almost nothing we can do to to stop the collapse of the world – into our greatest advantage – namely, that no better preparatory school can be found for our spirits than attempting the impossible, attempting to right a sinking ship, attempting to hold up a crumbling tower or to clean, with nothing less than an uncontrollable torrent, the reeking styes of Modernity. Faye’s work itself is a school to us – a school in mind if not moderation, a school in courage if not caution, a school in readiness if not restraint. More than anything, it is a school in the manner of Faye himself: the manner, so precious and so rare, of a man living a candid life, clear of vulgar delusions, and utterly free of ressentiment, pettiness, cravenness and pusillanimity.

Let us commend this Fayean spirit then to one another, for never shall we be the poorer for it.

Arktos Journal will be publishing an excerpt from each of Arktos’ translations of Guillaume Faye’s books, one for each of the next eight days. These excerpts can be taken by those who know Faye as homage to him, and a chance to reflect on the many things he has taught us; and for those who do not know him well, or perhaps not at all, it can be taken as an opportunity to court acquaintance with one of the founding fathers of the contemporary Right. We begin with the first Faye title published by Arktos, and indeed the first translation of any of Faye’s works into English: Archeofuturism, in that chapter dedicated to the term which forms the book’s title. The first installment of this series can be found here.

Eight titles – and with a ninth forthcoming. For Guillaume Faye’s final months on this Earth were spent in work befitting a man of his spirit: not listlessly did he pass them, nor in the grips of resignation or plaintive self-pity before that catastrophe called mortality, but rather labouring strenuously, and contrary the will and warnings of his doctors, to finish his last book with his last strength. He could have clung to his final days in this world and done all that was necessary to prolong them, and no man among us would have faulted him for it; yet with his warrior’s genius he put himself once more to the attack, set himself one more task and accomplished it, completing his final opus, Guerre Civile Raciale (Racial Civil War) before the end came. Truly it can be said that Faye’s life ended on a victory.

Faye’s last words to us are therefore destined to come, as it were, from ‘beyond the grave’ – in more senses than one. It shall be Arktos’ great pride to publish them in original English translation, as it has been our great pride to publish all of Faye’s works.

With that we take our leave of the man, consoled by the thought that in a certain but decisive sense, the man does not take his leave of us.

Sit tibi terra levis.

References

1Guillaume Faye, Convergence of Catastrophes (Arktos, 2012), p. 36.

2See my essay ‘Not Our Catastrophe’. For more on Faye’s ideas in general, the first Interregnum podcast was dedicated to a consideration of his book Why We Fight.

3 It would be well for us to consider how to attain a measured embrace of psychological realism, dearth of which in some men of the Right hinders their efforts and activities, and surfeit of which in others compels them to an unmanly hopelessness.

4Guillaume Faye, Why We Fight (Arktos, 2011), p. 27.

5Ibid., p. 28.

JOHN BRUCE LEONARD

Οθόνες οιονεί ματιών, και Οιωνοί Φωτιάς

Ο ισχυρός φετινός Χειμώνας, περπατάει αργά προς το τέλος της διαδρομής του για να ανοιχθούν οι Θύρες στην Γλυκιά Κόρη, ο Οίκος μας, Συντάχθηκε με Μέλη και αγαπημένους Φίλους σε έναν από τους Ιερότερους Βωμούς των Αθηνών, για να αποδώσει Ευχαριστήριες Ευχές προς τους Θεούς και τις Θέαινες Προστάτες και Προστάτιδες.
Για τον σύγχρονο άνθρωπο της Τεχνολογικής μανίας, κάποια γεγονότα που μπορεί να λαμβάνουν χώρα, κυριολεκτικά, μπροστά στα μάτια του, καλύπτονται αυτομάτως από εκατομμύρια pixels ή φανταχτερές εκπτώσεις (...) για τις οποίες άλλωστε, χαίρεται επιπλέον να πέφτει επάνω τους ώστε να ξοδευτεί ενεργειακά με κάθε τρόπο. Υλικό, κοινωνικό, ψυχολογικό, προσωπικό και συλλογικό.
Είναι οι εκπτώσεις που του ταιριάζουν, είναι που αδυνατεί να υπερασπιστεί την Τιμή του.
Ο μέσος σύχρονος διαβάτης ενός σημείου στην Αττική Γη, η οποία και μόνον ως είναι,
απλώς υπαρκτή, αλλάζει καθημερινά τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, περπατάει αμέριμνα κι αδιάφορος, επιδεικνύοντας κάθε είδους αλυσίδα από τις προσφερόμενες τεχνολογικές του εκπτώσεις, που φορέθηκαν στο σώμα και στο μυαλό του.


Και έτσι, μύωπας στο έδαφος που πατάει, προσπερνάει όλα αυτά που θα μπορούσαν να του διδάξουν τη Ζωή, όλα αυτά που θα μπορούσαν να του δώσουν κάθε είδους εφόδια, ώστε ακόμη και στο πέρασμα του χειρότερου Χειμώνα της Ψυχής, να κατανοεί ότι μπορεί να στέκει άφοβος, αφού η Πανώρια Νύμφη, Η Κόρη της οποίας το όνομα έχει ξεχάσει, θα Ανέβει ξανά, και η Χλόη θα διαπεράσει και το πιο ισχυρό τσιμέντο που μπορεί ανθρώπινο χέρι να φτιάξει, να σκεπάσει και την τελευταία του έκπτωση.

Ο αναγνώστης του παρόντος, που μπορεί να μειδιάσει και να σκεφτεί΄πιθανά, ότι αυτό το μικρό κείμενο διακατέχεται από κάποιον φιλό-πρωτογονισμό, ας μετριάσει την πιθανολόγησή του.
Όχι, δεν είναι κάποιος αφορισμός, ούτε κάποια ευχή κρυψώνας στη Μήτρα, μία φοβία για την πραγματικότητα του εδώ και τώρα.
Αντιθέτως, είμαστε ιδιαίτερα ευγνώμονες για τα Αγαθά και τη ικανότητά μας να μπορούμε να τα χαρούμε. Και να μοιραστούμε τις σκέψεις μας για παράδειγμα, όπως τώρα, μέσα από τέτοια μέσα και αγαθά.
Απλώς, ταυτοχρόνως, δεν είμαστε δέσμιοι τους, και ο δικός μας δρόμος έχει άλλες δυναμικές και άλλα σημεία επί χάρτου. Και σε αυτά πατάμε σταθερά, και προς τον προορισμό που οδηγούν θα πορευτούμε. Και όσοι φτάσουμε τελικά.




Στο σημείο όπου η Αθήνα φυγόκεντρα μεγάλωνε και ευλογούσε πάντοτε τους Οίκους της, ένα πραγματικά σημαντικό Ιερό, εμείς παραβρεθήκαμε υπό δριμύτατο ψύχος να αφιερώσουμε και να ευχαριστήσουμε.
Η μεγαλύτερη χαρά μας, ένας Οιωνός, ένα Σημάδι που στάθηκε μαζί μας καθ'όλη τη διάρκεια της παραμονής μας στον Βωμό.
Από τα γεγονότα που όπως προειπώθηκε, λαμβάνουν χώρα μπροστά τα μάτια των πολλών, αλλά τυφλοί όντας, δεν κατανοούν.
Ο Οιωνός, είχε το μέγεθος ενός μικρού καρπού εσπεριδοειδούς, μικρά απαλά φτερά, δύο δυνατά αεικίνητα ποδαράκια, και το χρώμα της Φωτιάς και του Χαλκού στο στήθος του.
Κυκλώνοντας μας διαρκώς και εμπλεκόμενος μαζί μας, δεχόμενος από τις προσφορές στον Βωμό, δεν έφυγε στιγμή από τη Σύναξη μας, παρά μόνον με την αποχώρησή μας.
Ο μικρός Κοκκινολαίμης, το Ιερό πτηνό της Φωτιάς που έχει υπάρξει στους Μύθους των Εθνών, ως αυτός που μετέφερε για λογαριασμό των ανθρώπων Φωτιά από τον Ουρανό στη Γη, το Ιερό πτηνό του Θεού Θωρ, αλλά και Αγγελιοφόρος του Χειμερινού Ηλιοστασίου, υπήρξε ο Οιωνός που έντυσε την Ευχαριστήρια Πράξη μας.
Οι Θύρες για την Ρόδινη Κόρη ανοίγουν αργά εκ νέου, και εμείς συνεχίζουμε Τιμητικά, εν μέσω κάθε έκπτωσης.

Οίκος του Θύρσου

“Ώ, τί κόσμος παπά” - Περί του ανιάτου Πατριωτισμού και της σιωπής με σήμα “καμπάνα”.

Ένας πραγματικός οχετός δηλώσεων και στάσεων έχει ανοίξει διάπλατα λίγες μόνον ημέρες από την ψήφιση της συμφωνίας των Πρεσπών, μίας συμφωνίας που έχει ήδη καταγραφεί, και από τον ξένο τύπο, ως ενάντια της θέλησης της πλειοψηφίας των πολιτών, κάτι το οποίο αποτελεί ήδη έναν εκσκαφέα που ανοίγει διάπλατα το ήδη πολύ βαθύ ρήγμα ανάμεσα στους πολίτες και τους πολιτικούς.

Και ενώ θα περίμενε κάποιος να δοθεί μία, τύποις έστω, εντύπωση απόπειρας
κατευνασμού του κλίματος, οι παντελώς παραδιδόμενοι στους εργοδότες τους
 πολιτικοί κυβερνητικοί και οι συν αυτώ, επιλέγουν την οδό του επιπλέον
δυναμιτισμού, της χλεύης, της διαστρέβλωσης, της ανοιχτής κοροϊδίας.
Λες και επιλέγουν να φλερτάρουν ανοιχτά με την κλιμακούμενη πόλωση.

https://www.protothema.gr/politics/article/859976/akrodexioi-laikistes-kai-horis-mualo-gia-ton-tsipra-osoi-diadilosan-gia-to-xepoulima-tis-makedonias/




Από τα τραπεζώματα του Αλέκσις με τον Μακρόν, (όπου και αυτός, ατάραχος,
πνίγει τους διαδηλωτές στη Γαλλία στη βία, μετρώντας και νεκρούς πλέον),
εκεί που αφού παίζει “χαριτωμένα” με τον αριθμό των συμμετεχόντων στο
τελευταίο συλλαλητήριο, τσουβαλιάζει άπαντες σε μία λαϊκίστική βάση, και από
εκεί στα σχόλια διαφόρων, οι οποίοι περιφέρονται με νέες ιδέες, συμπλεγματικής ενοχής εμφυλιακών χρόνων, όπου τώρα, οι-ευτυχώς- κερδισμένοι, αρχίζουν
να “χρεώνονται” τα δεινά της μισής Βαλκανικής, ίσως επειδή επέλεξαν να μην
παραδώσουν την Ελληνική Γη, βορρά στις ορέξεις των Βαλκανικών σοβιέτ.

Άλλοι δηλώνουν τώρα “υπερήφανοι συνεχιστές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ” ολοκληρώνοντας
το έργο του-λένε, ξανά ο Αλέκσις “αβαβά” και σιωπή για την επίκληση της
Μίρκα Γκίνοβα και τον ιστορικό της ρόλο, την οποίαν επικαλέστηκε ως κάτι καλό εντός
κοινοβουλίου και δεν βρέθηκε ένας, μα ένας, να του χαρίσει ένα dvd
ιστορίας, γιατί βιβλία είμαστε σίγουροι ότι αδυνατεί να διαβάζει.

Επιπλέον, οι Μερκελιστές εργοδότες, μέσω δημοσιευμάτων στον ημερήσιο τύπο
της εξίσου Πολιτισμικά καταβεβλημένης και υπόδουλης Γερμανίας, φροντίζουν να
υποδαυλίζουν με αλλεπάλληλα άρθρα τον ίδιο διάδρομο σκέψης, ο οποίος θα
μπορέσει να οδηγήσει μελλοντικά την υλοποίηση του Καλβινιστικού αδηφάγου και
ξεδιάντροπου πλουτισμού των ολίγων και εκλεκτών.
https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ethnika-themata/747320_kataptysto-arthro-tis-faz-oi-germanoi-xanagrafoyn-tin-istoria

Τί και αν θυμίζει κάτι από πλατσούρισμα σε υπόνομο η όλη εικόνα;
Τί και αν βεβαιωμένα έχει χάσει κάθε λαϊκή υποστήριξη το καθεστώς Αλέκσις;
”Ωιμέ”, το πρόγραμμα όπως σχεδιάστηκε, θα προχωρήσει, ακόμη και αν μαζέψουν και την τελευταία χλεύη επάνω τους ξεπερνώντας κάθε προκάτοχο.
Μοναδική κασσέτα που παίζει διαρκώς απέναντι σε κάθε κριτική και φωνή:
”Φατσίσται, Νατσισταί, Ακροτεξιοί, ρατσισται” σχεδόν στην ίδια σειρά λες και θέλουν να κάνουν πείραμα αλά Παβλόφ.
 Πετάνε και για ξεκάρφωμα κάτι τύπου “πατριωτικό καθήκον” και πνίγουν τις φωνές πρώην (;) συνοδοιπόρων τους για περίεργους χρηματισμούς και deals.
Όταν αναφέραμε στην τελευταία μας ανακοίνωση, ότι τα γεγονότα ήλθαν έτσι,
ώστε ο καθένας αναμετρήθηκε με τον εαυτό του, και φάνηκε η θέση στην
οποία τον προσμετρούμε, αποφύγαμε μπροστά στην καταστροφική συμφωνία
που αφορά όλους τους Έλληνες Πολίτες, ζώντες και μέλλοντες, να αναφερθούμε
 -πλην των πολιτικών προσώπων που εμπλέκονται και την προωθούν-, σε κάθε άλλον
φορέα, όχι γιατί δεν διατηρούμε τη γνώμη μας και την θέση μας
προς αυτόν, αλλά, επειδή δεν επιθυμούσαμε να κατηγορηθούμε από εξυπνάκηδες
τακτικιστές, ότι σπέρνουμε “διχόνοια” ανάμεσα σε συμπολίτες μας με
“πρόσχημα μόνον”, το ζήτημα της Μακεδονίας μας.

Να, που όμως, φρόντισαν περίτρανα αυτοί οι άλλοι που δεν αναφερθήκαμε
εξ αρχής, να μην μπορούν να κρατήσουν τη χαρά τους στο κουτάκι των
συμφωνιών που πιθανόν έχουν ήδη παραμάσχαλα, και άρχισαν τις
δηλώσεις..αγάπης και συμπόνοιας, τύπου, “ ένας κόσμος-μια ψυχή” και “καραμέλες για τον πόνο του άλλου.”

Το ήξερες Έλληνα συμπολίτη μας, ότι ενδεχομένως είσαι πολύ μα πολύ άρρωστος;
Και η ασθένειά σου είναι ο ”αρρωστημένος πατριωτισμός”;
Ξέρεις τί το γιατρεύει αυτό;
Μία επαναμανά-αφορολόγητη εκκλησία, με πιθανόν νέες κτίσεις και θεμελιώσεις
πλούτου και κυριαρχίας, όπου δια του διευθυντή Τύπου της “ιεράς συνόδου” της,
διαπιστώθηκε και η προς εσέ, ιατρική γνωμάτευση περί αρρωστημένου πατριωτισμού.
Ό καθόλου, μα καθόλου σου λέμε τυχαία, πρώην υποψήφιος με το κυβερνών Σύριζα, κ. Βασιλείου, ο διευθυντής τύπου, λαϊκός, ως ένας κοινωνικός ιατρός
απεφάνθη σε άρθρο του, το οποίο και επισυνάπτουμε, και από εκεί, με χαρακτηριστικά
αποσπάσματα τα οποία και διαβάζουμε:
https://www.arxon.gr/2019/01/%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%AD%CE%BD%
CE%B8%CE%B9%CE%BC%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%
BC%CF%80%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%
BF%CF%8D-%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%84%CE%
BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9/


”Όταν οι καμπάνες σημαίνουν πένθιμα, ο κόσμος πεθαίνει.... Όταν, όμως,
δύο διαφορετικά Έθνη γίνουν ένα και οι πολίτες τους καταλάβουν ότι είναι
Δημιουργήματα τού ενός Θεού, χωρίς χρώμα και σύνορα, τότε ο κόσμος δεν
πεθαίνει ποτέ"

Παρακάτω:

”Όσοι, όμως, εγκλωβιζόμαστε, σήμερα, αβασάνιστα σε έναν αρρωστημένο
πατριωτισμό δεν κάνουμε τίποτα άλλο παρά να γινόμαστε υμνητές τού πολέμου
και της πένθιμης καμπάνας.
Δεν αγωνιζόμαστε για την επικράτηση της Ειρήνης παρά μόνο ρίχνουμε νερό στον μύλο τού κάθε νεοεμφανιζόμενου μορφώματος που ως σκοπό και στόχο έχει την διάλυση και την
αποσύνθεση της κοινωνίας.”..

Και ξανά παρακάτω:
..”Να γίνουν εκείνοι οι άνθρωποι οι οποίοι θα μεταμορφώσουν τα νεκροταφεία
των αρρωστημένων ιδεολογημάτων σε κοιμητήρια Ειρήνης και προοπτικής
ειρηνικής και αισχατολογικής Αναστάσεως των νέων γενεών.
Αυτό χρειάζεται σήμερα ο κόσμος, αυτό έχει ανάγκη η ανθρωπότητα.
Έχει ανάγκη από έναν Διογένη που μέσα στο σκότος τού κόσμου θα βρεί τον
χαμένο άνθρωπο της Ιστορίας ο οποίος θα χτυπήσει την χαρμόσυνη καμπάνα της χαράς,
της ευημερίας και της συνύπαρξης των Λαών”...

Αφού σηκώσουμε τα χέρια κυριολεκτικά να κάνουμε “,μπλοκ” όπως στην πετοσφαίριση, ώστε να αποφύγουμε τις απίθανες αυτές αρλούμπες, διαπιστώνουμε:
Κάπως έτσι λοιπόν, με την εμφάνιση του “πουλέν” που δεν φοράει ράσα, αλλά
διευθύνει θεσμικά το γραφείου τύπου τους, συνεχίζουν την κυριολεκτική επίθεση.
 Η μία πτέρυγα των πολιτικών με το μαστίγιο, και αυτοί με το καρότο,
για να ψήσουν όπως λέγεται στην καθομιλουμένη, τα πιθανά αδαή πρόβατα των ποιμνίων τους,
...για την ανθρωπιστική όψη της “νέας πραγματικότητας”’ για την
οποίαν ο κομματοφρουρός εγγυάται λίγο ή πολύ, ως καλοκάγαθος τάχα μου,
ότι φέρει ευημερία, και θα φωλιάσουν αηδόνια και καρδερίνες στις καρδιές των Βαλκανίων.
Αρκεί βεβαίως, να εμπιστευτούμε με ιερά χαρά, την απόφαση ανθρώπων που κατά τα άλλα, αδειάζουν μπόμπες στα κεφάλια παιδιών στη Συρία για την κλοπή των αγαθών της, π.χ.,
 αλλά έκαναν “ταπ-ταπ κεφαλάκι” ειρήνη με τον Αλέκσις για τα Βαλκάνια με...
ανθρωπισμό. ( Και όχι για να ανακόψουν τη Ρωσία στη γεωπολιτική της σκακιέρα
 η οποία, παρεμπιπτόντως, εξίσου μας πουλάει κανονικά και κατά πάγια συνήθεια της).


Κρίμα που δεν μπορούμε να συνκλάψουμε με τον κ.Βασιλείου για τα “δύο Έθνη που θε να γίνουν ένα” μιας και ο καλύτερος στρατηγικός σύμμαχος του ενός “έθνους” είναι δεδηλωμένα η Τουρκία η οποία δείχνει δόντια μαύρα ήδη απέναντι μας για τους υδρογονάνθρακες του Αιγαίου και της Μεσογείου, ίσως αδυνατώντας να πάρει μέρος στην ιερά χαρά του κ,Βασιλείου που εμπλέκει και τον Διογένη τον Κυνικό στην αναζήτηση της ποιμνιακής φρουτοπίας του. .
Το αντίτιμο αυτού του ανόητου συλλογισμού που άργησε μερικές δεκαετίες να τραγουδηθεί σε καμιά μπουάτ ίσως στην καλύτερη, είναι η προφασιζόμενη συμφωνία δήθεν διαχωρισμού
Κράτους-Εκκλησίας βεβαίως.

Όπου για εμάς, θεωρείται βέβαιον, ότι θα έχει ισχυρά οικονομικά κίνητρα για τα
ράσα ώστε να βολευτούν μακάρια ξανά στον θρόνο τους, μιας και δεν βρήκαν έτσι
και αλλιώς δυο λέξεις να πουν για το ζήτημα της Μακεδονίας τηρώντας τους πιθανόν διακανονισμούς ή υποσχέσεις.
Διακονούσαν τον Αλέκσις μάλλον για να αντέξει την πίεση.

Πέραν από τον μαύρο αστεϊσμό, απλώς και πάλι δικαιώνεται ο καθηγητής της
 Θεολογικής, όπου σε ερώτηση φοιτητή, πώς επιβιώνει η εκκλησία ανά τους
αιώνες και με τις εναλλαγές των επικυρίαρχων στην Ελλάδα, έδωσε την κυνική μεν, ορθή δε απάντηση: Η εκκλησία, ξέρει να πηγαίνει πάντοτε με τους νικητές από κοντά.
Και δεν είναι ψέμα αυτό, αφού ο Γεννάδιος άνοιξε τον δρόμο και δημιούργησε
πραγματικά σχολή στην προσκόλληση προς τον κατακτητή.

Αν λοιπόν αναγνώστη και αναγνώστρια, δεν αισθάνεσαι και τόσο αρρωστημένος/η,
και αν η αξιοπρέπεια σου ως άνθρωπος και Έλληνας/ίδα αισθάνεσαι ότι
διακυβεύεται πιο επικίνδυνα από ποτέ τα τελευταία χρόνια, σκέψου καλά την
περαιτέρω στάση σου και το υπόλοιπο της διαδρομή σου, αφού οι πράξεις
όλων μας θα αποτελέσουν κρίσιμα σταθμά για το μέλλον.
Να θυμάσαι καλά όλα τα πεπραγμένα έως τώρα, αφού κατά τον Μάιο, που
αναμφίβολα πλησιάζουν και εκλογές, θα σου μοιραστούν τα καθρεφτάκια και οι
χάντρες, όπως αρμόζει να κάνει κάθε κατακτητής και να τα μοιράζει στους ιθαγενείς
 λίγο πριν τους ζητήσει το όλον του πλούτου τους.

Και αυτός ο πλούτος που θέλουν να σου στερήσουν και να τον παραδώσεις
αυτοβούλως και οριστικά, δεν είναι χρήματα, αλλά η ίδια η Πολιτισμική σου
υπόσταση, η δική σου χρυσή Εθνική Ταυτότητα.
 Καιρός, να μάθεις και να κατέχεις βιωματικά, το πιο σίγουρο και Πολιτισμένο εφόδιο:
 Μάθε ποια είναι αυτή η αυθεντική Εθνική σου Ταυτότητα. Κοίτα εκεί όπου ο Ελληνισμός, πραγματικά γιγαντώθηκε και έλαμψε. Μάθε πώς, μάθε ποιοι. Το Μέλλον σου σε προσκαλεί από το Παρελθόν σου.
Μετά, τα πράγματα, εγγυόμαστε, θα λάβουν τον δικό τους δρόμο νομοτελειακά.

Θύρσος-Οίκος Ελλήνων Εθνικών